Mare Cognitum - Luminiferous Aether

Intent. Intent is the esoteric force, a passion to reach the desired and to obtain the primordial essence. A common occurrence in black metal is the intent and longing for the spiritual; the intent to grasp that which is not material; that which is inconceivable. The spiritual craving is not to be met solely in art, and to our occasion, music, but music has the ability to push the listener into transcendence through the towering patterns of notes and the instrumentation of parts that create an entity of conscious expression. Music can offer glimpses of that, and if we generalize it, art can offer a window to the unattained. But music is a product of material mechanisms and can, therefore, create only experiences. The sound of notes placed in patterns that stir emotions, thoughts, visualizations show only fragments, sparks of the immaterial that, for a brief moment in time, collide and create meaning; a meaning that appeases the hunger for the divine. Is this hunger evident in Luminiferous Aether; Yes it is.

“It is not enough to conquer the soul. It is the beginning”. A lyric that sums up the album in a few words. Luminiferous Aether is the departure; the beginning of the exploration and a statement of intent for the divine, coming from the heart of the sole member that appears under the name Mare Cognitum, Jacob Buczarski. Every album is a step further inside him that comes to us through the creation of music, and where Phobos Monolith and An Extraconscious Lucidity forged the map of what is to be reached and what is to come, through beautiful melodies, awe inspiring instrumentation and lyrics of wandering into the cosmos, Luminiferous Aether walks the same path but speaks in cruel tongues. The battle has begun and the wanderer is no longer innocent, nor is he a child. He is now a warrior that has to move beyond what he holds dear. His sword are the lead melodies that spread into the blackness of the void, the voice is the embodiment of despair and of hopelessness, the drums are the pounding on the ground and the controller of pace, sometimes holding the ambience of peace with sparse and gentle hits and other times hitting with passion, anger and self-destructive wrath and the lyrics are the written statement, found in ancient plaques, buried underneath mountainous creations on planets yet undiscovered by humans. They speak of this fight, they speak of this war, they speak of the eternal struggle of man to know God.

The album is being built like a terrace mountain, with each terrace bringing us closer to the chaos that is unraveling above. Us, the listeners, like pilgrims and travelers, follow the path, ascending higher with each step while the music that emanates from this mountain, becomes denser and thicker. It vibrates and hits us with cosmic waves. It bursts into guitar melodies and swirling leads as cosmic storms, while the priest in a trance screams of the collapse of time.

“Ignorantly striving higher

Higher to the serpent sun

Corrosive plagues afflicting further

Ruminate the deluge of sin

Nothing can be questioned

And nothing can be seen

Corruption festers from within

Blinding with the warmest light

Lumination

Revealing rifts corroding in the deep

Constellations

Burying the withered aeons of the past”

Yet, we know that the final terrace is meant to be conquered and so the journey continues. The ascending is a self-immolating process and only those with the intent to wither away may reach it. We came across our former selves on occultated temporal dimensions, where time becomes our flesh and our flesh became the vapor, the breath of surging death. The decision has been made and the fourth song, “Occultated Temporal Dimensions” is the result of this pure intent. It is the highest and most brutal achievement of Mare Cognitum.

The final terrace is calm, open, and wide, with a southing wind that plays with our fingers and becomes the fabric of beautiful melodies. Guitars that speak of the beauty of the divine, as we stand in awe. “The splendor here has no end” the preacher says. “It is a pure creation. Lucid and unfettered, bearing the aether wind, lifted into glorious chaos.”

Jacob has materialized everything that was being expressed through his previous albums and Luminiferous Aether is his most complete, both in instrumentation and lyrics, work, but also his most difficult to approach. It is a work of maturity, which signals a new path.

Recommended Track: Occultated Temporal Dimensions

MareCognitum Fb Page

Label: I, Voidhanger Records

85/100

Read More

Mare Cognitum - An Extraconscious Lucidity [Remastered] - Review

Within “An Extraconscious Lucidity”, I am become it. It is expressed through a mind, which likes to gaze upon the stars and wonder about the origin of life. What a man, or a woman (it doesn’t really matter), thinks as he grows? Does he question everything? Does he cherish what is known, never making a step further? Or does he accept the known and tries, through the confines of his own mind, to communicate something that cannot be grasped?

The beauty of art, as it is conceived. At the beginning it might be an idea, or a fragment of it. Incomplete, barely alive. Then it takes its form, through conscious, disciplined effort and it becomes what is now being listened through my speakers.

When I, the writer, expected to listen something similar to “Phobos Monolith”, I felt disappointed. Not because of it, but because of my expectations. So, I waited. It lived both in my mind, as a memory that slowly faded away and also as piece of art, waiting to be visited again. Never changing, but always different.

Is it the music that changes or is it me, the listener? I’d say both.

I have encountered a number of artists, mainly in the black metal genre, that have a unique way of speaking though their guitars. They don’t just play notes, they communicate with their heart. And if someone succeeds in coming in touch with it, then that someone realizes that it is the same heart as anyone else’s.

If Mare Congitum’s music is a glimpse into the cosmos and into the timeless and spaceless void of being, then I have to accept, since it feels so familiar and so warm and welcoming, that I am also a glimpse of the cosmos. And so are you.

Could it be that art exceeds ideas? Is their music something that speaks beyond logic, behind the veil of understanding and explaining?

Let the ambience be the blackness of space and the drums be the celestial objects. Let the bass be the concentration of mass into black holes and the guitars our vessel that holds our mortal bodies. Let the vocals be our screaming echoes in despair before our impending doom and let the lyrics be the story of us and of the cosmos.

Maybe this is what it makes this album special. Like the collision of stars and the death of galaxies, like the death of a beloved and the day to day struggle, I marvel at the beauty of this creation. It is just as cosmic as it is human. Infinite, yet finite. Excellent, yet with some flaws.

And the guitars! Oh, the guitars! If the sky could speak, it would be it. If the earth could listen, we would be it. Our eyes ablaze above the sea, drinking the brilliance of this display, let’s clutch our grieving breath and whisper our end.

Read the Interview, HERE.

Read More

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ JACOB BUCZARSKI - MARE COGNITUM

Απευθύνθηκα στον Jacob Buczarski, αφού άκουσα και απόλαυσα το "Phobos Monolith". Είναι ο αστροναύτης μέσα στο διαστημόπλοιο Mare Cognitum και όλα όσα περικλείουν αυτήν την μουσική έκφραση γίνεται με αγάπη για το σύμπαν, το ανεξήγητο και το άπιαστο.

Ο Jacob είχε την καλοσύνη να πάρει τον χρόνο του και να σκεφτεί τις απαντήσεις στις ερωτήσεις μου και τα βραβεία μπορούν να φανούν παρακάτω. Υπάρχει μία συγκεκριμένη φράση που μου έκανε όμορφη εντύπωση, γιατί δείχνει ένα υγιές μυαλό και μία προσέγγιση στις ιδέες που εξερευνώνται που δεν είναι και τόσο συνηθισμένο

"Ποια ομορφότερη ιδέα υπάρχει για να αναλογιστεί κάποιος καλλιτεχνικά;" J.B.

Μ.Ν.: Γεια σου Jacob. Το “Phobos Monolith” καλωσορίστηκε από τα μέσα του διαδικτύου και διάβασε πολύ καλές απόψεις για το album σου. Αν και, θα πρέπει να ζητήσω συγγνώμη από τη πλευρά μου καθώς δεν χρησιμοποίησα τους ‘προπαγανδιστικούς μηχανισμούς’ μου, εννοώ το blog μου, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ώστε το “Phobos Monolith” να φτάσει στο ευρύτερο δυνατό ακροατήριο. Μου φαίνεται πως έχεις μία τάση να εξερευνάς ιδέες με διαστημικές εικόνες. Συνδέεις το σύμπαν με τη συνείδηση. Βλέπεις μία σύνδεση μεταξύ των δύο? Είναι το σύμπαν που περιέχει τη συνείδηση ή είναι το ανάποδο? ‘Εγώ’ περιέχω ‘αυτό’ ή ‘αυτό’ περιέχει ‘εγώ’; 

J.B.: Χαίρετε! Μην ανησυχείς για αυτό, καθώς φαίνεται να το διορθώνεις τώρα! Εκτιμώ τη δυνατότητα που μου δίνεται να μιλήσω μαζί σου. 

Υπάρχει, προφανώς, μία σύνδεση μεταξύ αυτών των δύο μεγάλων θεμάτων, της ανθρώπινης συνείδησης και του σύμπαντος, στιχουργικά. Ο πιο βασικός λόγος πηγάζει από το γεγονός πως το να μελετάς το σύμπαν είναι ένας τρόπος για να διευρύνει κάποιος τη συνείδηση του και την συνείδηση του εαυτού του με ένα τρόπο ο οποίος δεν είναι δυνατός με κάποια άλλη μέθοδο. Το να έχεις ένα τρόπο αντίληψης ο οποίος έχει μόνιμα επίγνωση της θέσης του στον κόσμο είναι ένας τρόπος για να έχεις μια ισορροπημένη αντίληψη σαν ανθρώπινο ον, με επίγνωση της σχετικά μικροσκοπικής θέσης του καθώς και της ύστατης σημαντικότητας του και να εφαρμόζει αυτή τη γνώση με τον ανάλογο τρόπο. 

Αυτό το γεγονός, κατά κάποιο τρόπο, οδηγεί στην διευρυμένη ιδέα της σημαντικότητας της συνείδησης στον κόσμο. Σχετικά με την ιδιαίτερη ερώτηση σου, ο κόσμος και το ‘εγώ’ είναι ένα και το αυτό – είμαστε η μέθοδος του κόσμου στην παρατήρηση του εαυτού του. Έτσι, μπορώ να γράφω για τη συνείδηση και το ‘εγώ’ καθώς και για τη συνείδηση τεράστιων ουράνιων σωμάτων, που συνήθως αναφέρονται ως άψυχα και θα παραμείνουν το ίδιο και το αυτό. Η εικόνα του συνειδητού σύμπαντος, να αλλάζει και να ταράζεται, να τα βγάζει πέρα με τη δικιά του ύπαρξη είναι η εικόνα που εγώ θέλω να αποτυπώσω στιχουργικά. 

M.N.: Η μουσική σου είναι ένα τέλειο και ταιριαστό όχημα για αυτού του είδους τις παρατηρήσεις. Αλλά, αυτό που βρίσκω ενδιαφέρων είναι το υπόβαθρο. Το δικό σου υπόβαθρο. Τι σε οδήγησε να έχεις αυτή την εσωτερική ανάγκη για εξερεύνηση? Είναι το πολιτισμικό σου υπόβαθρο; Ο τρόπος που μεγάλωσες; Ή ήταν κάτι για το ποίο δεν είχε ποτέ επιλογή; Είναι όλα προκαθορισμένα; Δηλαδή, ο τρόπος που παίζεις μουσική και γράφοντας θεματικούς στίχους για το διάστημα είναι κάτι που το νιώθεις οικείο και πολύ κοντά στην αντίληψη σου περί ζωής; 

J.B.: Έχω παίξει πολλά διαφορετικά είδη μουσικής με πολλούς διαφορετικούς θεματικούς στίχους και ποτέ δεν ένοιωσα μία σύνδεση με τέτοιο τρόπο όπως όταν αποφάσισα να αλλάξω θεματολογία προς τη συνείδηση και τον κόσμο. Όταν αρχικά, ξεκίνησα να γράφω κομμάτια για αυτό που θα κατέληγε το πρώτο μου full-length album έγραψα πολλούς τυπικούς black metal σχετικούς και αποδεκτούς στίχους, γύρω από την αντι-θρησκεία. Αυτό το ένιωθα ολοκληρωτικά αφύσικο καθώς δεν ένιωθα κάποια έλξη για αυτά τα πράγματα. Απλώς μιμούμουν την τυπική black metal αισθητική και μόλις το συνειδητοποίησα επέλεξα να βρω κάτι πιο μεστό για μένα. 

Θυμήθηκα τον εαυτό μου όταν ήμουν νέος και γεμάτος θαυμασμό για το σύμπαν, την απεραντοσύνη και την ομορφιά του. Θυμάμαι να χάνομαι στη σκέψη για το ποια μπορεί να είναι η θέση μου μέσα σε αυτό. Επίσης σκέφτηκα το πως το black metal κρατούσε τη φύση ψηλά και την εγκωμίαζε και πως θα μπορούσε, επίσης, να εγκωμιάζει την κοσμική φύση. Συνειδητοποίησα πόσο θα μπορούσε να εξερευνηθεί από αυτό, ακόμα και μόνο μέσα στο μυαλό σου, απλώς αναλογιζόμενος τούτο, και καθώς η γνώση μας είναι τόσο περιορισμένη, να φαντάζομαι ποια θα μπορούσε να είναι η απάντηση. Έτσι, ο κόσμος ( σύμπαν ) , έγινε η μούσα μου. Αυτό ήταν ένα μεγάλο κίνητρο για την δημιουργικότητα μου και μου έδωσε κάτι πραγματικό και προσωπικό να εκφράσω. 

M.N.: Αν και συνηθίζω να απορρίπτω την έννοια του ταμπελώματος της μουσικής, είναι ένας καλός τρόπος για να επικοινωνούμε λεκτικά το τύπο της μουσικής που ένα συγκρότημα παίζει. Είδα πως οι Mare Cognitum είναι αρχειοθετημένοι κάτω από την ταμπέλα ‘Progressive and/or Atmospheric black metal.”. Μπορώ να το δεχτώ αυτό. Είναι ένας καλός τρόπος επεξήγησης της μουσικής των Mare Cognitum. Εσύ πως θα την περιέγραφες; Δεν είναι απαραίτητο να βάλεις ταμπέλα, απλώς περιέγραψε την. 

J.B.: Οι Mare Cognitum είναι σχεδιασμένοι για να τραβήξουν τη συνείδηση του ακροατή στα άγνωστα όρια του σύμπαντος. Πυκνή διαστρωμάτωση κιθάρων και synthesizers, τραχείς κραυγές και σταθερά, διακεκριμένα κρουστά σχηματίζουν ηχητικά τοπία τα οποία είναι το τέλειο soundtrack για να περάσεις δίπλα από το αγαπημένο σου νεφέλωμα. 

M.N.: Στο πρώτο κομμάτι, υπάρχει μία συγκεκριμένη στιγμή που μου φέρνει στο μυαλό το “Ashes” των Psychotic Waltz. Συγκεκριμένα, είναι το solo/lead από το 11:11 μέχρι το 11:33. Ίσως να οφείλεται στις σχετικές αναμνήσεις μου αυτή η σύνδεση. Αλλά, αφού ξεκινήσαμε, ας πάμε λίγο παρά πέρα με αυτό. Δημιουργείς πολυεπίπεδες ενορχηστρώσεις, με ένα βασικό riff και μελωδίες που χτίζονται η μία πάνω στην άλλη, δημιουργώντας ένα έντονο συναισθηματικό διάστημα-χώρο για τον ακροατή. Αυτό είναι η ‘υπέρβαση’ (transcendence ); Είναι περιορισμένο στη εμπειρία ενός, συναισθηματική και λογική, ή είναι ένα μέσο που κουβαλά το νου ενός πέρα από το πεπερασμένο και έξω στο άπειρο; 

J.B.: Βλέπω την υπέρβαση σαν την ολοκληρωτική αποκοπή από το συνειδητό νου από συναισθηματικής σκοπιάς – μια σύντομη διορατικότητα στην ύπαρξη όπου οι ανθρώπινες ανάγκες είναι άσχετες. Είναι ένας συμπαντικός τρόπος αντίληψης στην οποία, αξία τοποθετείτε σε όλα τα πράγματα με ισορροπημένο μέτρο. Ένα μέρος όπου το χαοτικό σύμπαν είναι ακριβώς όπως πρέπει να είναι και είναι σε απόλυτη γαλήνη. Καθώς ένας παρατηρεί το σύμπαν με αυτό το τρόπο, το άτομο αυτό μπορεί επίσης να βρίσκεται σε γαλήνη. 

Μ.Ν.: Στο “Noumenon” ξεκινάς με μία περιγραφή μιας εξωτερικής εικόνας και κινείσαι προς τις εσωτερικές εικόνες, δημιουργημένες από το μυαλό. Θεωρώ πως είναι μια επιτυχημένη μεταφορά και ένα φιλόξενο ταξίδι για τον ακροατή. Έχεις μια αγάπη για το διάστημα και ίσως να έχεις και κάποιες γνώσεις πάνω στην αστρονομία. Τι σε εμπνέει στο διάστημα; Είναι απλώς το διάστημα εκεί έξω, ή μία διασύνδεση μεταξύ του εξωτερικού και του εσωτερικού διαστήματος για το οποίο γράφεις; Ιδέες όπως χρόνος, παράλληλα σύμπαντα, μοναδικότητα (singularity – επιστημονικός όρος). Όλα τους αποτελούν αντικείμενο μελέτης από επιστήμονες και φιλοσόφους. Ποια είναι η θέση τη τέχνης μεταξύ αυτών των ιδεών και θεμάτων; Νιώθεις σαν ένα παιδί γεμάτο με περιέργεια για τον κόσμο και τα θαύματα τα οποία έχει κρυμμένα από εμάς; 

J.B.: Το σύμπαν είναι το τρέχων οριστικό τέλος στην κατανόηση μας. Έξω από αυτό δεν υπάρχει γνώση. Είναι το απόλυτο άκρο το οποίο μπορεί να συλληφθεί. Με συναρπάζει να προσεγγίζω αυτό το όριο. Τι ομορφότερο θέμα/ιδέα υπάρχει για να αναλογιστεί κάποιος καλλιτεχνικά; Αν και δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να το εξερευνήσουμε στη ζωή μας, μπορώ να το εξερευνώ και να το εκφράζω μουσικά, το οποίο είναι και το καλύτερο που μπορώ να επιστρατεύσω και με αυτό το τρόπο το καταλαβαίνω καλύτερα. Όπως προανέφερα, η παιδική μου περιέργεια είναι το κίνητρο για αυτό, αν και η κατανόηση μου γύρω από αυτό από μία επιστημονική σκοπιά είναι, κατά την άποψη μου, όχι ιδιαίτερα εκλεπτυσμένη, με ικανοποιεί σε μεγάλο βαθμό η γνώση πως παρουσιάζω τουλάχιστον μια μορφή του προσωπικού μου θαυμασμού, σε άλλους. Είναι ο δικός μου τρόπος να εξερευνώ το κόσμο και νομίζω πως αυτή η μορφή καλλιτεχνικής εξερεύνησης είναι κάτι το οποίο πολλοί άνθρωποι καταλαβαίνουν και συνδέονται μαζί του. 

Μ.Ν.: Τι είναι “Phobos Monolith”; Και που βρίσκεται; Μέσα μας ή στον περίγυρο μας; Αυτό το σύμβολο εκφράζει κάτι συγκεκριμένο που είχες στο νου σου και ένιωθες πως είναι τέλειο να χρησιμοποιηθεί σαν όνομα για το album; 

J.B.: To “Phobos Monolith”, αν και είναι ένα πραγματικό μέρος πάνω στο φεγγάρι του πλανήτη Άρη, αναπαριστά το συντριπτικό συναίσθημα του να πέφτεις πάνω σε ένα τεράστιο μυστήριο. Χωρίς να κατανοείς πλήρως το μυστικό του, αυτό στροβιλίζεται γύρω σου και σε περιβάλλει και σου δίνει την ανεξέλεγκτη δύναμη να σκαλίσεις βαθύτερα και να ανακαλύψεις περισσότερα. Αυτό είναι το συναίσθημα που ένοιωσα όταν διάβασα το όνομα για πρώτη φορά και δε μπορώ να εξηγήσω γιατί. Φαντάστηκα ένα μέρος, όχι πολύ διαφορετικό από το εξώφυλλο του album και το συναίσθημα που θα σε γέμιζε και αυτό το συναίσθημα ήταν που ήθελα να απεικονίσω με το album. 

Μ.Ν.: Κυκλοφόρησε περίπου πέντε μήνες πριν και έχω δει πως είσαι αρκετά παραγωγικός. Μπορούμε να περιμένουμε κάτι μέσα στο 2015? Εσύ είσαι το συγκρότημα. Αυτό είναι ένα συνηθισμένο φαινόμενο, κυρίως στο black metal. Τι σε οδηγησε σε αυτό το μονοπάτι; Είμαι σίγουρος πως έχεις απόλυτο έλεγχο πάνω στη δημιουργική διαδικασία, αλλά αυτό που σκεφτόμουν είναι πως μπορεί να υπάρχουν και κάποιοι άλλοι παράγοντες εδώ. Ίσως μια έλλειψη επικοινωνίας με τους μουσικούς που συνεργάστηκες. Θα δούμε τους Mare Cognitum να ερμηνεύουν ζωντανά ή είναι αυτή η εμπειρία αποκλειστικά για το σπίτι; 

J.B.: Απολύτως. Μέσα στο 2015 θα δούμε την κυκλοφορία ενός split μαζί με τους Aureole σε CD και LP. Επίσης θα υπάρχουν επανεκδόσεις όλων των προηγούμενων κυκλοφοριών σε διάφορα format – τα περισσότερα από τα οποία δεν μπορώ ακόμη να ανακοινώσω. Αυτό το οποίο μπορώ είναι την κυκλοφορία του “Phobos Monolith” σε LP, το οποίο βρίσκεται ήδη στο εργοστάσιο εκτύπωσης. 

Όσον αφορά το γιατί το πάω solo, απλώς το βρήκα το πιο παραγωγικό. Πέρασα χρόνια σε κάποια group τα οποία εν τέλει ξεφούσκωσαν χωρίς ούτε μία κυκλοφορία, καμιά φορά χωρίς ούτε μια ζωντανή εμφάνιση. Αν και απολαυστικό για το χρόνο του, όχι και τόσο παραγωγικό. Έβαζα την ενέργεια μου σε αυτά τα project μόνο για να τα δω να αποτυγχάνουν για λόγους έξω από τον έλεγχο μου. Οπότε αποφάσισα να τα αναλάβω όλα το οποίο κατέληξε να δουλεύω με ένα ρυθμό ο οποίος με κάνει να νιώθω χαρούμενος, ενώ ταυτόχρονα μου επιτρέπει να παράγω το δικό ακριβώς όραμα. 

Δεν έχω και πολύ θέληση να παίξω σε συγκροτήματα τώρα, αλλά μου λείπουν οι ζωντανές εμφανίσεις. Αν και με ρωτούν αρκετά συχνά για κάποια ζωντανή εμφάνιση των Mare Cognitum, και μου αρέσει αυτή η ιδέα, δεν το βλέπω να συμβαίνει σύντομα. Αν ποτέ συμβεί, η προσπάθεια που απαιτείται θα σήμαινε ότι για μία μεγάλη περίοδο δεν θα υπήρχε καινούριο υλικό από τους Mare Cognitum, και νομίζω πως η δημιουργία καινούριας μουσικής σημαίνει πολλά περισσότερα για μένα από τις ζωντανές εμφανίσεις, αυτή την περίοδο. 

M.N.: Jacob, σε ευχαριστώ για το χρόνο που διέθεσες να απαντήσεις αυτές τις ερωτήσεις και, πάνω από όλα, σε ευχαριστώ για τη μουσική σου. Sky agape be upon you. 

J.B.: Σε ευχαριστώ για την ευκαιρία. Και σε σένα επίσης!

Read More

Interview with Jacob Buczarski - Mare Cognitum's astronaut

I reached out to Jacob Buczarski, after I heard and enjoyed 'Phobos Monolith'. He is the astronaut inside the Mare Cognitum space shuttle and everything that surrounds this musical expression is done with a love for the universe, the unexplainable and the unattainable. 

Jacob was kind enough to take his time and put his mind in answering my questions and the rewards can be seen below. There is one specific line that made a beautiful imression to me, because it shows a healthy mind and an approach to the ideas explored that is not that common. 

"What more beautiful concept is there to consider artistically?" J.B.

M.N.: Hello Jacob. “Phobos Monolith” was welcomed by the internet media and I read really good opinions about your album. Though, I have to apologize on my behalf because I didn’t use my “propaganda mechanisms”, meaning my blog, to its full extent and make “Phobos Monolith” reach the widest possible audience. It seems that you have a tendency to explore ideas with space imagery. You are connecting the universe with consciousness. Do you see a correlation between these two? Is it the universe that contains consciousness or is it the other way around? Do ‘I’ contain ‘it’ or does ‘it’ contain ‘I’?

J.B.: Hello! No worries about that, you seem to be making up for it now! I appreciate the opportunity to talk with you. 

There is of course a correlation between focusing on the two major themes of human consciousness and the universe lyrically. The most basic reason stems from the fact that pondering the universe is a way to expand one’s consciousness and self-awareness in a way not possible otherwise. Having a mindset constantly aware of its place in the cosmos is a means of having a well-balanced outlook as a human being, aware of its relatively miniscule position as well as its extreme significance and applying that knowledge accordingly.

This fact sort of leads into the more broad idea of consciousness’s significance in the cosmos. In regards to your particular question, the cosmos and the “I” are one in the same – we are the cosmos’ method of observing itself. As such, I can write about the consciousness of the “I” as well as the consciousness of great celestial objects usually referred to as inanimate, and they will nonetheless remain one in the same. The image of the conscious universe shifting and fretting, coping with its own existence is the image I wish to portray musically. 

M.N.: Your music is a perfect and matching vehicle with this kind of observations. But, what I find intriguing is the background. Your background. What brought you to having this esoteric need for exploration? Is it your cultural background? The way you were brought up? Or was it something that you never had a choice about? Is everything determined? Meaning that playing the way you play music, and writing thematic lyrics about space is something that feels familiar and very close to your perception of life?

J.B.: I have played many different styles of music with many different lyrical themes and have never felt a connection in such a way as when I decided to shift thematically towards consciousness and the cosmos. When I initially started writing the tracks that would become my first full-length album I wrote much more stereotypical black metal appropriate lyrics surrounding anti-religion. This felt wholly unnatural as I didn’t truly have much of a draw to this type of thing. I was merely mimicking typical black metal aesthetic and upon realizing that I chose to find something else more meaningful to me.

I did indeed remember when I was young and filled with wonder at the universe, the vastness and beauty of it. I remembered getting lost in the very thought of what my place could be in it. I also thought of how black metal held nature aloft and praised it, and how it could praise cosmic nature as well. I realized how much could be explored of it even in just your mind, just pondering it, and since our knowledge is so limited, imagining what the answer could be. Thus, the cosmos became my muse. This was a great spur to my creativity and gave me something real and personal to express. 

M.N.: Though I tend to negate the concept of tagging music, it is a useful way to communicate verbally about the type of music that a band plays. I have seen that Mare Cognitum is filed under the ‘Progressive and/or Atmospheric black metal’. I can accept that. It is a good way of explaining Mare Cognitum’s music. How would you describe it? It is not necessary to tag it, just describe it.

J.B.: Mare Cognitum is designed to pull the listener’s consciousness deep into the unknown edges of the cosmos. Thickly layered guitars and synthesizers, rasping cries, and steady, prominent percussion form sonic landscapes that are the perfect soundtrack for drifting past your favorite nebula. 

M.N.: In the first track, there is a specific moment that brings to mind Psychotic Waltz’s ‘Ashes’. To be specific, it’s the solo/lead at 11:11 to 11:33. Maybe it’s just my subjective memories that made this correlation. But since we dived into it, let’s go a bit further with that. You create multi layered orchestrations, with a basic riff and melodies building unto each other, creating intense emotional space for the listener. Is that what ‘transcendence’ is? Is it limited to one’s experience, both emotional and logical, or is it the means that carries one’s mind beyond the limited and out to the infinite?

J.B.: I view transcendence as the complete disassociation of the conscious mind from emotional viewpoints – a brief insight into an existence where human needs are irrelevant. It is a universal mindset in which value is placed on all things in equal measure, a place in which a chaotic universe is just as it should be, and is perfectly at peace. As one views the universe in such a manner, the person can also be at peace. 

M.N.: In "Noumenon" you begin with a description of an outer image and you move towards the inner images created by your mind. I consider this to be a successful metaphor and a welcoming journey for the listener. You do have a love for space and you might also have some knowledge on astronomy. What is it about space that inspires you? Is it only the space out there or an interconnection between the outer space and the inner space that you write about? Themes of time, parallel universes, singularity. All of them have been a matter of study by scientists and philosophers. Where does art come into place within these ideas and concepts? Do you feel like a child filled with curiosity about the world and the wonders that it has hidden for us?

J.B.: The universe is the current final limit to our understanding. Outside of it, there is no knowledge. It is the absolute edge of what there is to conceptualize. It fascinates me to approach this edge. What more beautiful concept is there to consider artistically? Although there is no chance we will explore it in our lifetimes, I can explore it and express it musically which is the best I can muster myself, and it is how I understand it best. As I mentioned before, my childhood curiosity is the spur to this, and although my understanding of it from a scientific standpoint is, in my opinion, not terribly sophisticated, I get a great deal of satisfaction knowing that I am demonstrating at least some sense of my own wonder to others. It is my way of exploring the cosmos, and I think this sort of artistic exploration is something that many people can understand and relate to. 

M.N.: What is “Phobos Monolith”? And where is it placed? Inside us or in our surroundings? Does this symbol express something specific that you had in mind, and you felt was perfect to be used as a name for the album?

J.B.: “Phobos Monolith”, while an actual place on Mars’ moon, represents the overwhelming feeling of stumbling upon a great mystery. While not fully understanding the secret of it, it swirls around you and envelops you and gives you the uncontrollable drive to delve deeper and discover more. That is the feeling I felt when I read the name for the first time and I cannot really explain why. I imagined a place not much unlike the cover you see on the album and the feeling it would fill you with, and that feeling is what I wanted to illustrate with the album.

M.N.: It was released about five months ago and I’ve seen that you are quite productive. Should we expect something in 2015? You are the band. This is a common phenomenon these days, especially in black metal. What lead you on this path? I am certain that you have absolute control over the creation process, but what I was thinking is that, there might be some other factors in play here, maybe a lack of communication with other musicians that you have collaborated with. Will we see Mare Cognitum perform live or is this experience solely for our home?

J.B.: Absolutely. In 2015, we will see a split release with Aureole on both CD and vinyl LP. There will also be reissues of all my previous work in various formats – most of which I cannot yet announce. One which I can is the “Phobos Monolith” vinyl LP which is already at the pressing plant.

As for why I fly solo, I simply found it the most productive. I spent years in a number of groups which ultimately fizzled out without as much as a release, sometimes not even a performance. Although enjoyable for what it’s worth, not very productive. I would pour my energy into these projects only to watch them fail for reasons outside my control. So I decided to take everything into my own hands which resulted in working at a pace I feel happy with, while also allowing me the ability to produce my own exact vision.

I don’t have a huge drive to play in bands now, but I do miss live performance. While I get the question regarding a Mare Cognitum live performance quite a bit, and like the idea of it, I can’t see it happening in the near future. If it ever did, the effort involved would mean a long period of no new Mare Cognitum music, and I think the creation of new music means more to me than live performance for the time being.

M.N.: Jacob, thank you for your time in answering these questions and, most of all, thank you for your music. Sky agape be upon you.

J.B.: Thank you for the opportunity. You as well!

Read More