Συνέντευξη Immoral Hazard

Είχαμε καθίσει σε μια καφετέρια στην Καμάρα και συζητούσαμε. Ο Άγγελος και ο Τέο δεν έκρυβαν τον ενθουσιασμό τους για την διαδικασία ηχογράφησης, αν και ήταν ακόμη σε μια μέση φάση. Μέχρι τότε δεν είχα ακούσει κάποιο δείγμα και ο Άγγελος μου έδωσε το Mp3 player του που είχε μέσα το Pitch Black. Δεν ήξερα τι θα ακούσω και με τις πρώτες νότες να ακούγονται μόνο από το ένα ακουστικό υπέθεσα πως η παραγωγή είναι ακόμη πρώιμη. Και μετά έσκασε το τραγούδι και στα δύο ακουστικά, με μπομπάτη παραγωγή και τη φωνή του Τέο να ακούγεται καθαρά τσατισμένη. Ενθουσιάστηκα ακούγοντας το γιατί με δύο από τα 4 μέλη σπουδάσαμε στην ίδια σχολή και είμασταν φίλοι. Ενθουσιάστηκα γιατί αυτό που άκουγα δεν ήταν κάποιο συγκρότημα από κάποια χώρα της Αμερικής ή της Β. Ευρώπης. Κάθονταν δίπλα μου και μου έδωσαν να ακούσω κάτι δικό τους. Ένα δημιούργημα που βγήκε από τα δικά τους σπλάχνα. Ενθουσιάστηκα γιατί το τραγούδι γαμάει.

Μερικούς μήνες αργότερα το album τους κυκλοφόρησε επίσημα και το παρουσίασα στο παρών blog έχοντας υπ'οψιν μια αρχή. Την έκρινα σαν μία επαγγελματική δουλειά, γιατί αυτό ακριβώς είναι. Eνα σημαντικό album για την τοπική σκηνή, διότι κινήθηκαν κατά τα φαινόμενα με επιμονή και αποφασιστικότητα, έχοντας ένα όραμα. Και τίποτα δεν θα έμπαινε εμπόδιο σε αυτό. Έπεσε πολύ δουλειά για τη δημιουργία του Convulsion και ένιωσα την πρόθεση να τους ρωτήσω κάποια πράγματα για αυτό, με σκοπό να το ανεβάσω στο blog. Παρακάτω βρίσκονται τα λόγια των ανθρώπων πίσω από το συγκρότημα.





1)Γιατί παίζεται μουσική; Τι σας προσφέρει αυτή η δύσκολη και πολλές φορές κουραστική διαδικασία; Το album σας είναι αυτοχρηματοδοτούμενο και το κυκλοφορήσατε μόνοι σας. Γιατί μπήκατε σε αυτή τη διαδικασία; Η οικονομική κρίση σας βοήθησε να ξεκαθαρίσετε κάποια πράγματα στο μυαλό σας και να κάνετε κάτι που θέλατε από καιρό ή μπήκε εμπόδιο σε κάτι προκαθορισμένο;

Παίζουμε μουσική απλά γιατί μας αρέσει! Είναι δύσκολο να εξηγήσεις ή να αναλύσεις την σχέση που μπορεί να έχει ο καθένας μας με την τέχνη γενικότερα. Όντως, κάποιες φορές είναι μια κουραστική διαδικασία, αλλά αποκομίζουμε εμπειρίες και το σημαντικότερο, λίγα πράγματα συγκρίνονται με το συναίσθημα του να δημιουργείς κάτι απ’ το τίποτα. Στις μέρες μας, είναι δύσκολο για ένα πρωτοεμφανιζόμενο συγκρότημα να υπογράψει συμβόλαιο με κάποια δισκογραφική εταιρεία, οπότε οι περισσότερες κυκλοφορίες είναι αυτοχρηματοδοτούμενες. Δυστυχώς, πολλές εταιρίες στο χώρο απαιτούν πολλά περισσότερα από αυτά που μπορούν να προσφέρουν, οπότε αποφασίσαμε να διαχειριστούμε μόνοι μας το υλικό μας, χωρίς να δεσμευτούμε ως προς τις κινήσεις μας. Η οικονομική κρίση σίγουρα δυσχέρυνε το όλο εγχείρημα, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι περιοριστήκαμε και δεν κάναμε κάτι με τον τρόπο που θέλαμε. Σίγουρα θα θέλαμε μεγαλύτερο budget, αλλά σε γενικές γραμμές είμαστε ικανοποιημένοι με το τελικό αποτέλεσμα.

Δυστυχώς, πολλές εταιρίες στο χώρο απαιτούν πολλά περισσότερα από αυτά που μπορούν να προσφέρουν, οπότε αποφασίσαμε να διαχειριστούμε μόνοι μας το υλικό μας.

2) Είμαστε η γενιά της Ελλάδας που μεγάλωσε με αφθονία, υποσχέσεις και ευθύνες που θα αναλαμβάναμε σε μια τέτοια πραγματικότητα, η οποία βέβαια δεν υπάρχει πλέον. Αυτό που έμεινε είναι μια εικόνα διαφθοράς και παρακμής που καλύπτει όλους τους Έλληνες, όλων των κοινωνικών τάξεων και η ανάγκη ίσως για κάποιες κοινωνικές αλλαγές. Η δικιά σας στάση σαν συγκρότημα έχει  κάποια πολιτική χροιά; Είστε απολιτίκ; Ή το απολιτίκ είναι το νέο πολιτίκ;

Αποφεύγουμε πάντα συνειδητά να σταμπαριστούμε με οποιαδήποτε ταμπέλα, είτε αυτή αφορά τον ήχο και το είδος της μουσικής μας, είτε αφορά τη γενικότερη ιδεολογική ή αισθητική μας προσέγγιση. Δεν θέλουμε (και ούτε πρόκειται) να αναμίξουμε οποιαδήποτε πολιτική ιδεολογία στη μουσική μας. Ακόμα και όσα τραγούδια μας έχουν κοινωνικό περιεχόμενο, αυτό γίνεται με τρόπο που φαίνεται πως αφορούν τη δική μας σκοπιά των πραγμάτων και όχι κάποια πολιτική ιδεολογία. Ασχολούμαστε με όσα μας απασχολούν, χωρίς να εισβάλει το πρίσμα κάποιου πολιτικού κινήματος. Το ¨απολιτίκ¨ που ανέφερες, είναι προφανώς κάποιο πρόσχημα αποτυχημένης απόπειρας σύγχρονου μηδενισμού, οπότε ούτε υπέρ αυτού δεν μπορούμε να ταχθούμε!

3) Η μουσική βιομηχανία έχει χάσει την αίγλη της, οι μουσικοί όμως συνεχίζουν να κάνουν αυτό που θέλουν, με τη βοήθεια του διαδικτύου. Εσάς σας εξυπηρετεί και σας δίνει αυτό που θέλετε; Και πιο είναι αυτό; Από τη στιγμή που κάθε ένας από εμάς δύσκολα βγάζει χρήματα και έχει περιορίσει την διασκέδαση και την ψυχαγωγία του, τι σχέση μπορεί να έχει η τέχνη και δη η μουσική σας με την καθημερινότητα; Οι ζωντανές παραστάσεις εξακολουθούν να είναι το πιο σημαντικό κομμάτι ενός metal συγκροτήματος; Μήπως έχει γίνει πλέον μια πιο μοναχική και ατομική μορφή ψυχαγωγίας;

Χρησιμοποιούμε το διαδίκτυο απλά και μόνο για να μοιραστούμε τη μουσική μας και να έρθουμε σε επαφή με τον κόσμο. Το αντιμετωπίζουμε καθαρά σαν ένα εργαλείο που εξυπηρετεί αυτό το σκοπό και τίποτα παραπάνω. Η τέχνη γενικά μπορεί και πρέπει να χρησιμοποιείται σαν ένα μέσο διαφυγής από την ανιαρή και σκληρή καθημερινότητα. Εάν δε, εμπνέεται και από αυτή, μπορεί να προκαλέσει ακόμα περισσότερα συναισθήματα στον αποδέκτη. Το αν οι ζωντανές παραστάσεις είναι τόσο σημαντικές για κάποιο συγκρότημα, εξαρτάται από την προσέγγιση και τη γενικότερη ιδεολογία του κάθε συγκροτήματος. Σίγουρα, το συναίσθημα μιας ζωντανής εμφάνισης είναι μοναδικό, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι αποτελεί και τη μοναδική προϋπόθεση για να απολαύσει κάποιος τη δουλειά ενός συγκροτήματος.

Ακόμα και όσα τραγούδια μας έχουν κοινωνικό περιεχόμενο, αυτό γίνεται με τρόπο που φαίνεται πως αφορούν τη δική μας σκοπιά των πραγμάτων και όχι κάποια πολιτική ιδεολογία. 

4) Έχουν περάσει περίπου έξι μήνες από την επίσημη κυκλοφορία του album. Είστε ικανοποιημένοι με αυτό; Με την ανταπόκριση από τους μουσικόφιλους; Θα συνεχίσετε για επόμενο album; Τι σχέδια έχετε για το άμεσο και έμμεσο μέλλον του συγκροτήματος και των προσωπικών σας ζωών; Ζωντανές εμφανίσεις;

Μέχρι στιγμής έχουμε λάβει πολύ θετικές κριτικές, γεγονός το οποίο σίγουρα μας ικανοποιεί. Έχουμε υλικό για ένα δεύτερο album, αλλά είναι ακόμα νωρίς και δε θέλουμε να βιαστούμε. Σκοπεύουμε να κάνουμε περισσότερα live, αλλά προς το παρόν δεν έχουμε προγραμματίσει κάτι.

Η σελίδα τους στο facebook

5) Ένα τραγούδι για κάθε μέλος του συγκροτήματος. Κατά προτίμηση, οι τρεις αντιστοιχούν ένα κομμάτι στο τέταρτο μέλος. Το αγαπημένο κομμάτι κάθε μέλους από το album σας.

•       Άγγελος : The Haunted – Bullet Hole, 
•       Αγαπημένο κομμάτι του album μας: Pitch Black

•       Άλεξ : Vallenfyre – Cattle, 
•      Αγαπημένο κομμάτι του album μας: Mentors

•       Τέο : At the Gates – Blinded By Fear, 
•       Αγαπημένο κομμάτι του album μας: Vultures Dance

•       Τόλης : Hypocrisy – Turn The Page, 
•       Αγαπημένο κομμάτι του album μας: Self Enemy

Read More

Immoral Hazard - Convulsion - review

Η πραγματικότητα σου, συστήνεται από κάποιες αξίες. Εάν οι αξίες σου είναι το χρήμα και η προσωπολατρεία, τότε η εμφάνιση παίζει μεγαλύτερο ρόλο. Το πως θα παρουσιάσεις τον εαυτό σου στους άλλους. Οι γνωστοί σου και η επιρροή που έχει η άποψη τους. Σου δίνεται έτσι η δυνατότητα να ξεχωρίσεις σαν κάτι μοναδικό. Ότι γυαλίζει όμως δεν είναι χρυσός.

Tο album των Immoral Hazard είναι φτιαγμένο υπο πίεση, άγχος, τρέξιμο, προσπάθεια και άδειες τσέπες. Το ερώτημα το δικό μου είναι, εάν οι συνθήκες δεν είναι οι κατάλληλες, τότε γιατί να κάνεις κάτι το οποίο μόνο ως ακραίο ρίσκο φαίνεται; Όταν τίποτα δεν είναι σίγουρο ή δεδομένο.

Ίσως η συνειδητοποίηση αυτή να χτύπησε τα παιδιά, και φίλους μου, από τους Immoral Hazard. Το είδαν, το κατάλαβαν και είπαν : Στα αρχίδια μας. Θα κάνουμε την καύλα μας.

Και το αποτέλεσμα, το οποίο το ακούω τώρα κάθως γράφω αυτές τις λέξεις, είναι ακριβώς αυτό. Μουσική φτιαγμένη από ανθρώπους με προσγειωμένη αίσθηση της πραγματικότητας. Αναγνωρίζουν της δυσκολίες γιατί τις ζούνε καθημερινά. 

Η πραγματικότητα πονάει. Σε πληγώνει και σε λυγίζει. Αυτός είναι ο χρυσός που κρύβεται μέσα σε αυτό το album. Δεν κοροιδεύουν, δεν προσπαθούν να δείξουν πως είναι κάτι παραπάνω. Οι φιλοδοξίες τους είναι μετρημένες. Γραμμένο με ειλικρίνια και νηφαλιότητα, που δεν συναντάς εύκολα.

Στο δια ταύτα. Metal σημαίνει riff. Εάν έχεις τα riff, τότε μπορείς να κάνεις ένα καλό album. Έχει ενορχήστρωση που σηκώνει κάθε τραγούδι πιο ψηλά. Έχει την ερμηνεία του Theo στα φωνητικά. Το λαρύγγι του έχει φοβερές δυνατότητες. Ξεχωρίζω την σκισμένη ερμηνεία του στο 'Eternal Exile' . Τα τύμπανα είναι λιτά, μου δίνει όμως την εντύπωση πως ο Τόλης μπορεί να παίξει παπάδες. Δεν το κάνεις όμως για να στηρίξει τα τραγούδια. Το μπάσο δίνει το βάθος, ακολουθώντας μια 'μουλωχτή' προσέγγιση. Και οι κιθάρες; Η δουλειά που έγινε στις κιθάρες. Tα riff του pitch black, self enemy, mentor,  reborn...είδη έγραψα τα μισά τραγούδια. To σόλο στο τέλος του vultures dance, στο πολλά υποσχόμενο για την μελλοντική πορεία της μπάντας dead end trails. Τα δύο τελευταία thrash τραγούδια πόλεμος, που κλείνουν το δίσκο αφήνοντας την metal ψυχή σου ξεδιψασμένη. Μετά το last nerve, σταματάς. Δεν πατάς repeat, δεν βάζεις κάτι άλλο. Αράζεις λίγο και σκέφτεσαι...

...πως γίνεται να είναι αυτοχρηματοδοτούμενο και να έχει τέτοια παραγωγή; Γεμάτη με τσαμπουκά, καθαρότητα ήχου όπου διακρίνονται όλα τα όργανα και γυαλισμένη ώστε να ακούγεται μοντέρνα, χωρίς να είναι πλαστική. Οι όποιες αδυναμίες, στα δικά μου αυτιά, περιορίζονται σε σημεία - γέφυρες που συνδέουν τα τραγούδια μεταξύ τους. 

Και είναι bolt throwerish τα riff στα mentors και haven; Αφου thrash δεν παίζουν; Και αυτό το dead end trails γιατί έχει φωνητικές γραμμές με καθαρά φωνητικά; και αν το vultures dance δεν ειναι thrash, τότε τι είναι;

Είναι ένα album που από την αρχή μέχρι το τέλος το ακούς και πορώνεσαι. Αυτό είναι metal. Απλά, στεγνά και με θυμό.

immoral hazard facebook page

immoral hazard - convulsion digital 

Read More

Immoral Hazard - Convulsion - review

Our reality is being formed by our values. If these values are money and the artificial image of a band (see Slipknot for example), then any band is dependent on the perception of the public, their public relations and the influence that certain individuals or media have. What shines isn’t always gold, though.

‘Convulsion’ is a metal album created under pressure, anxiety, effort and empty pockets. The question that arises is: ‘If the circumstances aren’t good, then why do something that appears to be as an extreme risk with little to nothing to be expected?’

Maybe this realization struck the lads, and good friends of mine, from Immoral Hazard but they decided, against all odds, to go through with this.

The result of this, which I am listening to while writing these words, is exactly that. Music crafted by people with an earthly sense of reality. They acknowledge the difficulties because they feel them every day. Reality hurts. It strikes and wears you down. And this is the gold hidden in this album. They aren’t naïve and they don’t try to appear as something more than they already are. Their aspirations are within their grasp and the songs are written with honesty and mental sobriety.

Now, let us go to the meat of this. Metal means riffs. If the riffs are there, then any band can create a decent album. This is not just a decent album. Every song has been worked to the point where the orchestration allows it to speak for itself, add to that Theo’s vocal performance, which is that of a very pissed off individual ( listen to ‘Eternal Exile’ ). The drums are terse and reserved, even though Tolis is more than capable to rip his drum kit, in a way that support the songs and make them stand out and the bass follows the songs, giving them depth. But, what really shines is work done with the guitars. The riffs of ‘Pitch Black’, ‘Self Enemy’, ‘Mentor’, ‘Reborn’ are exactly the kind of riffs that create mosh pits with ease. The solos in ‘Vultures Dance’ and ‘Dead end trails’, especially in the latter, show early shines of the bands evolvement. The last two songs, ‘Eternal Exile’ and ‘Last Nerve’, are two thrash hymns that leave the listener beaten down and exhausted by their sheer intensity. As soon as the album ends, the listener stops, relaxes in his chair and thinks with an introspective look on his face.

How is it possible to be self-financed and have such a well done production? ‘Convulsion’ is an album filled with confidence, clear sound that allows every instrument to be heard and polished, as to sound modern but not plasticated. There are weaknesses, of course, as every debut has, and these weaknesses are some of the bridges used to interconnect a song.

Just listen to the bolt thrower-ish riffs of ‘Mentors’ and ‘Haven’, or the clean vocal lines of ‘Dead end trails’, or the uniqueness of ‘Vultures Dance’. This is an album that you listen to from start to finish and feel your blood boiling. This is thrash metal. Direct, dry and angry.

Read More