Nachtreich / Spectral Lore "The Quivering Lights" - review

Επιστρέφω σε αυτό κάθε βράδυ. Αυτό είναι ένα πολύ προσωπικό δημιούργημα και με εξέπληξε, καθώς είναι αποτέλεσμα συνεργασίας μεταξύ δύο διαφορετικών σχημάτων. Οι Nachtreich είναι σχήμα που παίζει neo-classical ενώ οι Spectral Lore παίζουν atmospheric black metal. Το αποτέλεσμα είναι ένας βαθύς μελαγχολικός περίπατος κάτω από την αιώνια και απέθαντη νύχτα, γεμάτη από άστρα και σύννεφα που περνούν μπροστά από το φεγγάρι, καλύπτοντας το φως. Οι σκιές είναι οι λέξεις μου.

Βλέπεις, φίλε μου, καμία ιστορία δεν μπορεί να ειπωθεί κάτω από το αμυδρό φως της φθινοπωρινής νύχτας. Είναι, από μόνο του, μια ιστορία ύπαρξης. Θυμάμαι ακόμη, και ας μην είμαι του παρελθόντος, ούτε του μέλλοντος, την φιλία μου με το σκοτάδι. Ήμουν τα κλαδιά των δέντρων, καθώς κρέμονταν πάνω από τους νεκρούς καιρούς του ανθρώπου. Μεγάλωσα ανάμεσα σε πέτρες και χώμα, σαν τα λουλούδια της νύχτας, καλώντας με το τραγούδι μου τους ψίθυρους της δημιουργίας.

Εγώ είμαι η μουσική όπως αυτή εκφράζεται μη εθελοντικά από τις φλέβες της θνησιμότητας μου. Είμαι μια ανεξάρτητη ύπαρξη, αυτοκαταστροφική και αυτοδημιούργητη. Ίσως να ακούσεις το λυπημένο βιολί, να μιλά με τα πουλιά της νύχτας, όπως οι κλωστές του χορταριού ταξιδεύουν με τον αέρα. Μπορεί ακόμα να ακούσεις την επερχόμενη καταιγίδα να υψώνεται με την σύγκρουση των κυμβάλων, αλλά τίποτα δεν θα σε προετοιμάσει για τις εμψυχωτικές μελωδίες των κιθάρων. Φουσκώνουν σαν τη θάλασσα του μακρινού ωκεανού και έρχονται καταπάνω σου, καλύπτοντας τη θέα του κόσμου όπως τον γνώριζες.

Και εκεί, μέσα σε αυτές τις μικρές στιγμές, γίνεσαι αυτό. Τα πλήκτρα θέτουν τον ρυθμό. Ένα πιάνο σε ένα έντιμο και μέσης κοινωνικής τάξης Βικτωριανό σπίτι. Κάθεσαι μόνος σου ακούγοντας τις νότες να πετούν στον αέρα και να βουτάνε μέσα στη φωτιά. Το βιολί έρχεται από τα δεξιά σου, ακολουθώντας τον σταθερό ρυθμό της βροχής πάνω στα παράθυρα.

‘Τι είμαι;’, σκέφτεσαι. Βλέπεις το φως του κεριού να τρεμοσβήνει βίαια με το ξαφνικό άνοιγμα των παράθυρων. ‘Κρατώ τη μοίρα μου στα χέρια μου; Και εάν ναι, είναι σαν ένα λυγισμένο ξύλινο παιχνίδι που σπάει και καρφώνεται σε ένα όραμα μεγαλειώδες, παρά την συντομία του;’ Αναφωνείς καθώς σηκώνεσαι με τα χέρια σου ανοιχτά ενάντια στον απρόσκλητο άνεμο. Οι κουρτίνες χορεύουν στις μανιασμένες μελωδίες των κιθάρων και νιώθεις τα δάκρυα του χρόνου να καίνε τα μάτια σου. ‘ Σε καταριέμαι , Ήλιε, γιατί ξέρω πως εγείρεσαι αν και μόνο εάν ξαναπέσεις.’ Φωνάζεις.

‘Είναι η αθανασία που ψάχνω; Την υπέρβαση του χρόνου; Υπάρχει μια αόρατη κλωστή που δένει τα πάντα, λεπτή και εύθραυστη. ‘ ψιθυρίζεις απογοητευμένα. ‘Πρέπει να την έκοψα, γιατί ακούω το τραγούδι των φύλλων και του ανέμου, αλλά δεν μπορώ να τα νοιώσω.’

Βαθιά μέσα από το δάσος, που απλώνει τις ρίζες του γύρω από το γοργά γηρασκόμενο σπίτι σου, έρχονται οι κραυγές που αντηχούν στην καρδιά σου. ‘Dort, auf einer dunklen Lichtung, tötet Apollo Dionysus. Doch während er weitet rein, kalt und steril bleibt, antworten die Sterne nicht mehr.’

‘Τα αστέρια δεν απαντούν πλέον.’ Επαναλαμβάνεις. Και όλα τα φώτα είναι πλέον φτιαγμένα από φαντάσματα. Πνεύματα που κάποτε γνώριζες πως είχαν σάρκα και οστά, τώρα είναι μακρινά και απαρχαιωμένα και μαζί με τους ήχους των χορδών που υψώνονται από το φλεγόμενο σπίτι σου και τον χτύπο της πονεμένης σου καρδιάς, που αναβλύζει με αίμα, αληθινό και εκδικητικό, σε τραβούν σαν την πλεόμενη εσωτερική σπείρα φτιαγμένη από άτομα αέρα στην ανάσα μιας στιγμής, μέσα στη καρδιά της Γης.

‘Οι χορδές που συγκρατούν το σώμα μου, τώρα και για πάντα θα χαθούν στον χρόνο και θα μείνω για πάντα εδώ. Θα είμαι η βροχή που χορεύει στα μαλλιά μου. Θα είμαι η φωτιά που καίει τα δάχτυλα μου, καθώς ορμητικά κλιμακώνονται πάνω στο καμβά της ψυχής μου. Θα είμαι τίποτα παραπάνω από μια αντανάκλαση της εικόνας σου καθώς οι κραυγές σβήνουν μέχρι την επόμενη νύχτα, όπου θα έρθω πάλι, όπως έκανα χιλιάδες φορές παλιότερα, μαζί με το χτύπημα των πλήκτρων του πιάνου.’ Απαγγέλεις και κλείνεις τα μάτια σου.

Read More

Nachtreich / Spectral Lore "The Quivering Lights" - review

I have been returning to this every night. This is a very personal creation and it came as a surprise to me, since it is collaboration between two different acts. Nachtreich is a neo-classical act, whereas Spectral Lore is an atmospheric black metal band. The result is a deeply melancholic walk under the everlasting and undying night, filled with stars and clouds passing in front of the moon, blocking the light. The shadows are my words.

You see, my friend, no stories can be told under the dim light of the autumn night. It is, by itself, a story of being. I remember still, even if I am not of the past, nor of the future, my friendship with the dark. I was the branches of the trees, hanging over the dead times of man. I grew between stones and gravel, like the flowers of night, calling with my song the whispers of creation.

I am music as it is expressed involuntarily through the veins of my mortality. I am my own being, self-annihilating and self-creating. You may listen to the sad violin, speaking with the birds of the night, like strings of grass floating with the wind. You may even listen to the upcoming storm rising with the crushing of the cymbals, but nothing will prepare you for the uplifting melodies of the guitars. Soaring like the sea in the deep ocean and coming over you, hiding your view of the world as you knew it.

And there, into these last little moments, you become it. The keys are setting the rhythm. A piano in a fairly, moderate, middle class Victorian house. You sit alone listening to the notes flying into the air and diving into the fire. The violin comes from your right, following the steady rhythm of rain on the windows.

‘What am I?’ you think to yourself. You see the candle light flickering violently with the sudden opening of the windows. ‘Do I hold fate in my hands? And if I do, is it like a bent wooden toy that breaks, thrusting at a vision too great for its briefness.’ You exclaim as you rise with your hands opening against the uninvited wind. The curtains dancing to the fierce melodies of the guitars and you feel the tears of time burning your eyes. ’I curse you, Sun, for I know you’ll only rise, as long as you fall down again.’ You shout. ‘Is it immortality that I am seeking? The transcendence of time? There is an invisible thread that binds everything, thin and fragile.’ You whisper disappointed. ‘I must have cut it, because I hear the song of the leaves and the wind, but I cannot feel them.’

From deep inside the forest, laying its roots around your rapidly aging home, came the screams echoing into your heart. ‘Dort, auf einer dunklen Lichtung, tötet Apollo Dionysus. Doch während er weitet rein, kalt und steril bleibt, antworten die Sterne nicht mehr.’

‘The stars no longer answer.’ you repeat. And all light is now made of ghosts. Spirits that you once knew, with flesh and blood, now are distant and obsolete and with the sound of the strings rising from your burning home and the pounding of your aching heart, gushing with blood, true and vengeful, pulling you like the float of an inward spiral made by atoms of air within a moments breath, into the heart of the Earth.

‘The strings that hold my body together, now and forever will be lost in time and I shall stand here forever. I shall be the rain that dances on my hair. I shall be the fire that burns these fingers, rapidly escalating unto the canvas of my soul. I shall be nothing more than a reflection of your image as the screams subside until the next night, where I will come back again, like I did a thousand times before, with the hitting of the piano keys.’ You recite and close your eyes.

Read More

PHOBOCOSM - DEPRIVED - REVIEW

I am an average guy, well educated, kind of a loner. Pretty common, for sure. My brain though is a bit weird. It has the tendency to visualize sensory stimulation. As a kid, this had an effect in my life. But me, being me, had to make something about it. I did not like being a victim of this curse. I can say now, after a long struggle through my twenties and the profound realizations that came to my consciousness, that this ‘mutation’ is a gift. I actually enjoy the visualizations whenever they happen and I am trying to make the most of it.

From writing short fictional stories and essays on meditation and consciousness (it is not what you think it is. It never is.) to writing reviews for metal albums that I enjoy. At times I embed my reviews in a story, other times I just write a few hundred words about my experience listening to an album. Almost always it results into something uncommon or even unhelpful to the reader. It is my belief that since everyone is able to listen to an album immediately, the common review is mostly obsolete. I don’t have to explain the music, since the reader can listen to it (worst case scenario, just a song or two) while reading the review. Isn’t that awesome?

Enter Phobocosm with this warning. If any of you think that death metal is decaying as a form of art you are absolutely wrong. I have seen in the recent years a slow but specific rise of storytelling through death metal. What was once swirling riffs and thick dark production is now a whole universe being expressed through the artists. Specifically, everything in this album works in favor of the listener if he/she allows his/her mind to sink into this ‘deprived’ creation.

This is musical architecture. Moving pillars of carved marble oscillate in semicircular foundations. They are built in stone trenches, standing on steel rails, rising high, up to a hundred meters into the dark, cloud bearing night. The ground was shaking with the pillars’s movement making the dust dance around my feet. A voice, from deep within the center of the grey palace was spreading around unto the heath. What is now before me may not be welcoming but it is attracting my decadent soul.

I approached the trenches and made a leap towards the inner circle. My foot got trapped under a small boulder and I fell with my face unto the dry gravel. I reached back and grabbed the boulder to release my leg. I saw that it was made of marble, a piece that probably fell off from one of the pillars after their eternal oscillation. The inscription on it was written in Latin, but I, being a scholar and an adventurer, could translate it.

The inscription was inconclusive, but it was enough for me to feel excitement. I found ideas that were not thought to be that old, at least not here, in the far south east of Macrochronus. The inscription read: ‘In a quest to find the first thought, the origin of intelligence, I had to bypass my primitive impulse, the circuitry of my own mind.’ I could not find a signature or a sign that could help me identify who wrote this.

It is known that the philosophy developed in Macrochronus had little to no connection with our values and our modern way of thinking. Skepticism was driven to an extreme, resulting in a holistic denial of everything known to man. That was the primal reason for the decay of this civilization. They were lost, forever in doubt.

I stood up and walked straight to the center, where the voice could be heard clearly. Through the short, in comparison, cubic stone structures behind the pillars I found my way walking on paved hallways. After a few hundred meters I reached an open circular center where the floor was steep. No roof above, just the night. The floor was enigmatically constructed into a perfect hemisphere and the deepest point was a dark hole. I wanted to reach down but I saw no other way than to try to climb down carefully, sticking my boots and my fingers into the joints between the polished stone. That was clearly a bad idea.

27 days I was trapped in darkness listening to devastating sounds. I had no other option other than just focus on them. Leading melodies were echoing to the walls beneath me and around me, creating a disciplined dance with the movement of the pillars. Repetitive and ritualistic, these melodies entranced my spirit with the great collisions of ancient gray riffs, pounding unto my body. And the voice? The voice was next to me, preaching with utter conviction: ‘There is no escape from this rotten state.’

I may be a free man now that I am writing these words, but my days of deprivation changed my perception of life. I find it difficult to concentrate on my work and my body is aching for this experience again. This great, gray, rasped ground of music made me fear people and their company. I think I am one with Phobocosm.

Read More

PHOBOCOSM - DEPRIVED - REVIEW

Είμαι ένας μέσος άνθρωπος, καλά μορφωμένος, μοναχικός. Σίγουρα αρκετά συνηθισμένος. Ο εγκέφαλος μου όμως είναι λίγο περίεργος. Έχει την τάση να οπτικοποιεί τα αισθητηριακά ερεθίσματα. Σαν παιδί, αυτό ασκούσε επιρροή στη ζωή μου. Αλλά, μιας και είμαι αυτός που είμαι,  αποφάσισα να κάνω κάτι για αυτό. Δεν μου άρεσε να είμαι θύμα αυτής της κατάρας. Πλέον μπορώ να πω, έπειτα από μια πολύχρονη προσπάθεια κατά την δεύτερη δεκαετία της ζωής μου και κάποιες πρωτοφανείς συνειδητοποιήσεις που εμφανίστηκαν στη συνείδηση μου, ότι αυτή η ‘μετάλλαξη’ είναι ένα χάρισμα. Απολαμβάνω τις οπτικοποιήσεις όποτε αυτές συμβαίνουν και προσπαθώ να το εκμεταλλευτώ με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Από την συγγραφή μυθοπλαστικών ιστοριών και κείμενα πάνω στο διαλογισμό και στην συνείδηση (Δεν είναι αυτό που νομίζεις ότι είναι. Ποτέ δεν είναι.) μέχρι κριτικές απόψεις για κάποια album που με ευχαριστούν. Κάποιες φορές τις ενσωματώνω σε μια μικρή ιστορία, άλλες φορές απλώς γράφω μερικές εκατοντάδες λέξεις για την εμπειρία μου κατά την ακρόαση ενός album. Σχεδόν πάντα καταλήγει σε κάτι ασυνήθιστο ή ακόμη και άχρηστο (δεν βοηθάει) στον αναγνώστη. Είναι πεποίθηση μου πως από τη στιγμή που ο καθένας έχει τη δυνατότητα να ακούσει ένα album άμεσα, τότε οι κλασσικές κριτικές δίσκων είναι πλέον περιττές. Δεν χρειάζεται να εξηγήσω τη μουσική, αφού ο αναγνώστης μπορεί να το ακούει (στην χειρότερη περίπτωση να ακούσει ένα δυο τραγούδια από ολόκληρο τον δίσκο) καθώς διαβάζει την κριτική. Δεν είναι αυτό γαμάτο?

Εισχωρήστε στους ‘Phobocosm’ με αυτήν την ειδοποίηση. Εάν πιστεύετε πως το death metal παρακμάζει σαν μορφή τέχνης, είστε τελείως λάθος. Έχω δει τα τελευταία χρόνια μια αργή μα συγκεκριμένη άνοδο στην αφήγηση μέσω του death metal. Αυτό που ξεκίνησε με στροβιλιζόμενα riff και σκοτεινή πυκνή παραγωγή είναι τώρα ένα ολόκληρο σύμπαν εκφραζόμενο από τους καλλιτέχνες. Συγκεκριμένα, όλα σε αυτό το album δουλεύουν υπέρ του ακροατή εάν αυτός επιτρέψει τον νου του να βουλιάξει σε αυτό το ‘deprived’ δημιούργημα.

Αυτό είναι μουσική αρχιτεκτονική. Κινούμενοι πυλώνες από σκαλισμένο μάρμαρο ταλαντεύονται σε ημικυκλικά θεμέλια. Είναι χτισμένα σε πέτρινες τάφρους, στέκονται σε ατσάλινες ράγες και υψώνονται μέχρι και εκατό μέτρα στον σκοτεινό και βαριά συννεφιασμένο ουρανό. Το έδαφος τρανταζόταν με την κίνηση των πυλώνων κάνοντας την σκόνη γύρω από τα πόδια μου να χορεύει. Μια φωνή, βαθιά μέσα από το κέντρο του γκρίζου παλατιού απλωνόταν γύρω και πάνω στον χέρσο τόπο. Αυτό που ορθώνεται μπροστά μου μπορεί να μην είναι φιλόξενο μα ελκύει την εκφυλισμένη ψυχή μου.

Πλησίασα την τάφρο και πήδηξα προς τον εσωτερικό κύκλο. Το πόδι μου σκάλωσε κάτω από ένα μικρό εξόγκωμα και έπεσα με το πρόσωπο μου πάνω στο ξερό χώμα. Τεντώθηκα προς τα πίσω και έπιασα το εξόγκωμα για να ελευθερώσω το πόδι μου. Είδα πως ήταν φτιαγμένο από μάρμαρο, ένα κομμάτι που μάλλον έπεσε από τους πυλώνες  λόγω της αιώνιας ταλάντωσης τους. Η επιγραφή πάνω του ήταν στα λατινικά, μα εγώ, ένας λόγιος και εξερευνητής, μπορούσα να το μεταφράσω.

H επιγραφή δεν μου έδωσε βάσιμα δεδομένα, μα ήταν αρκετή για να με κάνει να ενθουσιαστώ. Βρήκα ιδέες που δεν θεωρούνταν τόσο παλιές, τουλάχιστον όχι εδώ, στην άπω νοτιοανατολική Μακρόχρονους. Η επιγραφή έλεγε: ‘Σε μια αποστολή να ανακαλύψω την πρώτη σκέψη, την καταγωγή της νοημοσύνης, έπρεπε να παρακάμψω την αρχέγονη παρόρμηση, το νευρολογικό κύκλωμα του ίδιου μου του μυαλού.’ Δεν μπόρεσα να βρω υπογραφή ή κάποιο σημάδι που θα μπορούσε να με βοηθήσει να ταυτοποιήσω τον συγγραφέα αυτού.

Είναι γνωστό πως η φιλοσοφία που αναπτύχθηκε στο Μακρόχρονους είχε ελάχιστη έως ανύπαρκτη σύνδεση με τις δικές μας αξίες και τον τρόπο σκέψης μας. Ο σκεπτικισμός τους οδήγησε στα άκρα και σε μια ολιστική άρνηση οτιδήποτε γνωστού στον άνθρωπο. Αυτός ήταν και ο βασικός λόγος της παρακμής αυτού του πολιτισμού. Χάθηκαν αιώνια στην αμφιβολία.

Στάθηκα όρθιος και προχώρησα ευθύς για το κέντρο, εκεί όπου η φωνή θα μπορούσε να ακουστεί καθαρά. Μέσα από τα πιο κοντά, συγκριτικά, κυβιστικά πέτρινα κατασκευάσματα πίσω από τους πυλώνες βρήκα τον δρόμο περπατώντας πάνω σε πλακόστρωτους διαδρόμους. Έπειτα από μερικές εκατοντάδες μέτρα έφτασα σε ένα ανοικτό κυκλικό κέντρο όπου το δάπεδο έκλινε απότομα προς τα κάτω. Δίχως οροφή από πάνω, μόνο η νύχτα. Το δάπεδο ήταν αινιγματικά κατασκευασμένο σε ένα τέλειο ημισφαίριο και το βαθύτερο σημείο ήταν μια σκοτεινή τρύπα. Ήθελα να φτάσω κάτω και δεν είδα άλλο τρόπο από το να κατέβω προσεκτικά, σφηνώνοντας  τις μπότες μου και τα δάχτυλα μου στους αρμούς που σχηματίζονταν ανάμεσα στις λουστραρισμένες πέτρες. Αυτή ήταν προφανώς μια άσχημη ιδέα.

27 ημέρες ήμουν παγιδευμένος στο σκοτάδι ακούγοντας τους συγκλονιστικούς ήχους. Δεν είχα άλλη επιλογή από το να συγκεντρωθώ σε αυτούς. Εξέχουσες μελωδίες αντηχούσαν στους τείχους γύρω μου και κάτω μου, δημιουργώντας ένα πειθαρχημένο χορό με την κίνηση των πυλώνων. Επαναληπτικές και τελετουργικές, αυτές οι μελωδίες εκστασίασαν το πνεύμα μου μαζί με τις μεγαλειώδεις συγκρούσεις των αρχαίων γκρίζων riff που χτυπούσαν το σώμα μου. Και η φωνή; Η φωνή ήταν δίπλα μου και κήρυττε με απόλυτη πειστικότητα: ‘Δεν υπάρχει διαφυγή από  αυτήν την σάπια κατάσταση.’

Μπορεί πλέον να είμαι ελεύθερος και να γράφω αυτές τις λέξεις, αλλά οι μέρες υστέρησης άλλαξαν την αντίληψη μου για την ζωή. Δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ στη δουλειά μου και το σώμα μου επιθυμεί ξανά αυτήν την εμπειρία. Αυτό το μεγαλειώδες, γκρίζο, σκαμμένο έδαφος μουσικής με έκανε να φοβάμαι τους ανθρώπους και την παρέα τους. Νομίζω πως είμαι ένα με το Phobocosm.

Read More

POLYPTYCH - ILLUSORIUM - REVIEW

Οι ημέρες μοναχικότητας μου ήταν δύσκολες, αλλά η μύηση απαιτεί από κάθε φιλόδοξο μασόνο να έχει υπομονή, την οποία θεωρώ αρετή. Δεν είναι πως δεν ήμουν έτοιμος για την αποδοχή μου, που δεν ήμουν, αλλά το συντριπτικό συναίσθημα που κάλυψε όλο μου το σώμα, από την κορυφή ως τα νύχια, με έκανε να τρέμω σαν να ήμουν αποκλεισμένος και γυμνός σε μια χιονοθύελλα.

Από την άλλη, η αφοσίωση απαιτεί θυσίες και η πίστη μου ήταν το μοναδικό μου όπλο. Ξεκίνησα να γίνω θεός ανάμεσα σε ανθρώπους και ήμουν έτοιμος να πληρώσω το τίμημα. Με κάλεσαν και δεν έμαθα ποτέ το γιατί μέχρι τις τελευταίες μέρες. Δεν είμαι πλέον αυτής της γης, ανάμεσα σας αλλά όχι μαζί σας, με την ελευθερία κάτω από εμένα και την μιζέρια από πάνω μου.

Το Εγώ μου, ο τελευταίος εχθρός, αυτός ο οποίος αποκαλείται λαθεμένα Θεός, είναι τώρα νεκρό μέσα μου και μαζί μου. Ζήτησα και έλαβα, όχι δίχως αγώνα οφείλω να ομολογήσω, απεριόριστη δύναμη. Παχείς τοίχοι , μυστηριωδώς κατασκευασμένοι από αρχαίες καφετί πέτρες death metal, κατέρρευσαν πάνω μου και με φόβο για την πτώση μου, σκαρφάλωσα διαμέσου των χαλασμάτων για να βρω διαύγεια και λύτρωση γραμμένες μέσα σε αυτούς τους τώρα κατεστραμμένους χώρους. Δεν είμαι πλέον καταδικασμένος να σαπίσω υπό την κυριαρχία αδέσμευτης μιζέριας.

Κοίταξα ψηλά και είδα των ουρανό να αντανακλά την χαμένη μου αθωότητα. Πίσω μου οι μαύρες όχθες άνοιξαν την θέα μου σε αυτό που ήταν κάποτε το αιώνιο βασανιστήριο μου και  μπροστά μου οι λευκές όχθες περίμεναν να βαφτίσουν την ψυχή μου και να με απελευθερώσουν από κάθε ελπίδα. Μπορεί να είμαι καταδικασμένος στην σιωπή, με τον μονόλογο μου μόνο σαν έναν απατηλό φίλο, μα έχω αποδεχτεί την μοναχικότητα μου ως την μοίρα όλων των θεών.

Τώρα, μόνος αλλά όχι απομονωμένος, υψώνω τα χέρια μου και χτίζω με το μυαλό μου και την φωτιά που καίει μέσα μου, κατασκευές μαύρου θορύβου που διαχέονται στο έδαφος. Μπορεί να είμαι ένας νέος μασόνος, ένας θεός της δημιουργίας, αλλά κατέχω την σφαίρα της γνώσης. Μακριά από τον ήλιο και μέσα στο σκοτάδι, ο φύλακας της ακεραιότητας και της αρετής, με αυτήν την σφαίρα που παραδίδεται μόνο στον θάνατο, καλώ αυτούς που ακόμα με αψηφούν. Θα συνθλίψω εσάς, την ουσία σας με την μαύρη μου καρδιά και το μαύρο μου σώμα, παίρνοντας τη μορφή του θανάτου καθώς θα απλώσω τα χέρια μου μέσα στα αυτιά σας και θα αφαιρέσω μαζί με την τελευταία σας ανάσα, τις μηδενιστικές σας αύρες. Εισπνεύστε το σκοτάδι μου όπως εγώ το εκπνέω πάνω σας.

Βομβαρδίζοντας τεράστια  βουνά νεκρών σωμάτων, ενορχηστρώνοντας σαν την ανώτατη μεγαλοπρέπεια του χάους, την μουσική του τέλους των χρόνων, ανοίγω το σώμα μου στο αόριστο άπειρο. Αυτός ο αγώνας δεν έχει τελειώσει, μα βλέπω με το μάτι του κόσμου ότι μήτε ο θάνατος, μήτε η γέννα ανίερων ψυχών μπορούν να σταθούν μπροστά μου δίχως δέος. Χτίζω το δικό μου μονοπάτι. Είμαι ελεύθερος. Οι νεκροί σηκώθηκαν και τους αντιμετωπίζω μόνος μου, καθώς αυτοί με καλούν κοντά τους με ένα παγωμένο και άψυχο αγκάλιασμα και εγώ δεν νοιώθω τίποτε άλλο εκτός από την κατάρρευση του σώματος μου σε σκόνη. Είμαι πολύπτυχος. Είμαι απατηλός. Είμαι ένας στέρεος και συμπαγής λαβύρινθος κατεστραμμένων ελπίδων και εκφυλισμένων ονείρων. Είμαι οι μάταιες μου επιδιώξεις και δεν δέχτηκα βοήθεια από κανέναν. Αυτόν τον κόσμο καταστρέφω και αυτόν τον κόσμο ξαναχτίζω. Είμαι η θυσία του ανθρώπου.

Read More

Polyptych - Illusorium - Review

My days alone were difficult, but the initiation demands from any aspiring mason to have patience, which I regard as a virtue. It’s not that I wasn’t ready for the acceptance, which I wasn’t, but the overwhelming feeling that covered my body, from head to toe, made me shake like I was stranded naked in a blizzard.

Then again, commitment demands sacrifices and my faith was my only weapon. I set to become god among men and I was ready to pay the price. I was called and I never knew why until the last days came. I am of this earth no longer, among you but not with you, with freedom beneath me and misery above me.

My ego, the last enemy, the one that is falsely called God, is now dead inside me and with me. I asked and I received, not without a fight I must confess, infinite power. Thick walls, obscurely constructed with ancient brown stones of death metal, collapsed onto me and with fear for my descent, I climbed through the crumbles to find clarity and redemption written within these now fallen halls. I am no longer doomed to rot in a dominion of unbound misery.

I looked up and saw the sky reflecting my lost innocence. Behind me the black shores widening my view of what was once my eternal torment and before me the white shores waiting to baptize my soul and free me from all hope. I may be doomed to silence, with only my soliloquy as an illusory friend but I have accepted my aloneness as the fate of all gods.

Now, alone but not isolated, I raise my hands and build with my mind and the fire burning inside me, structures of blackened noise that permeate the ground. I may be a young mason, a god of creation, but I have in my hands the sphere of knowledge. Away from the sun and into the dark, a keeper of integrity and virtue, with this sphere only rewarded in death, I summon those who still defy me. I will crush thee, thy essence with my black heart and my black body, resembling death as I reach my hands into your ears and rip along with your last breath, your nihilistic auras. Inhale my darkness as I breathe it unto thee.

Bombarding massive mountains of dead bodies, orchestrating like a supreme majesty of chaos, the music of the end of times, I open myself to the boundless infinity. The struggle is not over, but I see with the eye of the cosmos that neither the death, nor the birth of unholy souls can stand in front of me without awe. I built my throne. I pave my own path. I am free. The dead have risen and I face them alone, as they welcome me to join them with a frozen and lifeless embrace and I feel nothing other than my body collapsing to dust. I am Polyptych. I am illusive. I am a strong and thick maze of destroyed hopes and deteriorated dreams. I am my hollow endeavors as I received help from none. This world I am destroying and this world I am rebuilding. I am the sacrifice of man.

Read More

Kauan - Muistumia - review

To Doom είναι το είδος του Metal που ενσωματώνει την τραγωδία, την θεατρικότητα και την μεγαλοπρέπεια στο μέγιστο δυνατό βαθμό και για αυτόν τον λόγο είναι το πιο συναισθηματικό είδος ακραίας μουσικής που έχω ακούσει.  Αφήνοντας στην άκρη την υποκειμενικότητα μου, οι Kauan είναι ένα συγκρότημα που αναμειγνύει την μεγαλοπρέπεια του doom με στοιχεία folk, κλασσικά έγχορδα (βιολί και βιόλα), πλήκτρα και φωνητικές ερμηνείας που εκτείνονται από σκληρά σε καθαρά, αντρικά σε γυναικεία, κάνοντας αυτό το δημιούργημα πιο συναισθηματικό, ρομαντικό και μελαγχολικό, δίνοντας μια βαθιά και καλλιεργημένη προσωπικότητα στο συγκρότημα.

Δεν τους έχω ξανακούσει αν και έχουν κυκλοφορήσει είδη 4 album από το 2007 και το ‘Muistumia’ είναι μια επαναηχογράφηση έξι τραγουδιών από προηγούμενες κυκλοφορίες μαζί με ένα καινούριο, το ‘Unsoi’ που ανοίγει το album. Τα κύρια χαρακτηριστικά αυτής της κυκλοφορίας είναι τα βαριά riff του doom, που τόσο αγαπώ και ενορχήστρωση που μου θυμίζει αυτές του prog rock και του ατμοσφαιρικού metal που κυκλοφορούσε κυρίως κατά τα μέσα της δεκαετίας του 90.

Οι στίχοι είναι στα Ρώσικα και στα Φινλανδικά, που από τη μια πλευρά τους κάνουν ακατανόητους αλλά από την άλλη προσφέρουν μια εξωτική ακουστική εμπειρία, αφήνοντας των ακροατή να δημιουργήσει τα δικά του εικονικά τοπία, στο χιόνι και στον πάγο ενός άγνωστου κόσμου, περιπετειώδη και γεμάτο ενδιαφέρον.

Μπαίνοντας σε μια απομονωμένη ταβέρνα στη μέση της Τούνδρας, με λίγους μονάχα αγρότες και κυνηγούς να κάθονται γύρω από ζεστές εστίες φωτιάς, πίνοντας βότκα και συζητώντας την καθημερινότητα τους και τα προβλήματα τους, τον μεγάλο χειμώνα που είχε καταστρέψει τα σπαρτά πριν από πολλά χρόνια και ιστορίες των προγόνων τους όταν ήρθαν σε αυτό το απάνθρωπο μέρος να εγκατασταθούν κα να χτίσουν το μικρό τους χωριό.

Οι κυνηγοί να λένε μια ιστορία για ένα κυνηγό, ο οποίος έπειτα από το επιτυχημένο κυνήγι μιας μέρας, βρέθηκε αντιμέτωπος με μια μεγάλη καφέ αρκούδα, λίγα μόλις μίλια βορειότερα και τον αγώνα που έδωσε, όχι μόνο για την ζωή του αλλά και για τις ζωές της γυναίκας του και των παιδιών του, καθώς τον περίμεναν να επιστρέψει φέρνοντας μαζί του φαγητό. Το όνομα αυτού είναι Kuu και είναι ο μυθικός δημιουργός του αρχαίου τους χωριού.

Αυτή είναι μια ιστορία που μόλις δημιούργησα, για να δώσω ένα παράδειγμα των εικονικών τοπίων που δημιουργούνται στη συνείδηση του γράφοντα κατά την ακρόαση του ‘Muistumia’. Όποτε συμβαίνει αυτό, ιδιαίτερα όταν συμβαίνει με αυτό τον φιλόξενο και προσβάσιμο τρόπο από τους καλλιτέχνες, είμαι κάτι περισσότερο από ευχαριστημένος. Μόλις βρήκα μερικούς καινούριους φίλους από τον βορρά. Φίλοι οι οποίοι έχουν την δυνατότητα να αφηγούνται ιστορίες μέσα από τη μουσική τους και θεωρώ αυτό το album, όχι μόνο μια επιτυχείς κυκλοφορία μα και μία σημαντική για αυτούς. Υπάρχει ταλέντο εδώ και τους εύχομαι τα καλύτερα για το μέλλον. Θα τους ακούω.

Read More

Kauan - Muistumia - review

Doom metal is the subgenre that embodies tragedy, theatricality and grandiose to their full extent and for that reason is the most emotional and moving heavy music that the author has listened to. Subjectivity aside, Kauan is the type of band that mixes the grandiose of doom with folk elements, classical strings (violin and viola), keys and a vocal performance that varies from growls to clean, male to female, singing to narration, making their craft more mellow, romantic and melancholic resulting in a deep and multilayered personality of a band.

I’ve never heard of them before, even though they have published 4 albums since 2007 and ‘Muistumia’ is a re-recording of six main tracks from previous releases along with one new track, the opener ‘Unsoi’. The main characteristics of this release are the doomy heavy riffs that I love and an orchestration that reminds me of prog-rock and atmospheric metal albums that were being released in the mid 90’s.

The lyrics are in Russian and Finnish, which on the one hand makes it incomprehensible but on the other hand it offers an exotic listening experience, leaving the listener to create his own imagery and landscapes filled with snow and ice into a world unknown but interesting and adventurous.

Walking into a secluded tavern amidst the Tundra with only a few farmers and hunters gathered around the heated pots, drinking vodka and discussing about their daily routine and problems, the great winter that destroyed the corps a long time ago and stories of their ancestors when they came in this inhumane place to settle down and build their small village. 

The hunters telling of tales of this one hunter, that after a successful game, came upon a great brown bear just a few miles north and had to fight not only for his life but for the lives of his wife and children, since they were waiting for him to bring them food. The name of that hunter was Kuu and he stands as the mythic founder of their ancient village.

This is a story that I just made up, as to give an example of the imageries created in the consciousness of the writer while experiencing ‘Muistumia’. Whenever that happens, especially when it is done in such a welcoming and accessible way by the artists, I am more than pleased. I have just found some new friends from up north. Friends who happen to have the ability of storytelling through music and I consider this album, not only a successful release but an important for them as well. There is talent here and I wish for them the best, the future holds. I will be listening.

Read More

Best of the underground of 2014.

Όπως έχω ήδη δηλώσει στα επίσημα κοινωνικά ψηφιακά δίκτυα, μου αρέσουν οι λίστες αλλά συνήθως είμαι πολύ τεμπέλης για να κάνω μία. Κάθε τέλος του χρόνου, καθώς αυτός πλησιάζει με τον δικό του ράθυμο ρυθμό και με διάθεση για πνευματική διασκέδαση, παίρνουμε αποφάσεις για τη νέα χρονιά, τις οποίες βέβαια δεν θα κρατήσουμε, και τοποθετούμε αυτήν που φεύγει σε μικρά κουτάκια αναμνήσεων, όμορφα τακτοποιημένα σε μια γωνιά του συμπαντικού μυαλού μας. Έπειτα τα ξεχνάμε και συνεχίζουμε να γεμίζουμε τον νού μας με άχρηστες πληροφορίες, διότι είμαστε λαίμαργα όντα και καταναλώνουμε πληροφορίες θεωρώντας τις εμπειρίες.

Tι θα ειμαστε, εάν δεν γνωρίζαμε τα πάντα για όλους; Πως θα επιβιώναμε στη κοινωνική ζούγκλα που δημιουργήσαμε; Οι πληροφορίες έχουν τη δύναμη να μας κάνουν να πιστέψουμε πως γνωρίζουμε κάτι, μα κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό. Και αφού σου κατέστρεψα τι μέρα, διάβασε τη λίστα μου και άκουσε και κάποια δείγματα που μπορεί να σου προσφέρουν μερικές στιγμές σκοτεινής και μαύρης χαράς και έλα μετά να κάτσουμε μαζί σε μια γωνιά, να τραγουδήσουμε Μάλαμα. 

10. Nightfell - The living ever mourn

Ντεμπούτο για τους Nightfell και χωρίς πολυ προσπάθεια, δημιουργούν και απορροφούν των ακροατή στο σκοτεινό και riffoκεντρικό doom τους.

Μελωδικά riff και death φωνητικά, μερικές εξάρσεις όποτε αυτό απαιτείται και απαγγελίες που θυμίζουν λειτουργία εκκλησίας των μαύρων τεχνών. Άκουσε το 'The hollowing'.

9. Full of Hell & Merzbow

Τι συμβαίνει όταν αναμιγνύεις μία grind μπάντα με τον καθυστερημένο Ιάπωνα ψυχοπαθή Merzbow. Η χημική αντίδραση κρατάει ελάχιστα και παίρνεις ένα κορεσμένο διάλυμα σκατοψυχιάς, αδιάλειπτων ουρλιαχτών, sludge πετροχημικών φουσκάλων και μία σούπα καμμένων εγκεφαλικών κυττάρων για ίζημα.

Ιδανικό για τον πονοκέφαλο, καθαγιασμό πρωτόγονων ενστίκτων, εμπειρίες ανώτερης συνειδητότητας, ηχητικό μασάζ λεμφοκυττάρων και τη θεραπεία όλων των μορφών καρκίνου. Άκου το όλο. Δεν παίρνει και πολύ.

8. Darkspace - III I

Ο ήχος είναι κύμα και μεταφέρεται μέσω της μάζας. Στο διάστημα, η μάζα είναι συγκεντωμένη σε μεγάλα αστρικά σώματα και στο ενδιάμεσο δεν υπάρχει το αναγκαίο μέσο για τη μεταφορά του ήχου. Ο αέρας. Ίσως πάλι να μεταφέρεται σε συχνότητες που κανένας γνωστός βιολογικός οργανισμός δεν έχει τη δυνατότητα να συλλάβει ακουστικώς. Ίσως, από τη στιγμή που δεν μεταφέρεται ο ήχος, τότε αυτός να μην υπάρχει. Ίσως να μην το διαβάζεις αυτό τώρα, αλλά να σκέφτεσαι να το γράψεις. Μέσα σε αυτό το χωροχρονικό διάστημα υπάρχουν οι Darkspace.

Και αυτό είναι το soundtrack του. Μαζικό, ολιστικό, τρομακτικό και μαγικά ελκυστικό.  Άκουσε το 'Dark 4.20'.

7. Black Monolith - Passenger

Punk αισθητική, ψυχεδέλεια και fuzzαριστός ήχος, χαοτικώς απροσδιόριστα φωνητικά, black metal riff, μελαγχολία, πάθος, σόλα και ένας drummer που κάνει το Τουπά-Τουπά να ακούγεται σαν μια φρέσκια δημιουργία.

Φαντάσου τους Darkthrone των τεσσάρων τελευτασίων δίσκων παίζοντας όπως στα πρώτα 4, χωρίς να μετράμε το ντεμπούτο τους. Άκουσε το 'Gold watch'.

6. Thantifaxath - Sacred White noise

Στριφνό, αφιλόξενο, εσωστρεφές, δυσαρμονικό, προκλητικό. Εδώ έχουμε το black metal του μεσοαστού που μισεί με πάθος οτιδήποτε αναπνέει. Ο συνεπαρμένος από τα παρανοικά οράματα του ταξιτζής του Ντενίρο, ουρλιάζει, σέρνει τα νύχια του σε ετοιμόρροπους τοίχους, αυτοκαταστρέφεται και σκοτώνει κάθε ελπίδα και κάθε φωτεινή αχτίδα. Τίποτα ελαφρύ, τίποτα φιλόξενο, μα τόσο μοναδικά ελκυστικό και εθιστικό. 

Μελωδίες που αντιστρέφονται, riff που παίζονται ανάποδα, ασταμάτητο κοπάνημα, αργά βασανιστικά περάσματα και μια σχισμένη φωνή που κάνει και τους δαίμονες να σαστίζουν. Ναι, είναι ένας εφιάλτης και με έχει μαγέψει. Άκουσε το: 'The bright white nothing at the end of the tunnel.'

5. Lucifyre - Sun Eater

Βίαιο , σκοτεινό, σατανικό, πυκνό και συμπαγές riffing, φωνή βαθιά, επιτυδευμένα χαμηλά στη μίξη ... και χάος. Αυτό είναι το soundtrack του πολέμου μεταξύ των δυνάμεων του καλού και του κακού. Με δυσκόλεψε στην αρχή, αλλά κάτι με τραβούσε σε αυτό. Υποθέτω η ατμόσφαιρα. Δύσκολα γίνεσαι δεκτός μέσα σε αυτήν την τελετή, με μόλις οι πύλες ανοίξουν ετοιμάσου για ένα εντυπωσιακό θέαμα.

Αυτό δεν είναι τυπικό death metal. Είναι αποκρυφιστικό, τελετουργικό, υποδειγματικά 'κακό' και δεν αστειεύται καθόλου με το αντικείμενο του. Τον ακροατή. Άκουσε το: 'Nekuomanteion.'

4. Spectral Lore - III

Η φετινή χρονιά είναι εκπληκτική για την ελληνική σκηνή, με πολλές κυκλοφορίες από όλα τα μήκη και πλάτη της metal. Αυτός ο φασματικός black μεταλλάς δημιούργησε ένα ταξιδιάρικο ήχο, γεμάτο sola και lead κιθάρες που συζητούν μεταξύ τους, μια βαθιά φωνή, ισχνή και επιβλητική που καλύπτει τα κενά ανάμεσα στις νότες. Άλλοτε ambient και άλλοτε επιθετικός, χτίζει τα κομμάτια με την ατμόσφαιρα του σκοτεινού ουρανού. Ρομαντικός φιλόσοφος που μας διηγείται την ύπαρξη μιας διαφορετικής πραγματικότητας. Άκουσε το 'A rider in the lands of an infinite dreamscape.'

3. Dead Congregation - Promulgation of the fall

Εδώ βρίσκεται το Ation Death Metal στα καλύτερα του. Δυναμική ενορχήστρωση, φοβερά riff, ασταμάτητος drummer που η δίκαση του θυμίζει σε στιγμές εξαγριωμένο ελικόπτερο και τεράστια, ερεβώδης φωνή που καλύπτει τα πάντα. Η μαεστρία τους στη δημιουργία ακούγεται στο δεύτερο κομμάτι, που είναι και το ομώνυμο.

Μερικές νότες επαναλαμβάνονται από τη μία lead κιθάρα, μέχρι που χώνεται η δεύτερη με ένα ριφ που ξεδιπλώνεται σιγά σιγά, με μερικά χτυπήματα τα οποία γυρνάνε σε φρενήρη Morbidangelικο στρόβηλο και κλείνουν τον κύκλο με την τεράστια υποχθόνια φωνή. Κομμάτι σαν εισαγωγή, μετά την εισαγωγή, διότι το serpentskin που ακολουθεί δεν αστειεύεται καθόλου. Άκουσε το: 'Schisma.'

2. YOB - Clearing the path to ascend

Μεγαλειώδης ήχος, υπερβατικά συναισθήματα, πάθος, επναλαμβανόμενα κυκλικά riff, επικά τραγούδια με διάρκεια άνω των δέκα λεπτών. Κάθε τραγούδι έχει τον δικό του υπνωτικό ρυθμό πάνω στο οποίο χτίζεται η ένταση της φωνητικής ερμηνείας του τραγουδιστή και των συναισθηματικών εξάρσεων όταν ξεσπάνε τα riff. Τα τραγούδια έχουν απλή δομή, μα η ένταση που εκφράζεται είναι τέτοια που καταστρέφουν ότι πετυχαίνουν στο δρόμο τους. Συμπαγή και σκληρά τραγούδια τα οποία μαλακώνουν λόγο της ζεστής αναλογικής παραγωγής, κανοντας το άκουσμα τους πιο χαλαρό και προσιτό. Οι ΥΟΒ δεν είναι εύκολοι στο άκουσμα, μα εάν σε γραπώσουν θα μείνεις αποκαμωμένος και εντυπωσιασμένςο από το μέγεθος του ήχου τους. Άκουσε το: 'Nothing to win.'.

1. Pallbearer - Foundations of Burden

Το Foundations είναι ένα από τα καλύτερα album της metal σκηνής. Ξεφεύγει από τα όρια ενός 'καλύτερο album της χρονιάς' με ευκολία και μένει σαν σημάδι αναφοράς. Ένα από αυτά τα album τα οποία θα πρότεινα σε κάποιων που θέλει να ακούσει doom για πρώτη φορά στη ζωή του. Μαζί με Sabbath, Candlemass, My dying bride, Electric wizard. Είναι ήδη κλασσικό. Άκουσε το: 'Watcher in the dark'.

Αυτά, μεταξύ άλλων βέβαια, όπως

Mare Cognitum - Phobos Monolith,

Semptiternal Dusk - s/t

Thou - Heathen

Code Orange - I am King

Harakiri for the sky - Aokigahara

Krieg - Transient

The deathtrip - Deep drone master

Indian - From all purity

Emptiness - Nothing but the whole

Lotus Thief - Rervm

είναι τα καλύτερα underground διαμάντια της χρονιάς που σύντομα κλείνει. Ίσως σε λίγες μέρες να εμφανιστεί και κάτι ακόμη στον ορίζοντα μα δεν είμαι σίγουρος. Άκουσε, απόλαυσε, μοιράσου. Είναι τέχνη. Ακραία, πολύπλοκη και προκλητική. Και για αυτό γουστάρουμε.

Read More

Immoral Hazard - Convulsion - review

Η πραγματικότητα σου, συστήνεται από κάποιες αξίες. Εάν οι αξίες σου είναι το χρήμα και η προσωπολατρεία, τότε η εμφάνιση παίζει μεγαλύτερο ρόλο. Το πως θα παρουσιάσεις τον εαυτό σου στους άλλους. Οι γνωστοί σου και η επιρροή που έχει η άποψη τους. Σου δίνεται έτσι η δυνατότητα να ξεχωρίσεις σαν κάτι μοναδικό. Ότι γυαλίζει όμως δεν είναι χρυσός.

Tο album των Immoral Hazard είναι φτιαγμένο υπο πίεση, άγχος, τρέξιμο, προσπάθεια και άδειες τσέπες. Το ερώτημα το δικό μου είναι, εάν οι συνθήκες δεν είναι οι κατάλληλες, τότε γιατί να κάνεις κάτι το οποίο μόνο ως ακραίο ρίσκο φαίνεται; Όταν τίποτα δεν είναι σίγουρο ή δεδομένο.

Ίσως η συνειδητοποίηση αυτή να χτύπησε τα παιδιά, και φίλους μου, από τους Immoral Hazard. Το είδαν, το κατάλαβαν και είπαν : Στα αρχίδια μας. Θα κάνουμε την καύλα μας.

Και το αποτέλεσμα, το οποίο το ακούω τώρα κάθως γράφω αυτές τις λέξεις, είναι ακριβώς αυτό. Μουσική φτιαγμένη από ανθρώπους με προσγειωμένη αίσθηση της πραγματικότητας. Αναγνωρίζουν της δυσκολίες γιατί τις ζούνε καθημερινά. 

Η πραγματικότητα πονάει. Σε πληγώνει και σε λυγίζει. Αυτός είναι ο χρυσός που κρύβεται μέσα σε αυτό το album. Δεν κοροιδεύουν, δεν προσπαθούν να δείξουν πως είναι κάτι παραπάνω. Οι φιλοδοξίες τους είναι μετρημένες. Γραμμένο με ειλικρίνια και νηφαλιότητα, που δεν συναντάς εύκολα.

Στο δια ταύτα. Metal σημαίνει riff. Εάν έχεις τα riff, τότε μπορείς να κάνεις ένα καλό album. Έχει ενορχήστρωση που σηκώνει κάθε τραγούδι πιο ψηλά. Έχει την ερμηνεία του Theo στα φωνητικά. Το λαρύγγι του έχει φοβερές δυνατότητες. Ξεχωρίζω την σκισμένη ερμηνεία του στο 'Eternal Exile' . Τα τύμπανα είναι λιτά, μου δίνει όμως την εντύπωση πως ο Τόλης μπορεί να παίξει παπάδες. Δεν το κάνεις όμως για να στηρίξει τα τραγούδια. Το μπάσο δίνει το βάθος, ακολουθώντας μια 'μουλωχτή' προσέγγιση. Και οι κιθάρες; Η δουλειά που έγινε στις κιθάρες. Tα riff του pitch black, self enemy, mentor,  reborn...είδη έγραψα τα μισά τραγούδια. To σόλο στο τέλος του vultures dance, στο πολλά υποσχόμενο για την μελλοντική πορεία της μπάντας dead end trails. Τα δύο τελευταία thrash τραγούδια πόλεμος, που κλείνουν το δίσκο αφήνοντας την metal ψυχή σου ξεδιψασμένη. Μετά το last nerve, σταματάς. Δεν πατάς repeat, δεν βάζεις κάτι άλλο. Αράζεις λίγο και σκέφτεσαι...

...πως γίνεται να είναι αυτοχρηματοδοτούμενο και να έχει τέτοια παραγωγή; Γεμάτη με τσαμπουκά, καθαρότητα ήχου όπου διακρίνονται όλα τα όργανα και γυαλισμένη ώστε να ακούγεται μοντέρνα, χωρίς να είναι πλαστική. Οι όποιες αδυναμίες, στα δικά μου αυτιά, περιορίζονται σε σημεία - γέφυρες που συνδέουν τα τραγούδια μεταξύ τους. 

Και είναι bolt throwerish τα riff στα mentors και haven; Αφου thrash δεν παίζουν; Και αυτό το dead end trails γιατί έχει φωνητικές γραμμές με καθαρά φωνητικά; και αν το vultures dance δεν ειναι thrash, τότε τι είναι;

Είναι ένα album που από την αρχή μέχρι το τέλος το ακούς και πορώνεσαι. Αυτό είναι metal. Απλά, στεγνά και με θυμό.

immoral hazard facebook page

immoral hazard - convulsion digital 

Read More

Immoral Hazard - Convulsion - review

Our reality is being formed by our values. If these values are money and the artificial image of a band (see Slipknot for example), then any band is dependent on the perception of the public, their public relations and the influence that certain individuals or media have. What shines isn’t always gold, though.

‘Convulsion’ is a metal album created under pressure, anxiety, effort and empty pockets. The question that arises is: ‘If the circumstances aren’t good, then why do something that appears to be as an extreme risk with little to nothing to be expected?’

Maybe this realization struck the lads, and good friends of mine, from Immoral Hazard but they decided, against all odds, to go through with this.

The result of this, which I am listening to while writing these words, is exactly that. Music crafted by people with an earthly sense of reality. They acknowledge the difficulties because they feel them every day. Reality hurts. It strikes and wears you down. And this is the gold hidden in this album. They aren’t naïve and they don’t try to appear as something more than they already are. Their aspirations are within their grasp and the songs are written with honesty and mental sobriety.

Now, let us go to the meat of this. Metal means riffs. If the riffs are there, then any band can create a decent album. This is not just a decent album. Every song has been worked to the point where the orchestration allows it to speak for itself, add to that Theo’s vocal performance, which is that of a very pissed off individual ( listen to ‘Eternal Exile’ ). The drums are terse and reserved, even though Tolis is more than capable to rip his drum kit, in a way that support the songs and make them stand out and the bass follows the songs, giving them depth. But, what really shines is work done with the guitars. The riffs of ‘Pitch Black’, ‘Self Enemy’, ‘Mentor’, ‘Reborn’ are exactly the kind of riffs that create mosh pits with ease. The solos in ‘Vultures Dance’ and ‘Dead end trails’, especially in the latter, show early shines of the bands evolvement. The last two songs, ‘Eternal Exile’ and ‘Last Nerve’, are two thrash hymns that leave the listener beaten down and exhausted by their sheer intensity. As soon as the album ends, the listener stops, relaxes in his chair and thinks with an introspective look on his face.

How is it possible to be self-financed and have such a well done production? ‘Convulsion’ is an album filled with confidence, clear sound that allows every instrument to be heard and polished, as to sound modern but not plasticated. There are weaknesses, of course, as every debut has, and these weaknesses are some of the bridges used to interconnect a song.

Just listen to the bolt thrower-ish riffs of ‘Mentors’ and ‘Haven’, or the clean vocal lines of ‘Dead end trails’, or the uniqueness of ‘Vultures Dance’. This is an album that you listen to from start to finish and feel your blood boiling. This is thrash metal. Direct, dry and angry.

Read More