Showing posts with label interview. Show all posts
Showing posts with label interview. Show all posts

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ JACOB BUCZARSKI - MARE COGNITUM






Απευθύνθηκα στον Jacob Buczarski, αφού άκουσα και απόλαυσα το "Phobos Monolith". Είναι ο αστροναύτης μέσα στο διαστημόπλοιο Mare Cognitum και όλα όσα περικλείουν αυτήν την μουσική έκφραση γίνεται με αγάπη για το σύμπαν, το ανεξήγητο και το άπιαστο.

Ο Jacob είχε την καλοσύνη να πάρει τον χρόνο του και να σκεφτεί τις απαντήσεις στις ερωτήσεις μου και τα βραβεία μπορούν να φανούν παρακάτω. Υπάρχει μία συγκεκριμένη φράση που μου έκανε όμορφη εντύπωση, γιατί δείχνει ένα υγιές μυαλό και μία προσέγγιση στις ιδέες που εξερευνώνται που δεν είναι και τόσο συνηθισμένο

"Ποια ομορφότερη ιδέα υπάρχει για να αναλογιστεί κάποιος καλλιτεχνικά;" J.B.


Μ.Ν.: Γεια σου Jacob. Το “Phobos Monolith” καλωσορίστηκε από τα μέσα του διαδικτύου και διάβασε πολύ καλές απόψεις για το album σου. Αν και, θα πρέπει να ζητήσω συγγνώμη από τη πλευρά μου καθώς δεν χρησιμοποίησα τους ‘προπαγανδιστικούς μηχανισμούς’ μου, εννοώ το blog μου, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ώστε το “Phobos Monolith” να φτάσει στο ευρύτερο δυνατό ακροατήριο. Μου φαίνεται πως έχεις μία τάση να εξερευνάς ιδέες με διαστημικές εικόνες. Συνδέεις το σύμπαν με τη συνείδηση. Βλέπεις μία σύνδεση μεταξύ των δύο? Είναι το σύμπαν που περιέχει τη συνείδηση ή είναι το ανάποδο? ‘Εγώ’ περιέχω ‘αυτό’ ή ‘αυτό’ περιέχει ‘εγώ’; 


J.B.: Χαίρετε! Μην ανησυχείς για αυτό, καθώς φαίνεται να το διορθώνεις τώρα! Εκτιμώ τη δυνατότητα που μου δίνεται να μιλήσω μαζί σου. 

Υπάρχει, προφανώς, μία σύνδεση μεταξύ αυτών των δύο μεγάλων θεμάτων, της ανθρώπινης συνείδησης και του σύμπαντος, στιχουργικά. Ο πιο βασικός λόγος πηγάζει από το γεγονός πως το να μελετάς το σύμπαν είναι ένας τρόπος για να διευρύνει κάποιος τη συνείδηση του και την συνείδηση του εαυτού του με ένα τρόπο ο οποίος δεν είναι δυνατός με κάποια άλλη μέθοδο. Το να έχεις ένα τρόπο αντίληψης ο οποίος έχει μόνιμα επίγνωση της θέσης του στον κόσμο είναι ένας τρόπος για να έχεις μια ισορροπημένη αντίληψη σαν ανθρώπινο ον, με επίγνωση της σχετικά μικροσκοπικής θέσης του καθώς και της ύστατης σημαντικότητας του και να εφαρμόζει αυτή τη γνώση με τον ανάλογο τρόπο. 

Αυτό το γεγονός, κατά κάποιο τρόπο, οδηγεί στην διευρυμένη ιδέα της σημαντικότητας της συνείδησης στον κόσμο. Σχετικά με την ιδιαίτερη ερώτηση σου, ο κόσμος και το ‘εγώ’ είναι ένα και το αυτό – είμαστε η μέθοδος του κόσμου στην παρατήρηση του εαυτού του. Έτσι, μπορώ να γράφω για τη συνείδηση και το ‘εγώ’ καθώς και για τη συνείδηση τεράστιων ουράνιων σωμάτων, που συνήθως αναφέρονται ως άψυχα και θα παραμείνουν το ίδιο και το αυτό. Η εικόνα του συνειδητού σύμπαντος, να αλλάζει και να ταράζεται, να τα βγάζει πέρα με τη δικιά του ύπαρξη είναι η εικόνα που εγώ θέλω να αποτυπώσω στιχουργικά. 


M.N.: Η μουσική σου είναι ένα τέλειο και ταιριαστό όχημα για αυτού του είδους τις παρατηρήσεις. Αλλά, αυτό που βρίσκω ενδιαφέρων είναι το υπόβαθρο. Το δικό σου υπόβαθρο. Τι σε οδήγησε να έχεις αυτή την εσωτερική ανάγκη για εξερεύνηση? Είναι το πολιτισμικό σου υπόβαθρο; Ο τρόπος που μεγάλωσες; Ή ήταν κάτι για το ποίο δεν είχε ποτέ επιλογή; Είναι όλα προκαθορισμένα; Δηλαδή, ο τρόπος που παίζεις μουσική και γράφοντας θεματικούς στίχους για το διάστημα είναι κάτι που το νιώθεις οικείο και πολύ κοντά στην αντίληψη σου περί ζωής; 

J.B.: Έχω παίξει πολλά διαφορετικά είδη μουσικής με πολλούς διαφορετικούς θεματικούς στίχους και ποτέ δεν ένοιωσα μία σύνδεση με τέτοιο τρόπο όπως όταν αποφάσισα να αλλάξω θεματολογία προς τη συνείδηση και τον κόσμο. Όταν αρχικά, ξεκίνησα να γράφω κομμάτια για αυτό που θα κατέληγε το πρώτο μου full-length album έγραψα πολλούς τυπικούς black metal σχετικούς και αποδεκτούς στίχους, γύρω από την αντι-θρησκεία. Αυτό το ένιωθα ολοκληρωτικά αφύσικο καθώς δεν ένιωθα κάποια έλξη για αυτά τα πράγματα. Απλώς μιμούμουν την τυπική black metal αισθητική και μόλις το συνειδητοποίησα επέλεξα να βρω κάτι πιο μεστό για μένα. 

Θυμήθηκα τον εαυτό μου όταν ήμουν νέος και γεμάτος θαυμασμό για το σύμπαν, την απεραντοσύνη και την ομορφιά του. Θυμάμαι να χάνομαι στη σκέψη για το ποια μπορεί να είναι η θέση μου μέσα σε αυτό. Επίσης σκέφτηκα το πως το black metal κρατούσε τη φύση ψηλά και την εγκωμίαζε και πως θα μπορούσε, επίσης, να εγκωμιάζει την κοσμική φύση. Συνειδητοποίησα πόσο θα μπορούσε να εξερευνηθεί από αυτό, ακόμα και μόνο μέσα στο μυαλό σου, απλώς αναλογιζόμενος τούτο, και καθώς η γνώση μας είναι τόσο περιορισμένη, να φαντάζομαι ποια θα μπορούσε να είναι η απάντηση. Έτσι, ο κόσμος ( σύμπαν ) , έγινε η μούσα μου. Αυτό ήταν ένα μεγάλο κίνητρο για την δημιουργικότητα μου και μου έδωσε κάτι πραγματικό και προσωπικό να εκφράσω. 


M.N.: Αν και συνηθίζω να απορρίπτω την έννοια του ταμπελώματος της μουσικής, είναι ένας καλός τρόπος για να επικοινωνούμε λεκτικά το τύπο της μουσικής που ένα συγκρότημα παίζει. Είδα πως οι Mare Cognitum είναι αρχειοθετημένοι κάτω από την ταμπέλα ‘Progressive and/or Atmospheric black metal.”. Μπορώ να το δεχτώ αυτό. Είναι ένας καλός τρόπος επεξήγησης της μουσικής των Mare Cognitum. Εσύ πως θα την περιέγραφες; Δεν είναι απαραίτητο να βάλεις ταμπέλα, απλώς περιέγραψε την. 

J.B.: Οι Mare Cognitum είναι σχεδιασμένοι για να τραβήξουν τη συνείδηση του ακροατή στα άγνωστα όρια του σύμπαντος. Πυκνή διαστρωμάτωση κιθάρων και synthesizers, τραχείς κραυγές και σταθερά, διακεκριμένα κρουστά σχηματίζουν ηχητικά τοπία τα οποία είναι το τέλειο soundtrack για να περάσεις δίπλα από το αγαπημένο σου νεφέλωμα. 


M.N.: Στο πρώτο κομμάτι, υπάρχει μία συγκεκριμένη στιγμή που μου φέρνει στο μυαλό το “Ashes” των Psychotic Waltz. Συγκεκριμένα, είναι το solo/lead από το 11:11 μέχρι το 11:33. Ίσως να οφείλεται στις σχετικές αναμνήσεις μου αυτή η σύνδεση. Αλλά, αφού ξεκινήσαμε, ας πάμε λίγο παρά πέρα με αυτό. Δημιουργείς πολυεπίπεδες ενορχηστρώσεις, με ένα βασικό riff και μελωδίες που χτίζονται η μία πάνω στην άλλη, δημιουργώντας ένα έντονο συναισθηματικό διάστημα-χώρο για τον ακροατή. Αυτό είναι η ‘υπέρβαση’ (transcendence ); Είναι περιορισμένο στη εμπειρία ενός, συναισθηματική και λογική, ή είναι ένα μέσο που κουβαλά το νου ενός πέρα από το πεπερασμένο και έξω στο άπειρο; 

J.B.: Βλέπω την υπέρβαση σαν την ολοκληρωτική αποκοπή από το συνειδητό νου από συναισθηματικής σκοπιάς – μια σύντομη διορατικότητα στην ύπαρξη όπου οι ανθρώπινες ανάγκες είναι άσχετες. Είναι ένας συμπαντικός τρόπος αντίληψης στην οποία, αξία τοποθετείτε σε όλα τα πράγματα με ισορροπημένο μέτρο. Ένα μέρος όπου το χαοτικό σύμπαν είναι ακριβώς όπως πρέπει να είναι και είναι σε απόλυτη γαλήνη. Καθώς ένας παρατηρεί το σύμπαν με αυτό το τρόπο, το άτομο αυτό μπορεί επίσης να βρίσκεται σε γαλήνη. 


Μ.Ν.: Στο “Noumenon” ξεκινάς με μία περιγραφή μιας εξωτερικής εικόνας και κινείσαι προς τις εσωτερικές εικόνες, δημιουργημένες από το μυαλό. Θεωρώ πως είναι μια επιτυχημένη μεταφορά και ένα φιλόξενο ταξίδι για τον ακροατή. Έχεις μια αγάπη για το διάστημα και ίσως να έχεις και κάποιες γνώσεις πάνω στην αστρονομία. Τι σε εμπνέει στο διάστημα; Είναι απλώς το διάστημα εκεί έξω, ή μία διασύνδεση μεταξύ του εξωτερικού και του εσωτερικού διαστήματος για το οποίο γράφεις; Ιδέες όπως χρόνος, παράλληλα σύμπαντα, μοναδικότητα (singularity – επιστημονικός όρος). Όλα τους αποτελούν αντικείμενο μελέτης από επιστήμονες και φιλοσόφους. Ποια είναι η θέση τη τέχνης μεταξύ αυτών των ιδεών και θεμάτων; Νιώθεις σαν ένα παιδί γεμάτο με περιέργεια για τον κόσμο και τα θαύματα τα οποία έχει κρυμμένα από εμάς; 

J.B.: Το σύμπαν είναι το τρέχων οριστικό τέλος στην κατανόηση μας. Έξω από αυτό δεν υπάρχει γνώση. Είναι το απόλυτο άκρο το οποίο μπορεί να συλληφθεί. Με συναρπάζει να προσεγγίζω αυτό το όριο. Τι ομορφότερο θέμα/ιδέα υπάρχει για να αναλογιστεί κάποιος καλλιτεχνικά; Αν και δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να το εξερευνήσουμε στη ζωή μας, μπορώ να το εξερευνώ και να το εκφράζω μουσικά, το οποίο είναι και το καλύτερο που μπορώ να επιστρατεύσω και με αυτό το τρόπο το καταλαβαίνω καλύτερα. Όπως προανέφερα, η παιδική μου περιέργεια είναι το κίνητρο για αυτό, αν και η κατανόηση μου γύρω από αυτό από μία επιστημονική σκοπιά είναι, κατά την άποψη μου, όχι ιδιαίτερα εκλεπτυσμένη, με ικανοποιεί σε μεγάλο βαθμό η γνώση πως παρουσιάζω τουλάχιστον μια μορφή του προσωπικού μου θαυμασμού, σε άλλους. Είναι ο δικός μου τρόπος να εξερευνώ το κόσμο και νομίζω πως αυτή η μορφή καλλιτεχνικής εξερεύνησης είναι κάτι το οποίο πολλοί άνθρωποι καταλαβαίνουν και συνδέονται μαζί του. 


Μ.Ν.: Τι είναι “Phobos Monolith”; Και που βρίσκεται; Μέσα μας ή στον περίγυρο μας; Αυτό το σύμβολο εκφράζει κάτι συγκεκριμένο που είχες στο νου σου και ένιωθες πως είναι τέλειο να χρησιμοποιηθεί σαν όνομα για το album; 

J.B.: To “Phobos Monolith”, αν και είναι ένα πραγματικό μέρος πάνω στο φεγγάρι του πλανήτη Άρη, αναπαριστά το συντριπτικό συναίσθημα του να πέφτεις πάνω σε ένα τεράστιο μυστήριο. Χωρίς να κατανοείς πλήρως το μυστικό του, αυτό στροβιλίζεται γύρω σου και σε περιβάλλει και σου δίνει την ανεξέλεγκτη δύναμη να σκαλίσεις βαθύτερα και να ανακαλύψεις περισσότερα. Αυτό είναι το συναίσθημα που ένοιωσα όταν διάβασα το όνομα για πρώτη φορά και δε μπορώ να εξηγήσω γιατί. Φαντάστηκα ένα μέρος, όχι πολύ διαφορετικό από το εξώφυλλο του album και το συναίσθημα που θα σε γέμιζε και αυτό το συναίσθημα ήταν που ήθελα να απεικονίσω με το album. 


Μ.Ν.: Κυκλοφόρησε περίπου πέντε μήνες πριν και έχω δει πως είσαι αρκετά παραγωγικός. Μπορούμε να περιμένουμε κάτι μέσα στο 2015? Εσύ είσαι το συγκρότημα. Αυτό είναι ένα συνηθισμένο φαινόμενο, κυρίως στο black metal. Τι σε οδηγησε σε αυτό το μονοπάτι; Είμαι σίγουρος πως έχεις απόλυτο έλεγχο πάνω στη δημιουργική διαδικασία, αλλά αυτό που σκεφτόμουν είναι πως μπορεί να υπάρχουν και κάποιοι άλλοι παράγοντες εδώ. Ίσως μια έλλειψη επικοινωνίας με τους μουσικούς που συνεργάστηκες. Θα δούμε τους Mare Cognitum να ερμηνεύουν ζωντανά ή είναι αυτή η εμπειρία αποκλειστικά για το σπίτι; 

J.B.: Απολύτως. Μέσα στο 2015 θα δούμε την κυκλοφορία ενός split μαζί με τους Aureole σε CD και LP. Επίσης θα υπάρχουν επανεκδόσεις όλων των προηγούμενων κυκλοφοριών σε διάφορα format – τα περισσότερα από τα οποία δεν μπορώ ακόμη να ανακοινώσω. Αυτό το οποίο μπορώ είναι την κυκλοφορία του “Phobos Monolith” σε LP, το οποίο βρίσκεται ήδη στο εργοστάσιο εκτύπωσης. 

Όσον αφορά το γιατί το πάω solo, απλώς το βρήκα το πιο παραγωγικό. Πέρασα χρόνια σε κάποια group τα οποία εν τέλει ξεφούσκωσαν χωρίς ούτε μία κυκλοφορία, καμιά φορά χωρίς ούτε μια ζωντανή εμφάνιση. Αν και απολαυστικό για το χρόνο του, όχι και τόσο παραγωγικό. Έβαζα την ενέργεια μου σε αυτά τα project μόνο για να τα δω να αποτυγχάνουν για λόγους έξω από τον έλεγχο μου. Οπότε αποφάσισα να τα αναλάβω όλα το οποίο κατέληξε να δουλεύω με ένα ρυθμό ο οποίος με κάνει να νιώθω χαρούμενος, ενώ ταυτόχρονα μου επιτρέπει να παράγω το δικό ακριβώς όραμα. 

Δεν έχω και πολύ θέληση να παίξω σε συγκροτήματα τώρα, αλλά μου λείπουν οι ζωντανές εμφανίσεις. Αν και με ρωτούν αρκετά συχνά για κάποια ζωντανή εμφάνιση των Mare Cognitum, και μου αρέσει αυτή η ιδέα, δεν το βλέπω να συμβαίνει σύντομα. Αν ποτέ συμβεί, η προσπάθεια που απαιτείται θα σήμαινε ότι για μία μεγάλη περίοδο δεν θα υπήρχε καινούριο υλικό από τους Mare Cognitum, και νομίζω πως η δημιουργία καινούριας μουσικής σημαίνει πολλά περισσότερα για μένα από τις ζωντανές εμφανίσεις, αυτή την περίοδο. 


M.N.: Jacob, σε ευχαριστώ για το χρόνο που διέθεσες να απαντήσεις αυτές τις ερωτήσεις και, πάνω από όλα, σε ευχαριστώ για τη μουσική σου. Sky agape be upon you. 

J.B.: Σε ευχαριστώ για την ευκαιρία. Και σε σένα επίσης!

Interview with Jacob Buczarski - Mare Cognitum's astronaut





I reached out to Jacob Buczarski, after I heard and enjoyed 'Phobos Monolith'. He is the astronaut inside the Mare Cognitum space shuttle and everything that surrounds this musical expression is done with a love for the universe, the unexplainable and the unattainable. 

Jacob was kind enough to take his time and put his mind in answering my questions and the rewards can be seen below. There is one specific line that made a beautiful imression to me, because it shows a healthy mind and an approach to the ideas explored that is not that common. 

"What more beautiful concept is there to consider artistically?" J.B.



M.N.: Hello Jacob. “Phobos Monolith” was welcomed by the internet media and I read really good opinions about your album. Though, I have to apologize on my behalf because I didn’t use my “propaganda mechanisms”, meaning my blog, to its full extent and make “Phobos Monolith” reach the widest possible audience. It seems that you have a tendency to explore ideas with space imagery. You are connecting the universe with consciousness. Do you see a correlation between these two? Is it the universe that contains consciousness or is it the other way around? Do ‘I’ contain ‘it’ or does ‘it’ contain ‘I’?

J.B.: Hello! No worries about that, you seem to be making up for it now! I appreciate the opportunity to talk with you. 

There is of course a correlation between focusing on the two major themes of human consciousness and the universe lyrically. The most basic reason stems from the fact that pondering the universe is a way to expand one’s consciousness and self-awareness in a way not possible otherwise. Having a mindset constantly aware of its place in the cosmos is a means of having a well-balanced outlook as a human being, aware of its relatively miniscule position as well as its extreme significance and applying that knowledge accordingly.

This fact sort of leads into the more broad idea of consciousness’s significance in the cosmos. In regards to your particular question, the cosmos and the “I” are one in the same – we are the cosmos’ method of observing itself. As such, I can write about the consciousness of the “I” as well as the consciousness of great celestial objects usually referred to as inanimate, and they will nonetheless remain one in the same. The image of the conscious universe shifting and fretting, coping with its own existence is the image I wish to portray musically. 


M.N.: Your music is a perfect and matching vehicle with this kind of observations. But, what I find intriguing is the background. Your background. What brought you to having this esoteric need for exploration? Is it your cultural background? The way you were brought up? Or was it something that you never had a choice about? Is everything determined? Meaning that playing the way you play music, and writing thematic lyrics about space is something that feels familiar and very close to your perception of life?

J.B.: I have played many different styles of music with many different lyrical themes and have never felt a connection in such a way as when I decided to shift thematically towards consciousness and the cosmos. When I initially started writing the tracks that would become my first full-length album I wrote much more stereotypical black metal appropriate lyrics surrounding anti-religion. This felt wholly unnatural as I didn’t truly have much of a draw to this type of thing. I was merely mimicking typical black metal aesthetic and upon realizing that I chose to find something else more meaningful to me.

I did indeed remember when I was young and filled with wonder at the universe, the vastness and beauty of it. I remembered getting lost in the very thought of what my place could be in it. I also thought of how black metal held nature aloft and praised it, and how it could praise cosmic nature as well. I realized how much could be explored of it even in just your mind, just pondering it, and since our knowledge is so limited, imagining what the answer could be. Thus, the cosmos became my muse. This was a great spur to my creativity and gave me something real and personal to express. 


M.N.: Though I tend to negate the concept of tagging music, it is a useful way to communicate verbally about the type of music that a band plays. I have seen that Mare Cognitum is filed under the ‘Progressive and/or Atmospheric black metal’. I can accept that. It is a good way of explaining Mare Cognitum’s music. How would you describe it? It is not necessary to tag it, just describe it.

J.B.: Mare Cognitum is designed to pull the listener’s consciousness deep into the unknown edges of the cosmos. Thickly layered guitars and synthesizers, rasping cries, and steady, prominent percussion form sonic landscapes that are the perfect soundtrack for drifting past your favorite nebula. 


M.N.: In the first track, there is a specific moment that brings to mind Psychotic Waltz’s ‘Ashes’. To be specific, it’s the solo/lead at 11:11 to 11:33. Maybe it’s just my subjective memories that made this correlation. But since we dived into it, let’s go a bit further with that. You create multi layered orchestrations, with a basic riff and melodies building unto each other, creating intense emotional space for the listener. Is that what ‘transcendence’ is? Is it limited to one’s experience, both emotional and logical, or is it the means that carries one’s mind beyond the limited and out to the infinite?

J.B.: I view transcendence as the complete disassociation of the conscious mind from emotional viewpoints – a brief insight into an existence where human needs are irrelevant. It is a universal mindset in which value is placed on all things in equal measure, a place in which a chaotic universe is just as it should be, and is perfectly at peace. As one views the universe in such a manner, the person can also be at peace. 


M.N.: In "Noumenon" you begin with a description of an outer image and you move towards the inner images created by your mind. I consider this to be a successful metaphor and a welcoming journey for the listener. You do have a love for space and you might also have some knowledge on astronomy. What is it about space that inspires you? Is it only the space out there or an interconnection between the outer space and the inner space that you write about? Themes of time, parallel universes, singularity. All of them have been a matter of study by scientists and philosophers. Where does art come into place within these ideas and concepts? Do you feel like a child filled with curiosity about the world and the wonders that it has hidden for us?

J.B.: The universe is the current final limit to our understanding. Outside of it, there is no knowledge. It is the absolute edge of what there is to conceptualize. It fascinates me to approach this edge. What more beautiful concept is there to consider artistically? Although there is no chance we will explore it in our lifetimes, I can explore it and express it musically which is the best I can muster myself, and it is how I understand it best. As I mentioned before, my childhood curiosity is the spur to this, and although my understanding of it from a scientific standpoint is, in my opinion, not terribly sophisticated, I get a great deal of satisfaction knowing that I am demonstrating at least some sense of my own wonder to others. It is my way of exploring the cosmos, and I think this sort of artistic exploration is something that many people can understand and relate to. 


M.N.: What is “Phobos Monolith”? And where is it placed? Inside us or in our surroundings? Does this symbol express something specific that you had in mind, and you felt was perfect to be used as a name for the album?

J.B.: “Phobos Monolith”, while an actual place on Mars’ moon, represents the overwhelming feeling of stumbling upon a great mystery. While not fully understanding the secret of it, it swirls around you and envelops you and gives you the uncontrollable drive to delve deeper and discover more. That is the feeling I felt when I read the name for the first time and I cannot really explain why. I imagined a place not much unlike the cover you see on the album and the feeling it would fill you with, and that feeling is what I wanted to illustrate with the album.


M.N.: It was released about five months ago and I’ve seen that you are quite productive. Should we expect something in 2015? You are the band. This is a common phenomenon these days, especially in black metal. What lead you on this path? I am certain that you have absolute control over the creation process, but what I was thinking is that, there might be some other factors in play here, maybe a lack of communication with other musicians that you have collaborated with. Will we see Mare Cognitum perform live or is this experience solely for our home?

J.B.: Absolutely. In 2015, we will see a split release with Aureole on both CD and vinyl LP. There will also be reissues of all my previous work in various formats – most of which I cannot yet announce. One which I can is the “Phobos Monolith” vinyl LP which is already at the pressing plant.

As for why I fly solo, I simply found it the most productive. I spent years in a number of groups which ultimately fizzled out without as much as a release, sometimes not even a performance. Although enjoyable for what it’s worth, not very productive. I would pour my energy into these projects only to watch them fail for reasons outside my control. So I decided to take everything into my own hands which resulted in working at a pace I feel happy with, while also allowing me the ability to produce my own exact vision.

I don’t have a huge drive to play in bands now, but I do miss live performance. While I get the question regarding a Mare Cognitum live performance quite a bit, and like the idea of it, I can’t see it happening in the near future. If it ever did, the effort involved would mean a long period of no new Mare Cognitum music, and I think the creation of new music means more to me than live performance for the time being.


M.N.: Jacob, thank you for your time in answering these questions and, most of all, thank you for your music. Sky agape be upon you.

J.B.: Thank you for the opportunity. You as well!


LVCIFYRE - INTERVIEW







Ήρθα σε επαφή με το έργο τους δύο μήνες αφότου κυκλοφόρησε επίσημα. Στην αρχή δεν μου έκανε εντύπωση, μάλλον γιατί είχα τη καρδιά μου θαμμένη σε ένα λάκο γεμάτο κόκκαλα και doom. Έπειτα και χωρίς να περιμένω κάτι, το έβαλα να παίζει καθώς τριγυρνούσα στη Tamriel ψάχνοντας τον μαλάκα τον Alduin. Εκεί έγινε το κλικ. Ένα riff του ‘In Fornication Waters’ με άρπαξε. Άφησα το παιχνίδι και αφέθηκα σε αυτό το κτήνος.Τώρα, περισσότερο από ένα χρόνο μετά, θα μπορούσα να το περιγράψω ως δύσβατο, προκλητικό, μα άκρως αποτελεσματικό και ικανοποιητικό. Το Sun Eater είναι μια από τις καλύτερες κυκλοφορίες του 2014.

Οι LVCIFYRE είναι από την Αγγλία και σύντομα, μέσα στο Μάιο, θα έρθουν στην Ελλάδα για να μας μυήσουν στις φωτιές. Δοθείσης της ευκαιρίας και αφού όλα τα σημάδια ήταν εκεί, έγινε αυτή η συνέντευξη για να μάθουμε λίγα πράγματα παραπάνω για το συγκρότημα και για τους ανθρώπους πίσω από αυτό.



1. Η σύγκρουση μεταξύ ζωής και θανάτου, μέσα από μυθολογικές φιγούρες, φαίνεται να είναι μια σταθερά στη φιλοσοφία σας, όπως είναι και οι κύκλοι της ζωής, μέσα από την καταστροφή και δημιουργία. Αυτός λειτουργεί σαν αλληγορία για την αντίληψη σας περι ζωής, ή είναι κάτι πιο προσωπικό; Είναι τρόπος ζωής; Τι εκφράζεται μεσα από εσάς; Για ποιο λόφο δημιουργείται; Είναι η τέχνη σας ένας αγγελιοφόρος για κάτι μεγαλύτερο και πιο πλατύ από απλή ψυχαγωγία; Είναι απόδραση από την πραγματικότητα ή είναι μια έκφραση εμπνευσμένη από την πραγματικότητα;

Σίγουρα δεν δημιουργείται για ψυχαγωγία. Η αναζήτηση απαντήσεων συνεχίζεται και οι LVCIFYRE συνεχώς ανυψώνουν και αποκαλύπτουν στοιχεία-θραύσματα. Δεν θα μπορούσα να το μετρήσω ισσοροπημένα, ή να πω πόσο πραγματικό είναι, καθώς βασίζεται κυρίως σε αφηρήματα ( σ.μ. όχι συγκεκριμένα ) τα οποία βρίσκουμε πως δεν αποτελούν κομμάτι της γήινης πραγματικότητας – αφηρήματα στα οποία είμαστε προσκολλημένοι και μέσω των LVCIFYRE γίνονται η πραγματικότητα μας, η ενέργεια η οποία διεισδύει στις σφαίρες μας και μας επιτρέπει να μεταμορφωνόμαστε και να φλεγόμαστε. Θεωρώ πως αυτό αντικατοπτρίζεται πολύ έντονα στα συναισθηματικά μας μοτίβα.


2. Μουσικά το ‘Svn Eater’ είναι πυκνό, με πολυεπίπεδη ενορχήστρωση, καταιγιστικό drumming και μια ατμόσφαιρα που ακόμη και το ambience έχει το ρόλο του. Στην αρχή μοιάζει αδιαπέραστο, αλλά επιτρέπει στον ακροατή, εάν είναι οξύς και με επίγνωση όλων όσων εξελίσσονται, να καλοσωριστεί σε αυτόν τον κόσμο. Είναι ένα δύσκολο μα ικανοποιητικό album. Μπορείτε να μας δώσετε κάποια διορατικότητα στην δημιουργική διαδικασία; Το όραμα σας, αποκαλύπτεται σταδιακά καθώς κινήστε, επιτρέποντας σε όλα να εκφραστούν και μετά αφήνεται έξω αυτά που δεν ταιριάζουν; Τι/ποιος είναι ο οδηγός σας στο μονοπάτι σας και τι έρχεται πρώτο, η στιχουργική έκφραση ή η μουσική; Περισσότερο από ένας χρόνος έχει περάσει από την κυκλοφορία του ‘Svn Eater’. Πως βλέπεται την εξέλιξη του συγκροτήματος από το ‘The Calling Depths’ στο ‘Svn Eater’ και τι μπορούμε να περιμένουμε από το επόμενο δημιούργημα;

Συμφωνώ πως το Sun Eater είναι ένα αποπνικτικό Κτήνος. Η δημιουργική διαδικασία ήταν έντονη – δουλέψαμε πολύ πάνω του και γράψαμε πολύ περισσότερο υλικό από αυτό που ηχογραφίσαμε. Στην πραγματικότητα, το επανεγράψαμε πολλές φορές στην αναζήτηση μας για την φωτιά ( Fyre ). Όλοι μάθαμε από αυτή τη διαδικασία και το μονοπάτι μας είναι λιγότερο θολό. Πιστεύω πως δεν είναι ζήτημα συγκέντρωσης, αλλά ζήτημα του να βρίσκεις το σωστό σημείο.

Έχουμε κάποιες φόρμες που έχουμε ξεκαθαρίσει μέσα στο χρόνο και τις ακολουθούμε στη δημιουργική διαδικασία, αλλά δεν είναι μόνιμες, όλα εξελίσσονται μονίμως.

Το 75% της μουσικής γράφτηκε πρώτα και έπειτα ασχολήθηκα με τους στίχους. Προσπαθούμε να αντιστρέψουμε αυτή τη διαδικασία για τον επόμενο δίσκο, αλλά δεν δουλεύει πάντα. Πολλές φορές η Μουσική έρχεται πρώτη, χτίζοντας την ατμόσφαιρα που μας επιτρέπει να εισέλθουμε και να καταλάβουμε ή να δούμε περισσότερα. Ακολουθώντας αυτόν τον δρόμο, μπορώ να δω καθαρότερα τι είναι αυτό και έπειτα να απελευθερώσω τη δύναμη της Λέξης.

Δεν μπορώ να σας πω τι να περιμένετε από την επόμενη κυκλοφορία σε αυτή τη φάση, αλλά σίγουρα θα είναι ένα βήμα προς μία διαφορετική κατάσταση. Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα ηχογραφήσουμε ένα ακόμη album σαν το Sun Eater.


3. Έχω την εντύπωση πως βρίσκεστε σε συμφωνία με τις ιδέες και τις αξίες της Χαοσοφίας. Θα θέλατε να αναπτύξετε λίγο τις φιλοσοφικές σας αξίες, όποιες και αν είναι αυτές; Και ίσως να τις συγκρίνετε με τις γενικότερα αποδεκτές αξίες του ατομισμού, του ‘εγώ’ και της επιτυχίας του δυτικου πολιτισμού; Δώστε μας το όραμα σας για τον κόσμο. Είμαστε έτοιμοι για αυτοκαταστροφή?

Το Χάος και το Σκοτάδι βασιλεύουν, το οποίο δεν είναι και δύσκολο να το μαντέψει κάποιος/α που έχει ακούσει το Sun Eater. Αναζητούμε ενέργειες σε όλα τα συστήματα που συναντούμε. Αυτό είναι που εκφράζεται μέσω των LVCIFYRE και για αυτό δεν βλέπω τους LVCIFYRE σαν ψυχαγωγία αλλά σαν κάτι βαθύτερο και πολύ παλαιότερο από τον πολιτισμό μας, κάτι που αποκαλύπτεται μόνο στο τέλος και βοηθάει να καταλάβουμε τι είμαστε – είναι το άροτρο που μας πηγαίνει βαθιά μέσα μας.

Αυτοί από εμάς που χρησιμοποιούμε τα μάτια μας για να ΔΟΥΜΕ έχουμε επίγνωση του πόσο λάθος είναι ο τωρινός κόσμος και δεν τον βλέπουμε με τον τρόπο που μας παρουσιάζεται. Όλοι γεννιόμαστε σκλάβοι και είναι στο χέρι μας να απορρίψουμε αυτή την ψεύτικη αλήθεια και να δούμε πίσω από την κουρτίνα των ψευδαισθήσεων.

Το χάος είναι ένα εργαλείο για να σπάσουμε τις αλυσίδες, για να αρνηθούμε την κουλτούρα και το σύστημα.

Ο δυτικός πολιτισμός καταστρέφεται τώρα και ο Ταύρος στέκεται στο τελευταίο του πόδι και όλα θα διαλυθούν ολοκληρώνοντας τον κύκλο. Η επιτυχία του δυτικού πολιτισμού – ή, θα έλεγα καλύτερα, η ανάπτυξη έχει στηθεί και ολοκληρωθεί.


4. Θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας κάποια γεγονότα στη ζωή σας τα οποία θεωρείτε πως σας οδήγησαν στο σημείο που βρίσκεστε τώρα; Και εάν αυτή ή ερώτηση είναι κάπως προσωπική, τότε μοιραστείτε μαζί μας κάποιες συνειδητοποιήσεις από τα χρόνια σας σαν μουσικοί, δημιουργοί και καλλιτέχνες; Σε ποιες αξίες βασίζεται η δυναμική μεταξύ των μελών του συγκροτήματος; Πως επικοινωνείτε στη διαδικασία γραφής της μουσικής; Ποιες είναι οι επιρροές σας; Εννοώ, όχι μόνο τη μουσική αλλά τέχνη κάθε είδους, φιλοσοφία, ίσως ακόμη και άτομα που θαυμάζετε και σέβεστε.

Πάντοτε υπήρχε ένα συναίσθημα, μια ανάγκη για δημιουργία, κάτι που δεν συμφωνεί με τον τωρινό περίγυρο και τους κανόνες αυτού του κατεστραμμένου συστήματος, κάτι βαθύτερο μέσα μου που πάντοτε ανέπνεε με Φωτιά (Fyre), μια δυνατότητα να νοιώθω και να καταλαβαίνω περισσότερα. Δεν νομίζω πως κάτι συνέβη ξαφνικά και με έβαλε σε αυτό το μονοπάτι. Είναι κάτι με το οποίο γεννήθηκα, αγνή δυνατότητα η οποία έπρεπε να απελευθερωθεί.

Σχετικά με τη δημιουργία, γράφεται κυρίως από τον Menthor και εμένα. Ίσως να είμαι λίγο control freak, αλλά δουλεύει.

Η επιρροή δεν είναι τίποτε άλλο εκτός από μία διαδικασία που χρησιμοποιεί τον εξωτερικό κόσμο για να μας αποσπάσει από τον εσωτερικό μας εαυτό – είναι πολλοί για να τους αναφέρω, κυρίως έξω από τον χώρο της μουσικής.


5. Για να επιστρέψουμε σε μια πιο ανθρώπινη συζήτηση, πείτε για την καθημερινότητα σας και πως αυτή βοηθάει στο να είσαι δημιουργικός και να έχεις μουσικό συγκρότημα; Είναι το touring και οι συναυλίες ένας τρόπος ζωής που σας ταιριάζει, ή προτιμάτε να είστε σπίτι, να κάνετε αυτό που κάνετε και να συγκεντρώνεστε στη μουσική; Ποια είναι η διαφορά μεταξύ του να έχει κάποιος/α την εμπειρία των LVCIFYRE στο σπίτι, με ακουστικά για παράδειγμα, και στο να τους βλέπει ζωντανά;

Και τα δύο μέρη υπάρχουν και είναι και τα δύο γαμάτα. Εάν δουλεύει σκληρά πάνω σε κάτι τότε θα φέρει τα φρούτα του μόχθου σου. Μέχρι στιγμής το Sun Eater μας έχει ανταμείψει για όλα όσα εισάγαμε σε αυτόν τον ηχητικό οργανισμό.

Η καθημερινή ρουτίνα μας δεν είναι πάντοτε συνδεδεμένη με τους LVCIFYRE, εκτός από τις μέρες που προβάρουμε ή γράφουμε καινούρια πράγματα. Κάποιες φορές είναι δύσκολο να τα συνδυάζουμε, καθώς η σφαίρα της Φωτιάς ( Fyre ) μας ολοκληρώνει περισσότερο σαν άτομα και δίνει περισσότερη σύνεση στην ύπαρξη μας. Μισθωτές δουλειές, λογαριασμοί, σχέσεις – αυτά δεν μπορούν να μας βάλουν στην κατάσταση Φωτιάς ( Fyre ) της απόλυτης δύναμης.


6. Τον Μάιο θα παίξετε στην Ελλάδα. Τι μπορούμε να περιμένουμε; Διάβασα σε μια συνέντευξη που κάνατε, ότι μερικές φορές χρησιμοποιείτε προτζέκτορα για να στηρίξετε την εμφάνιση σας με οπτικοποιήσεις οι οποίες μπορούν να βοηθήσουν το κοινό να βυθιστεί μέσα στην ατμόσφαιρα που θέλετε να δημιουργήσετε, με έναν πιο ολοκληρωμένο και ολιστικό τρόπο. Σχεδιάζετε να το κάνετε;

Όχι, δεν χρησιμοποιούμε πλέον προβολές. Αντιθέτως, χτίζουμε ατμόσφαιρα χωρίς αυτά τα οπτικά βοηθήματα. Μην περιμένετε τίποτε άλλο, εκτός από απόλυτο Ολοκαύτωμα και κύματα Απέχθειας.


Και πάλι, σας ευχαριστώ για τον χρόνο που διαθέσατε για να απαντήσετε σε αυτές τις ερωτήσεις και για την τέχνη σας. Περιμένουμε να σας δούμε να παρουσιάζετε το υλικό σας ζωντανά.

LVCIFYRE - INTERVIEW









I became acquainted with their work a couple of months after the official release. At first I wasn’t impressed, probably because I had my heart buried inside a hole, filled with bones and doom. Then and without expecting something, I started listening to it while I was strolling around in Tamriel in search of that douchebag, Alduin. And it clicked. A riff from ‘In Fornication Waters’ grabbed me. I quit the game and I allowed myself into that beast. Now, more than a year later, I can describe it as rutty, provocative but significantly effective and rewarding. ‘Sun Eater’ is one of the best releases of 2014.

LVCIFYRE are from the UK and soon, in May, they will be coming to Greece to initiate us into the Fyres. Given the chance and because all the signs where in alignment, this interview was conducted as to learn a few things about the band and the guys behind it. 



1. The struggle between life and death, through mythological figures, seems to be a constant in your philosophy, as is the cycles of life, through destruction and creation. Does this serve as an allegory for your view on life, or is it something more intimate? Is it a way of life? What is being expressed through you? Why do you create? Is your art a messenger for something greater and wider than just entertainment? Is it an escape from reality or is it an expression inspired by reality?

It is certainly not created for entertainment purposes. The search for answers is ongoing, and LVCIFYRE constantly raise and reveal fragments. I wouldn’t be able to measure that even, or say how real that is, since mostly it is based on abstracts that we found to not be part of this Earthly reality – the abstracts that we are attached to, and through LVCIFYRE they become our reality, the energies that penetrate our spheres and allow us to transform and flame. I think it is reflected very strongly in our emotional patterns.


2. Musically, ‘Svn Eater’ is thick, with multi layered orchestration, with swirling riffs, bombarding drumming and an atmosphere where even ambience has its role. At first it felt almost impenetrable, but yet, it allows the listener, if he/she is acute and aware of everything that is going on, to be accepted into this world. It is a difficult but rewarding album. Can you give us some insights in the process of creating? Is your vision unraveling itself slowly as you move step by step, allowing everything to be expressed and then work on leaving out anything that doesn’t fit in? What/who is your guide in your path and what comes first, the lyrical expression or the musical expression? More than a year has passed from the release of ‘Svn Eater’. How do you see the evolution of the band from ‘The Calling Depths’ to ‘Svn Eater’ and what is to be expected from your next creation?

I agree that Sun Eater is one suffocating Beast. The writing process was intense – we worked a lot on this and we wrote much more material than we recorded. In fact, we rewrote the whole thing several times in search for the Fyre. We have all learnt from that process, and our path has become less blurry. I believe it is not a matter of focus, but one of hitting the right spot.

We do have a few formulas that we’ve worked out over time and follow in the writing process, however these are not permanent; things are constantly evolving.

75% of the music was written first, then I started to work on the lyrics. We’ve been trying to reverse this process on the new album, but it does not always work. Many times the Music comes first, building the atmosphere that allows us to enter and understand or see more. Following that, I am able to see much more clearly what it is all about and release the power of the Word.

I cannot tell you what to expect from the next release at this stage, but it will surely be a step in another direction. The only certainty is that we will never record another album like Sun Eater.



3. I have the impression that you are in alignment with the ideas and values of Chaosophy. Would you care to elaborate a bit on your philosophical values, whatever these values may be? And maybe even compare them with the generally accepted values of individualism, ego, and success of the western civilization? Give us your vision of the world. Are we ripe for self-annihilation?

Chaos and Darkness reign, which is not hard to guess after listening to Sun Eater. We seek these energies in all the systems that we come across. That is what speaks through LVCIFYRE; that is why I do not see LVCIFYRE as entertainment but as something deeper and much older than our civilizations; something not revealed until the very end, and it does help us to understand what we are – it is the chariot that takes us deep inside ourselves.

Those of us who use our eyes to SEE are aware of how false the current world is and we don’t see it the way it is exposed to us. We are all born slaves and it is up to us to reject this false freedom and see behind this curtain of illusion.

Chaos is a tool to break the chains, deny the culture and the system.

Western civilization is burning down right now, the Bull is standing on its last leg and all will fall apart to complete the circle. The success of the western world – or should I say development – has been set up and complete.


4. Would you like to share with us some events in your life that, you consider, led you to where you are now? And if that is kind of personal, then share with us your insights though all these years as musicians, creators and artists? The dynamic between the band members is based on what values? How do you communicate in the writing process? What are your influences? Meaning, not only music but art of any kind, philosophy, maybe even individuals that you hold in high regard and respect them.

There has always been a feeling, a need for creation, something that doesn’t agree with the current surroundings and the rules of this fucked up system, something deeper within me that has always breathed with Fyre, an ability to feel and understand more. I don’t think that anything happened suddenly and put me right on that path; it is something I was born with, just pure potential that had to be released. 

With regard to creation, it is mostly written between Menthor and I. Perhaps I am a bit of a control freak, but it works.

Influence is no more than a process that uses the outside world to distract us from our inner selves – there are too many to mention, mostly non musical.


5. Down to a more humane discussion, tell us about your day to day lives and how does that help in being creative and holding a band together? Is touring and performing live a way of life that suits you, or do you prefer being at home, doing your thing and focusing on writing music? What is the difference between experiencing ‘LVCIFYRE’ at home, with headphones for example, and experiencing them live?

Both parts exist and both parts are great. If you are working hard for something it will bear fruit. So far Sun Eater has been very rewarding for all the input we injected into this sonic organism.

Our normal routine is not always linked to LVCIFYRE, except for the days when we rehearse or are writing new stuff. Sometimes it is hard to combine those two, since the sphere of Fyre completes us more as individuals and gives more sense to our existence. Normal day jobs, bills, relationships – these are not able to put us into the Fyre-state of perfect power.


6. You are going to perform live in Greece, in May. What should we expect? I’ve read in an interview you did, that you sometimes use a projector as to support your performance with a visualization that can help the audience submerge into the atmosphere you want to create in a more complete and holistic way. Is this something you aim on doing?

No, we no longer use projections, and are instead building atmosphere without these visual aids. Expect nothing short of total Holocaust and waves of Abomination.


Again, thank you for your time in answering these questions and thank you for your art. We are looking forward in seeing you performing your material live.

Συνέντευξη Immoral Hazard




Είχαμε καθίσει σε μια καφετέρια στην Καμάρα και συζητούσαμε. Ο Άγγελος και ο Τέο δεν έκρυβαν τον ενθουσιασμό τους για την διαδικασία ηχογράφησης, αν και ήταν ακόμη σε μια μέση φάση. Μέχρι τότε δεν είχα ακούσει κάποιο δείγμα και ο Άγγελος μου έδωσε το Mp3 player του που είχε μέσα το Pitch Black. Δεν ήξερα τι θα ακούσω και με τις πρώτες νότες να ακούγονται μόνο από το ένα ακουστικό υπέθεσα πως η παραγωγή είναι ακόμη πρώιμη. Και μετά έσκασε το τραγούδι και στα δύο ακουστικά, με μπομπάτη παραγωγή και τη φωνή του Τέο να ακούγεται καθαρά τσατισμένη. Ενθουσιάστηκα ακούγοντας το γιατί με δύο από τα 4 μέλη σπουδάσαμε στην ίδια σχολή και είμασταν φίλοι. Ενθουσιάστηκα γιατί αυτό που άκουγα δεν ήταν κάποιο συγκρότημα από κάποια χώρα της Αμερικής ή της Β. Ευρώπης. Κάθονταν δίπλα μου και μου έδωσαν να ακούσω κάτι δικό τους. Ένα δημιούργημα που βγήκε από τα δικά τους σπλάχνα. Ενθουσιάστηκα γιατί το τραγούδι γαμάει.


Μερικούς μήνες αργότερα το album τους κυκλοφόρησε επίσημα και το παρουσίασα στο παρών blog έχοντας υπ'οψιν μια αρχή. Την έκρινα σαν μία επαγγελματική δουλειά, γιατί αυτό ακριβώς είναι. Eνα σημαντικό album για την τοπική σκηνή, διότι κινήθηκαν κατά τα φαινόμενα με επιμονή και αποφασιστικότητα, έχοντας ένα όραμα. Και τίποτα δεν θα έμπαινε εμπόδιο σε αυτό. Έπεσε πολύ δουλειά για τη δημιουργία του Convulsion και ένιωσα την πρόθεση να τους ρωτήσω κάποια πράγματα για αυτό, με σκοπό να το ανεβάσω στο blog. Παρακάτω βρίσκονται τα λόγια των ανθρώπων πίσω από το συγκρότημα.






1)Γιατί παίζεται μουσική; Τι σας προσφέρει αυτή η δύσκολη και πολλές φορές κουραστική διαδικασία; Το album σας είναι αυτοχρηματοδοτούμενο και το κυκλοφορήσατε μόνοι σας. Γιατί μπήκατε σε αυτή τη διαδικασία; Η οικονομική κρίση σας βοήθησε να ξεκαθαρίσετε κάποια πράγματα στο μυαλό σας και να κάνετε κάτι που θέλατε από καιρό ή μπήκε εμπόδιο σε κάτι προκαθορισμένο;

Παίζουμε μουσική απλά γιατί μας αρέσει! Είναι δύσκολο να εξηγήσεις ή να αναλύσεις την σχέση που μπορεί να έχει ο καθένας μας με την τέχνη γενικότερα. Όντως, κάποιες φορές είναι μια κουραστική διαδικασία, αλλά αποκομίζουμε εμπειρίες και το σημαντικότερο, λίγα πράγματα συγκρίνονται με το συναίσθημα του να δημιουργείς κάτι απ’ το τίποτα. Στις μέρες μας, είναι δύσκολο για ένα πρωτοεμφανιζόμενο συγκρότημα να υπογράψει συμβόλαιο με κάποια δισκογραφική εταιρεία, οπότε οι περισσότερες κυκλοφορίες είναι αυτοχρηματοδοτούμενες. Δυστυχώς, πολλές εταιρίες στο χώρο απαιτούν πολλά περισσότερα από αυτά που μπορούν να προσφέρουν, οπότε αποφασίσαμε να διαχειριστούμε μόνοι μας το υλικό μας, χωρίς να δεσμευτούμε ως προς τις κινήσεις μας. Η οικονομική κρίση σίγουρα δυσχέρυνε το όλο εγχείρημα, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι περιοριστήκαμε και δεν κάναμε κάτι με τον τρόπο που θέλαμε. Σίγουρα θα θέλαμε μεγαλύτερο budget, αλλά σε γενικές γραμμές είμαστε ικανοποιημένοι με το τελικό αποτέλεσμα.



Δυστυχώς, πολλές εταιρίες στο χώρο απαιτούν πολλά περισσότερα από αυτά που μπορούν να προσφέρουν, οπότε αποφασίσαμε να διαχειριστούμε μόνοι μας το υλικό μας.


2) Είμαστε η γενιά της Ελλάδας που μεγάλωσε με αφθονία, υποσχέσεις και ευθύνες που θα αναλαμβάναμε σε μια τέτοια πραγματικότητα, η οποία βέβαια δεν υπάρχει πλέον. Αυτό που έμεινε είναι μια εικόνα διαφθοράς και παρακμής που καλύπτει όλους τους Έλληνες, όλων των κοινωνικών τάξεων και η ανάγκη ίσως για κάποιες κοινωνικές αλλαγές. Η δικιά σας στάση σαν συγκρότημα έχει  κάποια πολιτική χροιά; Είστε απολιτίκ; Ή το απολιτίκ είναι το νέο πολιτίκ;

Αποφεύγουμε πάντα συνειδητά να σταμπαριστούμε με οποιαδήποτε ταμπέλα, είτε αυτή αφορά τον ήχο και το είδος της μουσικής μας, είτε αφορά τη γενικότερη ιδεολογική ή αισθητική μας προσέγγιση. Δεν θέλουμε (και ούτε πρόκειται) να αναμίξουμε οποιαδήποτε πολιτική ιδεολογία στη μουσική μας. Ακόμα και όσα τραγούδια μας έχουν κοινωνικό περιεχόμενο, αυτό γίνεται με τρόπο που φαίνεται πως αφορούν τη δική μας σκοπιά των πραγμάτων και όχι κάποια πολιτική ιδεολογία. Ασχολούμαστε με όσα μας απασχολούν, χωρίς να εισβάλει το πρίσμα κάποιου πολιτικού κινήματος. Το ¨απολιτίκ¨ που ανέφερες, είναι προφανώς κάποιο πρόσχημα αποτυχημένης απόπειρας σύγχρονου μηδενισμού, οπότε ούτε υπέρ αυτού δεν μπορούμε να ταχθούμε!



3) Η μουσική βιομηχανία έχει χάσει την αίγλη της, οι μουσικοί όμως συνεχίζουν να κάνουν αυτό που θέλουν, με τη βοήθεια του διαδικτύου. Εσάς σας εξυπηρετεί και σας δίνει αυτό που θέλετε; Και πιο είναι αυτό; Από τη στιγμή που κάθε ένας από εμάς δύσκολα βγάζει χρήματα και έχει περιορίσει την διασκέδαση και την ψυχαγωγία του, τι σχέση μπορεί να έχει η τέχνη και δη η μουσική σας με την καθημερινότητα; Οι ζωντανές παραστάσεις εξακολουθούν να είναι το πιο σημαντικό κομμάτι ενός metal συγκροτήματος; Μήπως έχει γίνει πλέον μια πιο μοναχική και ατομική μορφή ψυχαγωγίας;

Χρησιμοποιούμε το διαδίκτυο απλά και μόνο για να μοιραστούμε τη μουσική μας και να έρθουμε σε επαφή με τον κόσμο. Το αντιμετωπίζουμε καθαρά σαν ένα εργαλείο που εξυπηρετεί αυτό το σκοπό και τίποτα παραπάνω. Η τέχνη γενικά μπορεί και πρέπει να χρησιμοποιείται σαν ένα μέσο διαφυγής από την ανιαρή και σκληρή καθημερινότητα. Εάν δε, εμπνέεται και από αυτή, μπορεί να προκαλέσει ακόμα περισσότερα συναισθήματα στον αποδέκτη. Το αν οι ζωντανές παραστάσεις είναι τόσο σημαντικές για κάποιο συγκρότημα, εξαρτάται από την προσέγγιση και τη γενικότερη ιδεολογία του κάθε συγκροτήματος. Σίγουρα, το συναίσθημα μιας ζωντανής εμφάνισης είναι μοναδικό, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι αποτελεί και τη μοναδική προϋπόθεση για να απολαύσει κάποιος τη δουλειά ενός συγκροτήματος.




Ακόμα και όσα τραγούδια μας έχουν κοινωνικό περιεχόμενο, αυτό γίνεται με τρόπο που φαίνεται πως αφορούν τη δική μας σκοπιά των πραγμάτων και όχι κάποια πολιτική ιδεολογία. 


4) Έχουν περάσει περίπου έξι μήνες από την επίσημη κυκλοφορία του album. Είστε ικανοποιημένοι με αυτό; Με την ανταπόκριση από τους μουσικόφιλους; Θα συνεχίσετε για επόμενο album; Τι σχέδια έχετε για το άμεσο και έμμεσο μέλλον του συγκροτήματος και των προσωπικών σας ζωών; Ζωντανές εμφανίσεις;

Μέχρι στιγμής έχουμε λάβει πολύ θετικές κριτικές, γεγονός το οποίο σίγουρα μας ικανοποιεί. Έχουμε υλικό για ένα δεύτερο album, αλλά είναι ακόμα νωρίς και δε θέλουμε να βιαστούμε. Σκοπεύουμε να κάνουμε περισσότερα live, αλλά προς το παρόν δεν έχουμε προγραμματίσει κάτι.
5) Ένα τραγούδι για κάθε μέλος του συγκροτήματος. Κατά προτίμηση, οι τρεις αντιστοιχούν ένα κομμάτι στο τέταρτο μέλος. Το αγαπημένο κομμάτι κάθε μέλους από το album σας.

  •       Άγγελος : The Haunted – Bullet Hole, 
  •       Αγαπημένο κομμάτι του album μας: Pitch Black
  •       Άλεξ : Vallenfyre – Cattle, 
  •      Αγαπημένο κομμάτι του album μας: Mentors
  •       Τέο : At the Gates – Blinded By Fear, 
  •       Αγαπημένο κομμάτι του album μας: Vultures Dance
  •       Τόλης : Hypocrisy – Turn The Page, 
  •       Αγαπημένο κομμάτι του album μας: Self Enemy