Nachtreich / Spectral Lore "The Quivering Lights" - review

Επιστρέφω σε αυτό κάθε βράδυ. Αυτό είναι ένα πολύ προσωπικό δημιούργημα και με εξέπληξε, καθώς είναι αποτέλεσμα συνεργασίας μεταξύ δύο διαφορετικών σχημάτων. Οι Nachtreich είναι σχήμα που παίζει neo-classical ενώ οι Spectral Lore παίζουν atmospheric black metal. Το αποτέλεσμα είναι ένας βαθύς μελαγχολικός περίπατος κάτω από την αιώνια και απέθαντη νύχτα, γεμάτη από άστρα και σύννεφα που περνούν μπροστά από το φεγγάρι, καλύπτοντας το φως. Οι σκιές είναι οι λέξεις μου.

Βλέπεις, φίλε μου, καμία ιστορία δεν μπορεί να ειπωθεί κάτω από το αμυδρό φως της φθινοπωρινής νύχτας. Είναι, από μόνο του, μια ιστορία ύπαρξης. Θυμάμαι ακόμη, και ας μην είμαι του παρελθόντος, ούτε του μέλλοντος, την φιλία μου με το σκοτάδι. Ήμουν τα κλαδιά των δέντρων, καθώς κρέμονταν πάνω από τους νεκρούς καιρούς του ανθρώπου. Μεγάλωσα ανάμεσα σε πέτρες και χώμα, σαν τα λουλούδια της νύχτας, καλώντας με το τραγούδι μου τους ψίθυρους της δημιουργίας.

Εγώ είμαι η μουσική όπως αυτή εκφράζεται μη εθελοντικά από τις φλέβες της θνησιμότητας μου. Είμαι μια ανεξάρτητη ύπαρξη, αυτοκαταστροφική και αυτοδημιούργητη. Ίσως να ακούσεις το λυπημένο βιολί, να μιλά με τα πουλιά της νύχτας, όπως οι κλωστές του χορταριού ταξιδεύουν με τον αέρα. Μπορεί ακόμα να ακούσεις την επερχόμενη καταιγίδα να υψώνεται με την σύγκρουση των κυμβάλων, αλλά τίποτα δεν θα σε προετοιμάσει για τις εμψυχωτικές μελωδίες των κιθάρων. Φουσκώνουν σαν τη θάλασσα του μακρινού ωκεανού και έρχονται καταπάνω σου, καλύπτοντας τη θέα του κόσμου όπως τον γνώριζες.

Και εκεί, μέσα σε αυτές τις μικρές στιγμές, γίνεσαι αυτό. Τα πλήκτρα θέτουν τον ρυθμό. Ένα πιάνο σε ένα έντιμο και μέσης κοινωνικής τάξης Βικτωριανό σπίτι. Κάθεσαι μόνος σου ακούγοντας τις νότες να πετούν στον αέρα και να βουτάνε μέσα στη φωτιά. Το βιολί έρχεται από τα δεξιά σου, ακολουθώντας τον σταθερό ρυθμό της βροχής πάνω στα παράθυρα.

‘Τι είμαι;’, σκέφτεσαι. Βλέπεις το φως του κεριού να τρεμοσβήνει βίαια με το ξαφνικό άνοιγμα των παράθυρων. ‘Κρατώ τη μοίρα μου στα χέρια μου; Και εάν ναι, είναι σαν ένα λυγισμένο ξύλινο παιχνίδι που σπάει και καρφώνεται σε ένα όραμα μεγαλειώδες, παρά την συντομία του;’ Αναφωνείς καθώς σηκώνεσαι με τα χέρια σου ανοιχτά ενάντια στον απρόσκλητο άνεμο. Οι κουρτίνες χορεύουν στις μανιασμένες μελωδίες των κιθάρων και νιώθεις τα δάκρυα του χρόνου να καίνε τα μάτια σου. ‘ Σε καταριέμαι , Ήλιε, γιατί ξέρω πως εγείρεσαι αν και μόνο εάν ξαναπέσεις.’ Φωνάζεις.

‘Είναι η αθανασία που ψάχνω; Την υπέρβαση του χρόνου; Υπάρχει μια αόρατη κλωστή που δένει τα πάντα, λεπτή και εύθραυστη. ‘ ψιθυρίζεις απογοητευμένα. ‘Πρέπει να την έκοψα, γιατί ακούω το τραγούδι των φύλλων και του ανέμου, αλλά δεν μπορώ να τα νοιώσω.’

Βαθιά μέσα από το δάσος, που απλώνει τις ρίζες του γύρω από το γοργά γηρασκόμενο σπίτι σου, έρχονται οι κραυγές που αντηχούν στην καρδιά σου. ‘Dort, auf einer dunklen Lichtung, tötet Apollo Dionysus. Doch während er weitet rein, kalt und steril bleibt, antworten die Sterne nicht mehr.’

‘Τα αστέρια δεν απαντούν πλέον.’ Επαναλαμβάνεις. Και όλα τα φώτα είναι πλέον φτιαγμένα από φαντάσματα. Πνεύματα που κάποτε γνώριζες πως είχαν σάρκα και οστά, τώρα είναι μακρινά και απαρχαιωμένα και μαζί με τους ήχους των χορδών που υψώνονται από το φλεγόμενο σπίτι σου και τον χτύπο της πονεμένης σου καρδιάς, που αναβλύζει με αίμα, αληθινό και εκδικητικό, σε τραβούν σαν την πλεόμενη εσωτερική σπείρα φτιαγμένη από άτομα αέρα στην ανάσα μιας στιγμής, μέσα στη καρδιά της Γης.

‘Οι χορδές που συγκρατούν το σώμα μου, τώρα και για πάντα θα χαθούν στον χρόνο και θα μείνω για πάντα εδώ. Θα είμαι η βροχή που χορεύει στα μαλλιά μου. Θα είμαι η φωτιά που καίει τα δάχτυλα μου, καθώς ορμητικά κλιμακώνονται πάνω στο καμβά της ψυχής μου. Θα είμαι τίποτα παραπάνω από μια αντανάκλαση της εικόνας σου καθώς οι κραυγές σβήνουν μέχρι την επόμενη νύχτα, όπου θα έρθω πάλι, όπως έκανα χιλιάδες φορές παλιότερα, μαζί με το χτύπημα των πλήκτρων του πιάνου.’ Απαγγέλεις και κλείνεις τα μάτια σου.

Read More

Nachtreich / Spectral Lore "The Quivering Lights" - review

I have been returning to this every night. This is a very personal creation and it came as a surprise to me, since it is collaboration between two different acts. Nachtreich is a neo-classical act, whereas Spectral Lore is an atmospheric black metal band. The result is a deeply melancholic walk under the everlasting and undying night, filled with stars and clouds passing in front of the moon, blocking the light. The shadows are my words.

You see, my friend, no stories can be told under the dim light of the autumn night. It is, by itself, a story of being. I remember still, even if I am not of the past, nor of the future, my friendship with the dark. I was the branches of the trees, hanging over the dead times of man. I grew between stones and gravel, like the flowers of night, calling with my song the whispers of creation.

I am music as it is expressed involuntarily through the veins of my mortality. I am my own being, self-annihilating and self-creating. You may listen to the sad violin, speaking with the birds of the night, like strings of grass floating with the wind. You may even listen to the upcoming storm rising with the crushing of the cymbals, but nothing will prepare you for the uplifting melodies of the guitars. Soaring like the sea in the deep ocean and coming over you, hiding your view of the world as you knew it.

And there, into these last little moments, you become it. The keys are setting the rhythm. A piano in a fairly, moderate, middle class Victorian house. You sit alone listening to the notes flying into the air and diving into the fire. The violin comes from your right, following the steady rhythm of rain on the windows.

‘What am I?’ you think to yourself. You see the candle light flickering violently with the sudden opening of the windows. ‘Do I hold fate in my hands? And if I do, is it like a bent wooden toy that breaks, thrusting at a vision too great for its briefness.’ You exclaim as you rise with your hands opening against the uninvited wind. The curtains dancing to the fierce melodies of the guitars and you feel the tears of time burning your eyes. ’I curse you, Sun, for I know you’ll only rise, as long as you fall down again.’ You shout. ‘Is it immortality that I am seeking? The transcendence of time? There is an invisible thread that binds everything, thin and fragile.’ You whisper disappointed. ‘I must have cut it, because I hear the song of the leaves and the wind, but I cannot feel them.’

From deep inside the forest, laying its roots around your rapidly aging home, came the screams echoing into your heart. ‘Dort, auf einer dunklen Lichtung, tötet Apollo Dionysus. Doch während er weitet rein, kalt und steril bleibt, antworten die Sterne nicht mehr.’

‘The stars no longer answer.’ you repeat. And all light is now made of ghosts. Spirits that you once knew, with flesh and blood, now are distant and obsolete and with the sound of the strings rising from your burning home and the pounding of your aching heart, gushing with blood, true and vengeful, pulling you like the float of an inward spiral made by atoms of air within a moments breath, into the heart of the Earth.

‘The strings that hold my body together, now and forever will be lost in time and I shall stand here forever. I shall be the rain that dances on my hair. I shall be the fire that burns these fingers, rapidly escalating unto the canvas of my soul. I shall be nothing more than a reflection of your image as the screams subside until the next night, where I will come back again, like I did a thousand times before, with the hitting of the piano keys.’ You recite and close your eyes.

Read More