Dreamlongdead – Arisehowlingdarkness: Of Cyclopean Masonry and non-Euclidean Geometry - Review

Ο νυχτερινός άνεμος της ερήμου ούρλιαζε. Η πυκνή άμμος χτυπούσε το πρόσωπο μου, αν και το είχα ήδη καλύψει με το κεφιγιέ μου και ένιωθα τον θομπά μου να γίνεται βαρύτερος όσο περνούσε η ώρα. Είναι σε τέτοιες στιγμές όπου ένα καραβάνι πρέπει να σταματήσει και να τακτοποιηθεί μέχρι να περάσει η αμμοθύελλα, αλλά αυτό που μας έκανε να σταθούμε ακίνητοι, ανίκανοι να κινηθούμε και να κάνουμε τις απαραίτητες προστατευτικές μανούβρες από την άμμο, ήταν μια βαθιά τσιριχτή φωνή που μετέφερε ο άνεμος. Ήταν μια σχεδόν ακατανόητη φωνή και είδα τον οδηγό μας, έναν ηλικιωμένο άνθρωπο που γνώριζε απ’ έξω την έρημο, με τρόμο στα μάτια, να μουρμουρίζει και να κοιτά προς τον βαθύ νότο, εκεί όπου η νύχτα φώτιζε γύρω από ένα περιστρεφόμενο μπλε φωσφορίζον πολύγωνο φωτός. Αυτό ξεκαθάρισε σε μένα, καθώς και στους υπόλοιπους που βρίσκονταν εκεί, ότι αυτή δεν ήταν μια συνηθισμένη αμμοθύελλα.

Έπειτα από μερικές νευρικές προσαρμογές που κάναμε για να προστατευτούμε από την απειλητική άμμο, έψαξα να βρω τον ηλικιωμένο άνδρα και τον βρήκα να προσεύχεται δίπλα από μια αρχαία και κάποτε ιερή κολώνα, με τα μάτια σφαλισμένα, και να μουρμουρίζει μια γνωστή προσευχή. ‘Subhana Rabbiyal A’la.’ , είπε και πετάχτηκε πάνω, με τα χέρια του στραμμένα προς τον ουρανό καθώς η φωνή που έφερνε ο άνεμος ακούστηκε με καθαρότητα από τα αυτιά μας και τις τρομοκρατημένες καρδιές μας.

‘ROBA EL KHALIYEY. ANUNG UN RAMA.’

Δεν είχα ξανακούσει στη ζωή μου παρόμοιο ήχο, έναν ήχο που έκανε το σώμα μου να τρέμει με φόβο. Ο ηλικιωμένος άντρας γύρισε σε μένα, επαναλαμβάνοντας ψιθυριστά αυτό που μόλις ακούστηκε. ‘Roba El Khaliyey. Anung Un Rama. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό?’, με ρώτησε ρητορικά. ‘Το άδειο διάστημα. Αυτός είναι η πύλη.’ Τον κοίταξα συγχυσμένος, ανίκανος να καταλάβω τι σημαίνει. Ήξερα πως βρισκόμαστε στο Άδειο Διάστημα, την νότια Αραβική έρημο, αλλά ποιος είναι αυτός και για ποιο πράγμα είναι πύλη, ήταν άγνωστο σε μένα.

Βροντεροί ήχοι του doom άρχισαν να έρχονται μέσα από τον ουρανό και η αμμοθύελλα άρχισε να απομακρύνεται από εμάς, σε μία απόσταση και να δημιουργεί ένα μεγάλο κούφιο κύλινδρο γύρω μας, που αναπτυσσόταν προς τον ουρανό. Ανίκανοι να ξεφύγουμε, καλυμμένοι από το σκοτάδι, συνειδητοποίησα με απόλυτη βεβαιότητα πως αυτή είναι η τελευταία βραδιά στη ζωή μου. Είδα με καθαρό τρόμο τους συνάδελφους εμπόρους να μετατρέπονται από ειρηνικούς και καλούς ανθρώπους σε απεχθείς και φρενιασμένους ανθρώπους, όπου επιτίθονταν ουρλιάζοντας ο ένας ενάντια στον άλλο, με τα γυμνά τους χέρια, σαν να ήταν κυριευμένοι από δαίμονες.. Ο ένας μετά τον άλλο έπεφταν πάνω στην παγωμένη άμμο με αίμα να πετάγεται μέσα από τις φρέσκιες και βίαια δημιουργημένες πληγές τους. Με τα μάτια τους ρουφηγμένα προς τα μέσα, σαν μία εσωτερική ρουφήχτρα να τα τράβηξε και τα στόματα τους να μένουν ορθάνοιχτα σαν να τραγουδούσαν μία δυσοίωνη και σκοτεινή ψαλμωδία.

Γύρω μου, οι αμμόλοφοι υψώνονταν σταθερά και δημιουργούσαν τεράστια riff του doom και κάτω από εμένα εμφανίστηκε ένας λάκκος θανάτου και περιστρεφόμενου χάους. Διαμελισμένα άκρα και φθαρμένα ρούχα μαζεύτηκαν στο κέντρο από μία αδιόρατη δύναμη, χτίζοντας ένα μνήμα, και έμεινα μόνος να θαφτώ ζωντανός μαζί με τους Φαραώ. Εγώ, ένας έμπορος και οικογενειάρχης, συνειδητοποίησα τη μοίρα μου καθώς αυτή έγινε ξεκάθαρη σε μένα. Εγώ, ο μοναδικός επιζών, θα πλάγιαζα στο σκοτάδι για πάντα, καταδικασμένος και απέθαντος.

ANUNG UN RAMA. ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΠΥΛΗ.

Read More

Dreamlongdead – Arisehowlingdarkness: Of Cyclopean Masonry and non-Euclidean Geometry - Review

The late night desert wind was howling. The thick sand was hitting my face, even though I had already covered it with my keffiyeh and I could feel my thobe getting heavier as the time passed. It is at times like this when a caravan needs to stop and settle until the sandstorm passes. But what made us all stand still, unable to move and make the necessary protective maneuvers from the sand, was the deep screeching voice that was carried by the wind. It was a barely audible voice but I saw our guide, an old man who knew the dessert by heart, with terror in his eyes, mumbling and looking at the deep south, to where the night was lightening up around what seemed to be a swirling blue fluorescent polygon of light. That made clear to me and to everyone else there, that this was no ordinary sandstorm. The inaudible voice became clearer and clearer and felt like it was coming closer to us.

After some nervous adjustments that we made, so that we could protect ourselves from the menacing sand, I sought after the old man and found him praying next to an ancient and once holy pillar, with his eyes shut tight, mumbling a well known prayer. ‘Subhana Rabbiyal A’la.’ I heard him saying and then he jumped right up with his hands towards the sky as the voice that was carried by the wind was heard with clarity from our ears and from our terrified hearts.

‘ROBA EL KHALIYEY. ANUNG UN RAMA.’

Never before had I heard a similar sound, a sound that made my body shake with terror. The old man turned at me, repeating with a whispering voice what was just heard. ‘Roba El Khaliyey. Anung Un Rama. You know what this means?’, he asked me rhetorically. ‘The empty space. He is the gate.’ I looked at him perplexed, unable to understand what that meant. I knew we were at the Empty Space, the southern Arabic desert, but who was he and what was he a gate for, was unknown to me.

Thundering sounds of doom started rolling through the sky and the sandstorm appeared to withdraw away from us, staying in a distance and creating a big hollow cylinder around us, rising up to the sky. Unable to escape, enshrouded in the darkness, I realized with the outmost certainty that this was my last night alive. I saw with sheer terror, my fellow merchants turning from peaceful and kind men to hateful and insane berserkers, screaming and attacking each other with their bare hands, like they were possessed by demons. One by one they were falling unto the cold sand with blood spurting through their fresh and violently open wounds. Their eyes sucked in, as if an internal vacuum collected them and their mouths gaping open like they were singing a sinister and dark chant.

Around me, the sand hills were rising slowly and forming great riffs of doom and below me appeared a pit of death and swirling chaos. Dismembered limbs and rugged clothes were gathered in the center by an unseen force, building a tomb, and I was left alone to be entombed alive with the Pharaohs.  I, a merchant and a family man, realized my destiny as it was made clear to me.  I, the only one left alive, will lay in the darkness forever more, doomed and undead.

ANUNG UN RAMA. I AM THE GATE.

Read More