Showing posts with label Lvcifyre. Show all posts
Showing posts with label Lvcifyre. Show all posts

LIVE REPORT: DEATH’S BLACK DECENT II


I arrived at the venue a bit early. I had in mind that I could enjoy the afternoon sun and maybe drink a cold coffee. I sat at the café, across the street and just before my coffee came, a friend of mine, who also happens to co-run the event managing company, Krisis Productions, came out of the venue.

“Wanna come in?” he asked me. ‘Fuck yeah’, I thought but I kept my cool. “Sure.” The soundcheck from most of the bands was already done. I chatted with some friends while listening to the two bands that were going to open the show, tuning their instruments.

After the coffee, came the first beer and around half a beer later, Dimholt took their place on the stage. They came from our neighboring country, Bulgaria, having released their first full length, “Liberation Funeral”. Their sound could be described as black metal, with a bit of a roll in it and psychedelic tendencies. The crowd was still out of tune and hanging around, rather than paying attention. This usually happens at the beginning of a show, especially if you know that it’s going to be a long night (five bands in total).

I liked their sound and they were well rehearsed. I stood at the middle of the venue, listening to the instruments and I have to say that the sound of the drums could be just a bit lower so the riffs could be heard clearly. The singer has a good voice and the overall feel that they gave me was positive. The orchestration of some songs has something majestic about it, creating a grandiose feeling. But their sound is still not fully developed and this can be heard in some songs, where the lead guitar plays on its own, on top of the orchestration and it just doesn’t work for me. Time will show and Dimholt deserves our attention.

Next in line was a local band, The Psalm. They play death metal, as it was created by bands like Asphyx, Autopsy, Bolt Thrower and the likes. They are a power trio that gives away raw, aggressive and serpent like feelings enveloping with their riffs. Their strongest aspect is the voice, deep and growling with great articulation. But I was somewhat disappointed by their performance, especially with the rhythm guitars and leads/solos. This weakness can be justified since the vocals, the rhythm guitars and the lead guitars were all performed by one man. I think it would be better if they have an extra player in concerts, responsible for either the rhythm or the lead guitars. They do have potential but this will become clearer and more solid as they work and progress in time.

Demonomancy, from Italy, came on stage with matching outfits and their debut, “Throne of Demonic Proselytism” under their belts. Also a power trio, with shaved heads, eyes painted black and chains wrapped around their naked top bodies. They started and they ended. No chit chat. Just a pure sonic assault. The singer gave a very passive/aggressive performance, supporting their image as a demonic death/black band. The sound was a bit chaotic and I think that maybe it was done on purpose. My opinion and expectations, when attending a concert, is to have a clear sensory (mainly listening) experience. I want to listen to the orchestration and the riffs. This chaotic expression, may serve the purpose of creating atmosphere, but sonic chaos and sonic atmosphere is not the same, as you will read in the next paragraph. They have the riffs and the potential to make it happen but not just yet.

There was a relatively large break in the program, probably because Lvcifyre were making sure that their sound is exactly as they want it to be. At some point, they began playing and I felt ‘it’. But they stopped. Then they left the stage and returned in ‘armor’. “Well”, I thought, “They sure take this seriously.” The main and great difference from the previous bands was that Lvcifyre have a very clear vision of what they are doing and how they want it to appear in our consciousness. They play in a whole other level that is not achieved by many. If I was a 20 something boy I would probably feel fear and awe. It was one of the most impressive acts I have seen and I will tell anyone that has an interest in the dark arts, that given the opportunity, Lvcifyre must be experienced. This is not an exaggeration. They were absolute in their certainty, massive and dominant, transmitting auras from another, darkened universe, where light still hasn’t emerged in it. Pure sonic darkness.

I could have paid attention in the orchestration and find flaws but I didn’t. If there were any, I ignored them completely. I allowed myself to submerge into the ‘fyre’.

After the end of their show, as I did after every band, I chatted with friends. The main difference was that we were giggling. Because this is what real men do when they experience true darkness. They giggle. Deal with it.

Obliteration came from Norway, dressed in the ways of the old school. An experienced band that showed their fangs while dominating the stage with their presence. They are also a high caliber live band, along with Lvcifyre, but they express a different feel. Aggressive, thrashy death metal with a voice that is assaulting the senses and solos flying through the songs while the drummer is battering relentlessly.

At some point the singer launched a booger to the crowd but it didn’t hit anyone. It wasn’t done on purpose. “It must have been an absolute necessity for him”, I thought. Then it happened again and again. After four boogers and a whole lot of primitive death metal, I thought that this just might be the singer’s way of expressing the lack of tissues under his bullet belt. Kinda gross, but hey! it’s metal.

The show lasted more than four hours and I was completely exhausted. We went to get something to eat and then at a rock bar for a quick fix of alcohol. It was a great show that promoted the underground in the best possible way. There is juice down there for anyone willing to swim through the darkened river of Hades.

LIVE REPORT: DEATH’S BLACK DECENT II


Έφτασα στο 8ball σχετικά νωρίς. Είχα στο νου μου πως θα μπορούσα να απολαύσω τον απογευματινό ήλιο της Σαλονίκης και ίσως να έπινα και ένα freddo. Έκατσα σε μια καφετέρια απέναντι από το club και λίγο πριν έρθει ο καφές μου, ένας φίλος, και συνέταιρος (όχι με μένα) της Krisis Productions, βγήκε από το club.

«Θες να έρθεις μέσα;», με ρώτησε αφού χαιρετηθήκαμε. «ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ», σκέφτηκα, αλλά διατήρησα το swag μου. «Ναι, Οκ.» είπα και μπήκαμε μέσα. Το soundcheck είχε ολοκληρωθεί από τα περισσότερα συγκροτήματα. Μίλησα με κάποιους φίλους που ήταν είδη εκεί καθώς ακούγαμε τις δύο μπάντες που θα άνοιγαν την βραδιά, να ρυθμίζουν τα όργανα τους.

Μετά το καφέ, ήρθε η πρώτη μπύρα και περίπου μισή μπύρα αργότερα, οι Dimholt ανέβηκαν στη σκηνή. Ήρθαν από την γειτονική μας Βουλγαρία, έχοντας κυκλοφορήσει το πρώτο τους album, Liberation Funeral. Ο ήχος τους θα μπορούσα να περιγραφεί  ως black metal, με λίγο roll μέσα του και με τάσεις ψυχεδέλειας. Το κοινό ήταν ακόμη εκτός ‘συγχρονισμού’, αραγμένοι και διάσπαρτοι μέσα στο χώρο. Αυτό συμβαίνει συνήθως στην αρχή ενός show, ιδιαίτερα εάν ο κόσμος γνωρίζει ότι θα είναι μεγάλη βραδιά (πέντε συγκροτήματα συνολικά).

Μου άρεσε ο ήχος τους και ήταν καλά προβαρισμένοι. Στάθηκα στο κέντρο του χώρου, ακούγοντας τα όργανα και πρέπει να πω πως τα drums θα μπορούσαν να είναι λίγο πιο χαμηλά ώστε τα riff να ακούγονταν καλύτερα. Ο τραγουδιστής έχει καλή φωνή και η συνολική αίσθηση που έβγαζαν ήταν θετική. Η ενορχήστρωση κάποιων τραγουδιών έχουν κάτι majestic μέσα τους, και δημιουργούσαν ένα μεγαλειώδης συναίσθημα. Αλλά ο ήχος τους δεν είναι ακόμη πλήρως αναπτυγμένος και αυτό ακουγόταν σε κάποια τραγούδια, όπου η lead κιθάρα έπαιζε μόνη της, πάνω από την ενορχήστρωση και απλώς δεν δούλευε καλά για εμένα. Ο χρόνος θα δείξει και οι Dimholt αξίζουν της προσοχής μας.

Επόμενοι ήταν μία τοπική μπάντα, οι The Psalm. Παίζουν death metal, όπως αυτό ορίστηκε από τα συγκροτήματα  Asphyx, Autopsy, Bolt Thrower και άλλα παρόμοια. Είναι ένα δυναμικό τρίο που εκπέμπουν ωμά, επιθετικά και ερπετοειδή συναισθήματα που αναπτύσσονται με τα riff. Το δυνατότερο σημείο τους είναι η φωνή, βαθειά, γρυλιστή και με εξαιρετική άρθρωση. Αλλά απογοητεύτηκα από την απόδοση τους, κυρίως με τις ρυθμικές και lead/solo κιθάρες. Αυτή η αδυναμία μπορεί να δικαιολογηθεί καθώς τα φωνητικά, οι ρυθμικές και οι lead/solo κιθάρες παίζονταν όλες από έναν άνθρωπο. Νομίζω θα ήταν καλύτερο εάν είχαν ένα εξτρά παίχτη στις συναυλίες, υπεύθυνο για ένα από τα δύο μέρη των κιθάρων. Έχουν δυνατότητες και αυτό θα γίνεται ξεκάθαρο και πιο συμπαγές όσο δουλεύουν και εξελίσσονται.

Οι Demonomancy, από την Ιταλία, ανέβηκαν στη σκηνή με ταιριαστά ρούχα και το ντεμπούτο τους, Throne Of Demonic Proselytism στο μενού. Και αυτοί δυναμικό τρίο, με ξυρισμένα κεφάλια, βαμμένα μαύρα μάτια και αλυσίδες τυλιγμένες γύρω από το γυμνό (πάνω) σώμα τους. Ξεκίνησαν και τέλειωσαν. Δίχως φλυαρίες και λόγια. Απλά και στεγνά, μία αγνή ηχητική επίθεση. Ο τραγουδιστής έδωσε μία ενεργητική/παθητική ερμηνεία. Ο ήχος του ήταν λίγο χαοτικός και νομίζω ότι ήταν μεθοδευμένο. Η άποψη μου και προσμονή, όταν είμαι σε μια συναυλία, είναι να έχω μία καθαρή ηχητική, αισθητηριακά, εμπειρία. Θέλω να ακούω την ενορχήστρωση και τα riff. Αυτή η χαοτική έκφραση μπορεί να εξυπηρετεί τον σκοπό δημιουργίας ατμόσφαιρας, αλλά ηχητικό χάος και ηχητική ατμόσφαιρα δεν είναι το ίδιο, όπως θα διαβάσετε και στην επόμενη παράγραφο. Έχουν τα riff και τη δυνατότητα να το επιτύχουν αυτό, αλλά όχι ακόμη.

Υπήρχε ένα σχετικά μεγάλο διάλλειμα στο πρόγραμμα, μάλλον γιατί οι Lvcifyre ήθελαν να σιγουρευτούν ότι ο ήχος τους θα ήταν ακριβώς όπως τον ήθελαν. Σε κάποια φάση ξεκίνησαν να παίζουν και ‘το’ ένιωσα. Αλλά σταμάτησαν. Έπειτα άφησαν τη σκηνή και επέστρεψαν με τις ‘πανοπλίες’ τους. «Το παίρνουν πολύ στα σοβαρά.», σκέφτηκα.

Η ειδοποιός και τεράστια διαφορά με τις προηγούμενες μπάντες είναι πως οι Lvcifyre έχουν ένα ξεκάθαρο όραμα για αυτό που κάνουν και πως θέλουν να το παρουσιάζουν στις συνειδήσεις μας. Παίζουν σε ένα τελείως διαφορετικό επίπεδο, το οποίο λίγοι επιτυγχάνουν. Εάν ήμουν 20κάτι χρονών αγόρι μάλλον θα ένιωθα φόβο και δέος. Ήταν ένα από τα πιο εντυπωσιακά show που έχω δει και θα λέω σε οποιονδήποτε τρέφει ένα ενδιαφέρον για τις σκοτεινές τέχνες, πως δοθείσης της ευκαιρίας, τους Lvcifyre πρέπει να τους ζήσει. Και δεν υπερβάλλω. Ήταν απόλυτοι στη βεβαιότητα τους, τεράστιοι και επιβλητικοί, μεταδίδοντας αύρες από ένα άλλο, σκοτεινό σύμπαν, όπου το φως ακόμη δεν έχει παρουσιαστεί σε αυτό. Αγνό ηχητικό σκότος.

Θα μπορούσα να είχα συγκεντρωθεί στην ενορχήστρωση και να έβρισκα λάθη και ελαττώματα αλλά δεν το έκανα. Εάν υπήρχαν, τα αγνόησα τελείως. Επέτρεψα στον εαυτό μου να βυθιστεί μέσα στη “fyre”.

Μετά το τέλος της παράστασης τους, όπως έκανα και μετά από κάθε συγκρότημα, σχολιάζαμε με φίλους. Η μόνη διαφορά είναι πως τώρα χαχανίζαμε. Διότι αυτό κάνουν οι αληθινοί άντρες όταν έρχονται σε επαφή με το αληθινό σκότος. Χαχανίζουν. Deal with it!

Οι Obliteration ήρθαν από τη Νορβηγία, ντυμένοι με τον τρόπο τον παλιό, old school. Μία έμπειρη μπάντα, μας έδειξε τα δόντια της ενώ επιβλήθηκαν στη σκηνή με την παρουσία τους. Είναι επίσης, μαζί με τους Lvcifyre, μία μεγάλου βεληνεκούς live μπάντα, αλλά βγάζουν διαφορετική αίσθηση. Επιθετικό, thrashy, death metal με μία φωνή που επιτίθεται στις αισθήσεις και τα solo να πετάνε διαμέσου των τραγουδιών καθώς ο drummer σφυροκοπούσε ασταμάτητα το τύμπανα του.

Κάποια στιγμή ο τραγουδιστής εκτόξευσε μία μύξα στο κοινό, με τον τρόπο που κάνουν οι ποδοσφαιριστές, αλλά δεν χτύπησε κανένα. «Δεν έγινε επίτηδες.» σκέφτηκα. «Μάλλον θα τον ενοχλούσε και έπρεπε να το κάνει.» Μετά συνέβη ξανά και ξανά. Τέσσερις μύξες αργότερα και έπειτα από πολύ πρωτόγονο death metal, σκέφτηκα πως αυτός είναι ο τρόπος του για να εκφράζει την έλλειψη χαρτομάντιλων από τη ζώνη με τις σφαίρες του. Κατιτίς αηδιαστικό, αλλά όπως και να το δούμε, είναι metal.

Το show κράτησε κάτι περισσότερο από τέσσερις ώρες και ήμουν απολύτως εξαντλημένος. Πήγαμε να ‘τσιμπήσουμε’ κάτι και μετά σε ένα ροκόμπαρο για μία γρήγορη δόση αλκοόλ. Ήταν ένα πολύ ωραίο και χορταστικό show που ανέδειξε το underground με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Υπάρχει ζουμί εκεί κάτω για όποιον έχει τη διάθεση να κολυμπήσει στο σκοτεινιασμένο ποτάμι του Άδη.

LVCIFYRE - INTERVIEW







Ήρθα σε επαφή με το έργο τους δύο μήνες αφότου κυκλοφόρησε επίσημα. Στην αρχή δεν μου έκανε εντύπωση, μάλλον γιατί είχα τη καρδιά μου θαμμένη σε ένα λάκο γεμάτο κόκκαλα και doom. Έπειτα και χωρίς να περιμένω κάτι, το έβαλα να παίζει καθώς τριγυρνούσα στη Tamriel ψάχνοντας τον μαλάκα τον Alduin. Εκεί έγινε το κλικ. Ένα riff του ‘In Fornication Waters’ με άρπαξε. Άφησα το παιχνίδι και αφέθηκα σε αυτό το κτήνος.Τώρα, περισσότερο από ένα χρόνο μετά, θα μπορούσα να το περιγράψω ως δύσβατο, προκλητικό, μα άκρως αποτελεσματικό και ικανοποιητικό. Το Sun Eater είναι μια από τις καλύτερες κυκλοφορίες του 2014.

Οι LVCIFYRE είναι από την Αγγλία και σύντομα, μέσα στο Μάιο, θα έρθουν στην Ελλάδα για να μας μυήσουν στις φωτιές. Δοθείσης της ευκαιρίας και αφού όλα τα σημάδια ήταν εκεί, έγινε αυτή η συνέντευξη για να μάθουμε λίγα πράγματα παραπάνω για το συγκρότημα και για τους ανθρώπους πίσω από αυτό.



1. Η σύγκρουση μεταξύ ζωής και θανάτου, μέσα από μυθολογικές φιγούρες, φαίνεται να είναι μια σταθερά στη φιλοσοφία σας, όπως είναι και οι κύκλοι της ζωής, μέσα από την καταστροφή και δημιουργία. Αυτός λειτουργεί σαν αλληγορία για την αντίληψη σας περι ζωής, ή είναι κάτι πιο προσωπικό; Είναι τρόπος ζωής; Τι εκφράζεται μεσα από εσάς; Για ποιο λόφο δημιουργείται; Είναι η τέχνη σας ένας αγγελιοφόρος για κάτι μεγαλύτερο και πιο πλατύ από απλή ψυχαγωγία; Είναι απόδραση από την πραγματικότητα ή είναι μια έκφραση εμπνευσμένη από την πραγματικότητα;

Σίγουρα δεν δημιουργείται για ψυχαγωγία. Η αναζήτηση απαντήσεων συνεχίζεται και οι LVCIFYRE συνεχώς ανυψώνουν και αποκαλύπτουν στοιχεία-θραύσματα. Δεν θα μπορούσα να το μετρήσω ισσοροπημένα, ή να πω πόσο πραγματικό είναι, καθώς βασίζεται κυρίως σε αφηρήματα ( σ.μ. όχι συγκεκριμένα ) τα οποία βρίσκουμε πως δεν αποτελούν κομμάτι της γήινης πραγματικότητας – αφηρήματα στα οποία είμαστε προσκολλημένοι και μέσω των LVCIFYRE γίνονται η πραγματικότητα μας, η ενέργεια η οποία διεισδύει στις σφαίρες μας και μας επιτρέπει να μεταμορφωνόμαστε και να φλεγόμαστε. Θεωρώ πως αυτό αντικατοπτρίζεται πολύ έντονα στα συναισθηματικά μας μοτίβα.


2. Μουσικά το ‘Svn Eater’ είναι πυκνό, με πολυεπίπεδη ενορχήστρωση, καταιγιστικό drumming και μια ατμόσφαιρα που ακόμη και το ambience έχει το ρόλο του. Στην αρχή μοιάζει αδιαπέραστο, αλλά επιτρέπει στον ακροατή, εάν είναι οξύς και με επίγνωση όλων όσων εξελίσσονται, να καλοσωριστεί σε αυτόν τον κόσμο. Είναι ένα δύσκολο μα ικανοποιητικό album. Μπορείτε να μας δώσετε κάποια διορατικότητα στην δημιουργική διαδικασία; Το όραμα σας, αποκαλύπτεται σταδιακά καθώς κινήστε, επιτρέποντας σε όλα να εκφραστούν και μετά αφήνεται έξω αυτά που δεν ταιριάζουν; Τι/ποιος είναι ο οδηγός σας στο μονοπάτι σας και τι έρχεται πρώτο, η στιχουργική έκφραση ή η μουσική; Περισσότερο από ένας χρόνος έχει περάσει από την κυκλοφορία του ‘Svn Eater’. Πως βλέπεται την εξέλιξη του συγκροτήματος από το ‘The Calling Depths’ στο ‘Svn Eater’ και τι μπορούμε να περιμένουμε από το επόμενο δημιούργημα;

Συμφωνώ πως το Sun Eater είναι ένα αποπνικτικό Κτήνος. Η δημιουργική διαδικασία ήταν έντονη – δουλέψαμε πολύ πάνω του και γράψαμε πολύ περισσότερο υλικό από αυτό που ηχογραφίσαμε. Στην πραγματικότητα, το επανεγράψαμε πολλές φορές στην αναζήτηση μας για την φωτιά ( Fyre ). Όλοι μάθαμε από αυτή τη διαδικασία και το μονοπάτι μας είναι λιγότερο θολό. Πιστεύω πως δεν είναι ζήτημα συγκέντρωσης, αλλά ζήτημα του να βρίσκεις το σωστό σημείο.

Έχουμε κάποιες φόρμες που έχουμε ξεκαθαρίσει μέσα στο χρόνο και τις ακολουθούμε στη δημιουργική διαδικασία, αλλά δεν είναι μόνιμες, όλα εξελίσσονται μονίμως.

Το 75% της μουσικής γράφτηκε πρώτα και έπειτα ασχολήθηκα με τους στίχους. Προσπαθούμε να αντιστρέψουμε αυτή τη διαδικασία για τον επόμενο δίσκο, αλλά δεν δουλεύει πάντα. Πολλές φορές η Μουσική έρχεται πρώτη, χτίζοντας την ατμόσφαιρα που μας επιτρέπει να εισέλθουμε και να καταλάβουμε ή να δούμε περισσότερα. Ακολουθώντας αυτόν τον δρόμο, μπορώ να δω καθαρότερα τι είναι αυτό και έπειτα να απελευθερώσω τη δύναμη της Λέξης.

Δεν μπορώ να σας πω τι να περιμένετε από την επόμενη κυκλοφορία σε αυτή τη φάση, αλλά σίγουρα θα είναι ένα βήμα προς μία διαφορετική κατάσταση. Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα ηχογραφήσουμε ένα ακόμη album σαν το Sun Eater.


3. Έχω την εντύπωση πως βρίσκεστε σε συμφωνία με τις ιδέες και τις αξίες της Χαοσοφίας. Θα θέλατε να αναπτύξετε λίγο τις φιλοσοφικές σας αξίες, όποιες και αν είναι αυτές; Και ίσως να τις συγκρίνετε με τις γενικότερα αποδεκτές αξίες του ατομισμού, του ‘εγώ’ και της επιτυχίας του δυτικου πολιτισμού; Δώστε μας το όραμα σας για τον κόσμο. Είμαστε έτοιμοι για αυτοκαταστροφή?

Το Χάος και το Σκοτάδι βασιλεύουν, το οποίο δεν είναι και δύσκολο να το μαντέψει κάποιος/α που έχει ακούσει το Sun Eater. Αναζητούμε ενέργειες σε όλα τα συστήματα που συναντούμε. Αυτό είναι που εκφράζεται μέσω των LVCIFYRE και για αυτό δεν βλέπω τους LVCIFYRE σαν ψυχαγωγία αλλά σαν κάτι βαθύτερο και πολύ παλαιότερο από τον πολιτισμό μας, κάτι που αποκαλύπτεται μόνο στο τέλος και βοηθάει να καταλάβουμε τι είμαστε – είναι το άροτρο που μας πηγαίνει βαθιά μέσα μας.

Αυτοί από εμάς που χρησιμοποιούμε τα μάτια μας για να ΔΟΥΜΕ έχουμε επίγνωση του πόσο λάθος είναι ο τωρινός κόσμος και δεν τον βλέπουμε με τον τρόπο που μας παρουσιάζεται. Όλοι γεννιόμαστε σκλάβοι και είναι στο χέρι μας να απορρίψουμε αυτή την ψεύτικη αλήθεια και να δούμε πίσω από την κουρτίνα των ψευδαισθήσεων.

Το χάος είναι ένα εργαλείο για να σπάσουμε τις αλυσίδες, για να αρνηθούμε την κουλτούρα και το σύστημα.

Ο δυτικός πολιτισμός καταστρέφεται τώρα και ο Ταύρος στέκεται στο τελευταίο του πόδι και όλα θα διαλυθούν ολοκληρώνοντας τον κύκλο. Η επιτυχία του δυτικού πολιτισμού – ή, θα έλεγα καλύτερα, η ανάπτυξη έχει στηθεί και ολοκληρωθεί.


4. Θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας κάποια γεγονότα στη ζωή σας τα οποία θεωρείτε πως σας οδήγησαν στο σημείο που βρίσκεστε τώρα; Και εάν αυτή ή ερώτηση είναι κάπως προσωπική, τότε μοιραστείτε μαζί μας κάποιες συνειδητοποιήσεις από τα χρόνια σας σαν μουσικοί, δημιουργοί και καλλιτέχνες; Σε ποιες αξίες βασίζεται η δυναμική μεταξύ των μελών του συγκροτήματος; Πως επικοινωνείτε στη διαδικασία γραφής της μουσικής; Ποιες είναι οι επιρροές σας; Εννοώ, όχι μόνο τη μουσική αλλά τέχνη κάθε είδους, φιλοσοφία, ίσως ακόμη και άτομα που θαυμάζετε και σέβεστε.

Πάντοτε υπήρχε ένα συναίσθημα, μια ανάγκη για δημιουργία, κάτι που δεν συμφωνεί με τον τωρινό περίγυρο και τους κανόνες αυτού του κατεστραμμένου συστήματος, κάτι βαθύτερο μέσα μου που πάντοτε ανέπνεε με Φωτιά (Fyre), μια δυνατότητα να νοιώθω και να καταλαβαίνω περισσότερα. Δεν νομίζω πως κάτι συνέβη ξαφνικά και με έβαλε σε αυτό το μονοπάτι. Είναι κάτι με το οποίο γεννήθηκα, αγνή δυνατότητα η οποία έπρεπε να απελευθερωθεί.

Σχετικά με τη δημιουργία, γράφεται κυρίως από τον Menthor και εμένα. Ίσως να είμαι λίγο control freak, αλλά δουλεύει.

Η επιρροή δεν είναι τίποτε άλλο εκτός από μία διαδικασία που χρησιμοποιεί τον εξωτερικό κόσμο για να μας αποσπάσει από τον εσωτερικό μας εαυτό – είναι πολλοί για να τους αναφέρω, κυρίως έξω από τον χώρο της μουσικής.


5. Για να επιστρέψουμε σε μια πιο ανθρώπινη συζήτηση, πείτε για την καθημερινότητα σας και πως αυτή βοηθάει στο να είσαι δημιουργικός και να έχεις μουσικό συγκρότημα; Είναι το touring και οι συναυλίες ένας τρόπος ζωής που σας ταιριάζει, ή προτιμάτε να είστε σπίτι, να κάνετε αυτό που κάνετε και να συγκεντρώνεστε στη μουσική; Ποια είναι η διαφορά μεταξύ του να έχει κάποιος/α την εμπειρία των LVCIFYRE στο σπίτι, με ακουστικά για παράδειγμα, και στο να τους βλέπει ζωντανά;

Και τα δύο μέρη υπάρχουν και είναι και τα δύο γαμάτα. Εάν δουλεύει σκληρά πάνω σε κάτι τότε θα φέρει τα φρούτα του μόχθου σου. Μέχρι στιγμής το Sun Eater μας έχει ανταμείψει για όλα όσα εισάγαμε σε αυτόν τον ηχητικό οργανισμό.

Η καθημερινή ρουτίνα μας δεν είναι πάντοτε συνδεδεμένη με τους LVCIFYRE, εκτός από τις μέρες που προβάρουμε ή γράφουμε καινούρια πράγματα. Κάποιες φορές είναι δύσκολο να τα συνδυάζουμε, καθώς η σφαίρα της Φωτιάς ( Fyre ) μας ολοκληρώνει περισσότερο σαν άτομα και δίνει περισσότερη σύνεση στην ύπαρξη μας. Μισθωτές δουλειές, λογαριασμοί, σχέσεις – αυτά δεν μπορούν να μας βάλουν στην κατάσταση Φωτιάς ( Fyre ) της απόλυτης δύναμης.


6. Τον Μάιο θα παίξετε στην Ελλάδα. Τι μπορούμε να περιμένουμε; Διάβασα σε μια συνέντευξη που κάνατε, ότι μερικές φορές χρησιμοποιείτε προτζέκτορα για να στηρίξετε την εμφάνιση σας με οπτικοποιήσεις οι οποίες μπορούν να βοηθήσουν το κοινό να βυθιστεί μέσα στην ατμόσφαιρα που θέλετε να δημιουργήσετε, με έναν πιο ολοκληρωμένο και ολιστικό τρόπο. Σχεδιάζετε να το κάνετε;

Όχι, δεν χρησιμοποιούμε πλέον προβολές. Αντιθέτως, χτίζουμε ατμόσφαιρα χωρίς αυτά τα οπτικά βοηθήματα. Μην περιμένετε τίποτε άλλο, εκτός από απόλυτο Ολοκαύτωμα και κύματα Απέχθειας.


Και πάλι, σας ευχαριστώ για τον χρόνο που διαθέσατε για να απαντήσετε σε αυτές τις ερωτήσεις και για την τέχνη σας. Περιμένουμε να σας δούμε να παρουσιάζετε το υλικό σας ζωντανά.

LVCIFYRE - INTERVIEW









I became acquainted with their work a couple of months after the official release. At first I wasn’t impressed, probably because I had my heart buried inside a hole, filled with bones and doom. Then and without expecting something, I started listening to it while I was strolling around in Tamriel in search of that douchebag, Alduin. And it clicked. A riff from ‘In Fornication Waters’ grabbed me. I quit the game and I allowed myself into that beast. Now, more than a year later, I can describe it as rutty, provocative but significantly effective and rewarding. ‘Sun Eater’ is one of the best releases of 2014.

LVCIFYRE are from the UK and soon, in May, they will be coming to Greece to initiate us into the Fyres. Given the chance and because all the signs where in alignment, this interview was conducted as to learn a few things about the band and the guys behind it. 



1. The struggle between life and death, through mythological figures, seems to be a constant in your philosophy, as is the cycles of life, through destruction and creation. Does this serve as an allegory for your view on life, or is it something more intimate? Is it a way of life? What is being expressed through you? Why do you create? Is your art a messenger for something greater and wider than just entertainment? Is it an escape from reality or is it an expression inspired by reality?

It is certainly not created for entertainment purposes. The search for answers is ongoing, and LVCIFYRE constantly raise and reveal fragments. I wouldn’t be able to measure that even, or say how real that is, since mostly it is based on abstracts that we found to not be part of this Earthly reality – the abstracts that we are attached to, and through LVCIFYRE they become our reality, the energies that penetrate our spheres and allow us to transform and flame. I think it is reflected very strongly in our emotional patterns.


2. Musically, ‘Svn Eater’ is thick, with multi layered orchestration, with swirling riffs, bombarding drumming and an atmosphere where even ambience has its role. At first it felt almost impenetrable, but yet, it allows the listener, if he/she is acute and aware of everything that is going on, to be accepted into this world. It is a difficult but rewarding album. Can you give us some insights in the process of creating? Is your vision unraveling itself slowly as you move step by step, allowing everything to be expressed and then work on leaving out anything that doesn’t fit in? What/who is your guide in your path and what comes first, the lyrical expression or the musical expression? More than a year has passed from the release of ‘Svn Eater’. How do you see the evolution of the band from ‘The Calling Depths’ to ‘Svn Eater’ and what is to be expected from your next creation?

I agree that Sun Eater is one suffocating Beast. The writing process was intense – we worked a lot on this and we wrote much more material than we recorded. In fact, we rewrote the whole thing several times in search for the Fyre. We have all learnt from that process, and our path has become less blurry. I believe it is not a matter of focus, but one of hitting the right spot.

We do have a few formulas that we’ve worked out over time and follow in the writing process, however these are not permanent; things are constantly evolving.

75% of the music was written first, then I started to work on the lyrics. We’ve been trying to reverse this process on the new album, but it does not always work. Many times the Music comes first, building the atmosphere that allows us to enter and understand or see more. Following that, I am able to see much more clearly what it is all about and release the power of the Word.

I cannot tell you what to expect from the next release at this stage, but it will surely be a step in another direction. The only certainty is that we will never record another album like Sun Eater.



3. I have the impression that you are in alignment with the ideas and values of Chaosophy. Would you care to elaborate a bit on your philosophical values, whatever these values may be? And maybe even compare them with the generally accepted values of individualism, ego, and success of the western civilization? Give us your vision of the world. Are we ripe for self-annihilation?

Chaos and Darkness reign, which is not hard to guess after listening to Sun Eater. We seek these energies in all the systems that we come across. That is what speaks through LVCIFYRE; that is why I do not see LVCIFYRE as entertainment but as something deeper and much older than our civilizations; something not revealed until the very end, and it does help us to understand what we are – it is the chariot that takes us deep inside ourselves.

Those of us who use our eyes to SEE are aware of how false the current world is and we don’t see it the way it is exposed to us. We are all born slaves and it is up to us to reject this false freedom and see behind this curtain of illusion.

Chaos is a tool to break the chains, deny the culture and the system.

Western civilization is burning down right now, the Bull is standing on its last leg and all will fall apart to complete the circle. The success of the western world – or should I say development – has been set up and complete.


4. Would you like to share with us some events in your life that, you consider, led you to where you are now? And if that is kind of personal, then share with us your insights though all these years as musicians, creators and artists? The dynamic between the band members is based on what values? How do you communicate in the writing process? What are your influences? Meaning, not only music but art of any kind, philosophy, maybe even individuals that you hold in high regard and respect them.

There has always been a feeling, a need for creation, something that doesn’t agree with the current surroundings and the rules of this fucked up system, something deeper within me that has always breathed with Fyre, an ability to feel and understand more. I don’t think that anything happened suddenly and put me right on that path; it is something I was born with, just pure potential that had to be released. 

With regard to creation, it is mostly written between Menthor and I. Perhaps I am a bit of a control freak, but it works.

Influence is no more than a process that uses the outside world to distract us from our inner selves – there are too many to mention, mostly non musical.


5. Down to a more humane discussion, tell us about your day to day lives and how does that help in being creative and holding a band together? Is touring and performing live a way of life that suits you, or do you prefer being at home, doing your thing and focusing on writing music? What is the difference between experiencing ‘LVCIFYRE’ at home, with headphones for example, and experiencing them live?

Both parts exist and both parts are great. If you are working hard for something it will bear fruit. So far Sun Eater has been very rewarding for all the input we injected into this sonic organism.

Our normal routine is not always linked to LVCIFYRE, except for the days when we rehearse or are writing new stuff. Sometimes it is hard to combine those two, since the sphere of Fyre completes us more as individuals and gives more sense to our existence. Normal day jobs, bills, relationships – these are not able to put us into the Fyre-state of perfect power.


6. You are going to perform live in Greece, in May. What should we expect? I’ve read in an interview you did, that you sometimes use a projector as to support your performance with a visualization that can help the audience submerge into the atmosphere you want to create in a more complete and holistic way. Is this something you aim on doing?

No, we no longer use projections, and are instead building atmosphere without these visual aids. Expect nothing short of total Holocaust and waves of Abomination.


Again, thank you for your time in answering these questions and thank you for your art. We are looking forward in seeing you performing your material live.