Showing posts with label thrash. Show all posts
Showing posts with label thrash. Show all posts

Begrime Exemious - The Enslavement Conquest - Review





The riff is and always will be the core of metal and rock music. It may be simple, it may be technical, but it will always be the riff that will catch our attention, make us jump along with the music, drink a few beers and have fun. One could argue about the other, more spiritual and experimental approach, where the riff may take a secondary role and I am down with it. I like both, when they are done with inspiration and conviction.

Begrime Exemious belong to the first, large category of composition. They are a straight forward riffocentric band and it can be immediately understood from the very first song.  A punk aesthetic fills your ears, riffs fly and the aggressiveness is expressed in a way that feels fun and enjoyable. “The Enslavement Conquest” is a fun, punkish black/death metal album. 

10 songs and almost 50 minutes of unstoppable riff menace make “The Enslavement Conquest” an album that I am certain it should be felt at a concert, if someone wants to experience the full dynamic of it. They play music best suited for live performances and it is all because of the riffs. The production is helping in communicating a feeling of an audio torrent moving towards you. It feels loose, but it is not, it feels punk, but it is not. The composition is simple but successful and the riffs have the necessary murkiness and groove. At times it brings to mind a certain British death metal band.

Right at the middle of the album there is a slow and doomy song that allows the listener to stretch and relax. A well placed song, since the minor problem in this type of albums is that a continuous aggressiveness may tire the listener. Then we have the cover of “Impending Diabolical Conquest” from Incantation, which may feel like it doesn’t fit in the album, since their style is different, but it shows the genre’s fluidity. It doesn’t feel misplaced, since it has the same aesthetics with the rest of the album.


Begrime Exemious is a concert band, for that I am certain. Their strong and memorable riffs and aggressive composition make them suitable for mosh, beer and circle pit dancing. While I may sit, with my head phones, in a calm and familiar environment while listening to “The Enslavement Conquest”, air guitaring and moshing feels the most natural expression. It tells me to go out and drink a few beers and while I am at it, headbang with friends. It tells me of the origin of death metal. And if I was to explain it in two words, then: Darkness and fun, my friends! Darkness and fun!

Best of the underground of 2014.





Όπως έχω ήδη δηλώσει στα επίσημα κοινωνικά ψηφιακά δίκτυα, μου αρέσουν οι λίστες αλλά συνήθως είμαι πολύ τεμπέλης για να κάνω μία. Κάθε τέλος του χρόνου, καθώς αυτός πλησιάζει με τον δικό του ράθυμο ρυθμό και με διάθεση για πνευματική διασκέδαση, παίρνουμε αποφάσεις για τη νέα χρονιά, τις οποίες βέβαια δεν θα κρατήσουμε, και τοποθετούμε αυτήν που φεύγει σε μικρά κουτάκια αναμνήσεων, όμορφα τακτοποιημένα σε μια γωνιά του συμπαντικού μυαλού μας. Έπειτα τα ξεχνάμε και συνεχίζουμε να γεμίζουμε τον νού μας με άχρηστες πληροφορίες, διότι είμαστε λαίμαργα όντα και καταναλώνουμε πληροφορίες θεωρώντας τις εμπειρίες.

Tι θα ειμαστε, εάν δεν γνωρίζαμε τα πάντα για όλους; Πως θα επιβιώναμε στη κοινωνική ζούγκλα που δημιουργήσαμε; Οι πληροφορίες έχουν τη δύναμη να μας κάνουν να πιστέψουμε πως γνωρίζουμε κάτι, μα κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό. Και αφού σου κατέστρεψα τι μέρα, διάβασε τη λίστα μου και άκουσε και κάποια δείγματα που μπορεί να σου προσφέρουν μερικές στιγμές σκοτεινής και μαύρης χαράς και έλα μετά να κάτσουμε μαζί σε μια γωνιά, να τραγουδήσουμε Μάλαμα. 



10. Nightfell - The living ever mourn


Ντεμπούτο για τους Nightfell και χωρίς πολυ προσπάθεια, δημιουργούν και απορροφούν των ακροατή στο σκοτεινό και riffoκεντρικό doom τους.




Μελωδικά riff και death φωνητικά, μερικές εξάρσεις όποτε αυτό απαιτείται και απαγγελίες που θυμίζουν λειτουργία εκκλησίας των μαύρων τεχνών. Άκουσε το 'The hollowing'.



9. Full of Hell & Merzbow

Τι συμβαίνει όταν αναμιγνύεις μία grind μπάντα με τον καθυστερημένο Ιάπωνα ψυχοπαθή Merzbow. Η χημική αντίδραση κρατάει ελάχιστα και παίρνεις ένα κορεσμένο διάλυμα σκατοψυχιάς, αδιάλειπτων ουρλιαχτών, sludge πετροχημικών φουσκάλων και μία σούπα καμμένων εγκεφαλικών κυττάρων για ίζημα.




Ιδανικό για τον πονοκέφαλο, καθαγιασμό πρωτόγονων ενστίκτων, εμπειρίες ανώτερης συνειδητότητας, ηχητικό μασάζ λεμφοκυττάρων και τη θεραπεία όλων των μορφών καρκίνου. Άκου το όλο. Δεν παίρνει και πολύ.



8. Darkspace - III I


Ο ήχος είναι κύμα και μεταφέρεται μέσω της μάζας. Στο διάστημα, η μάζα είναι συγκεντωμένη σε μεγάλα αστρικά σώματα και στο ενδιάμεσο δεν υπάρχει το αναγκαίο μέσο για τη μεταφορά του ήχου. Ο αέρας. Ίσως πάλι να μεταφέρεται σε συχνότητες που κανένας γνωστός βιολογικός οργανισμός δεν έχει τη δυνατότητα να συλλάβει ακουστικώς. Ίσως, από τη στιγμή που δεν μεταφέρεται ο ήχος, τότε αυτός να μην υπάρχει. Ίσως να μην το διαβάζεις αυτό τώρα, αλλά να σκέφτεσαι να το γράψεις. Μέσα σε αυτό το χωροχρονικό διάστημα υπάρχουν οι Darkspace.




Και αυτό είναι το soundtrack του. Μαζικό, ολιστικό, τρομακτικό και μαγικά ελκυστικό.  Άκουσε το 'Dark 4.20'.



7. Black Monolith - Passenger

Punk αισθητική, ψυχεδέλεια και fuzzαριστός ήχος, χαοτικώς απροσδιόριστα φωνητικά, black metal riff, μελαγχολία, πάθος, σόλα και ένας drummer που κάνει το Τουπά-Τουπά να ακούγεται σαν μια φρέσκια δημιουργία.



Φαντάσου τους Darkthrone των τεσσάρων τελευτασίων δίσκων παίζοντας όπως στα πρώτα 4, χωρίς να μετράμε το ντεμπούτο τους. Άκουσε το 'Gold watch'.



6. Thantifaxath - Sacred White noise

Στριφνό, αφιλόξενο, εσωστρεφές, δυσαρμονικό, προκλητικό. Εδώ έχουμε το black metal του μεσοαστού που μισεί με πάθος οτιδήποτε αναπνέει. Ο συνεπαρμένος από τα παρανοικά οράματα του ταξιτζής του Ντενίρο, ουρλιάζει, σέρνει τα νύχια του σε ετοιμόρροπους τοίχους, αυτοκαταστρέφεται και σκοτώνει κάθε ελπίδα και κάθε φωτεινή αχτίδα. Τίποτα ελαφρύ, τίποτα φιλόξενο, μα τόσο μοναδικά ελκυστικό και εθιστικό. 



Μελωδίες που αντιστρέφονται, riff που παίζονται ανάποδα, ασταμάτητο κοπάνημα, αργά βασανιστικά περάσματα και μια σχισμένη φωνή που κάνει και τους δαίμονες να σαστίζουν. Ναι, είναι ένας εφιάλτης και με έχει μαγέψει. Άκουσε το: 'The bright white nothing at the end of the tunnel.'



5. Lucifyre - Sun Eater

Βίαιο , σκοτεινό, σατανικό, πυκνό και συμπαγές riffing, φωνή βαθιά, επιτυδευμένα χαμηλά στη μίξη ... και χάος. Αυτό είναι το soundtrack του πολέμου μεταξύ των δυνάμεων του καλού και του κακού. Με δυσκόλεψε στην αρχή, αλλά κάτι με τραβούσε σε αυτό. Υποθέτω η ατμόσφαιρα. Δύσκολα γίνεσαι δεκτός μέσα σε αυτήν την τελετή, με μόλις οι πύλες ανοίξουν ετοιμάσου για ένα εντυπωσιακό θέαμα.



Αυτό δεν είναι τυπικό death metal. Είναι αποκρυφιστικό, τελετουργικό, υποδειγματικά 'κακό' και δεν αστειεύται καθόλου με το αντικείμενο του. Τον ακροατή. Άκουσε το: 'Nekuomanteion.'



4. Spectral Lore - III

Η φετινή χρονιά είναι εκπληκτική για την ελληνική σκηνή, με πολλές κυκλοφορίες από όλα τα μήκη και πλάτη της metal. Αυτός ο φασματικός black μεταλλάς δημιούργησε ένα ταξιδιάρικο ήχο, γεμάτο sola και lead κιθάρες που συζητούν μεταξύ τους, μια βαθιά φωνή, ισχνή και επιβλητική που καλύπτει τα κενά ανάμεσα στις νότες. Άλλοτε ambient και άλλοτε επιθετικός, χτίζει τα κομμάτια με την ατμόσφαιρα του σκοτεινού ουρανού. Ρομαντικός φιλόσοφος που μας διηγείται την ύπαρξη μιας διαφορετικής πραγματικότητας. Άκουσε το 'A rider in the lands of an infinite dreamscape.'





3. Dead Congregation - Promulgation of the fall

Εδώ βρίσκεται το Ation Death Metal στα καλύτερα του. Δυναμική ενορχήστρωση, φοβερά riff, ασταμάτητος drummer που η δίκαση του θυμίζει σε στιγμές εξαγριωμένο ελικόπτερο και τεράστια, ερεβώδης φωνή που καλύπτει τα πάντα. Η μαεστρία τους στη δημιουργία ακούγεται στο δεύτερο κομμάτι, που είναι και το ομώνυμο.




Μερικές νότες επαναλαμβάνονται από τη μία lead κιθάρα, μέχρι που χώνεται η δεύτερη με ένα ριφ που ξεδιπλώνεται σιγά σιγά, με μερικά χτυπήματα τα οποία γυρνάνε σε φρενήρη Morbidangelικο στρόβηλο και κλείνουν τον κύκλο με την τεράστια υποχθόνια φωνή. Κομμάτι σαν εισαγωγή, μετά την εισαγωγή, διότι το serpentskin που ακολουθεί δεν αστειεύεται καθόλου. Άκουσε το: 'Schisma.'



2. YOB - Clearing the path to ascend

Μεγαλειώδης ήχος, υπερβατικά συναισθήματα, πάθος, επναλαμβανόμενα κυκλικά riff, επικά τραγούδια με διάρκεια άνω των δέκα λεπτών. Κάθε τραγούδι έχει τον δικό του υπνωτικό ρυθμό πάνω στο οποίο χτίζεται η ένταση της φωνητικής ερμηνείας του τραγουδιστή και των συναισθηματικών εξάρσεων όταν ξεσπάνε τα riff. Τα τραγούδια έχουν απλή δομή, μα η ένταση που εκφράζεται είναι τέτοια που καταστρέφουν ότι πετυχαίνουν στο δρόμο τους. Συμπαγή και σκληρά τραγούδια τα οποία μαλακώνουν λόγο της ζεστής αναλογικής παραγωγής, κανοντας το άκουσμα τους πιο χαλαρό και προσιτό. Οι ΥΟΒ δεν είναι εύκολοι στο άκουσμα, μα εάν σε γραπώσουν θα μείνεις αποκαμωμένος και εντυπωσιασμένςο από το μέγεθος του ήχου τους. Άκουσε το: 'Nothing to win.'.






1. Pallbearer - Foundations of Burden

Το Foundations είναι ένα από τα καλύτερα album της metal σκηνής. Ξεφεύγει από τα όρια ενός 'καλύτερο album της χρονιάς' με ευκολία και μένει σαν σημάδι αναφοράς. Ένα από αυτά τα album τα οποία θα πρότεινα σε κάποιων που θέλει να ακούσει doom για πρώτη φορά στη ζωή του. Μαζί με Sabbath, Candlemass, My dying bride, Electric wizard. Είναι ήδη κλασσικό. Άκουσε το: 'Watcher in the dark'.









Αυτά, μεταξύ άλλων βέβαια, όπως


Mare Cognitum - Phobos Monolith,
Semptiternal Dusk - s/t
Thou - Heathen
Code Orange - I am King
Harakiri for the sky - Aokigahara
Krieg - Transient
The deathtrip - Deep drone master
Indian - From all purity
Emptiness - Nothing but the whole
Lotus Thief - Rervm


είναι τα καλύτερα underground διαμάντια της χρονιάς που σύντομα κλείνει. Ίσως σε λίγες μέρες να εμφανιστεί και κάτι ακόμη στον ορίζοντα μα δεν είμαι σίγουρος. Άκουσε, απόλαυσε, μοιράσου. Είναι τέχνη. Ακραία, πολύπλοκη και προκλητική. Και για αυτό γουστάρουμε.

Συνέντευξη Immoral Hazard




Είχαμε καθίσει σε μια καφετέρια στην Καμάρα και συζητούσαμε. Ο Άγγελος και ο Τέο δεν έκρυβαν τον ενθουσιασμό τους για την διαδικασία ηχογράφησης, αν και ήταν ακόμη σε μια μέση φάση. Μέχρι τότε δεν είχα ακούσει κάποιο δείγμα και ο Άγγελος μου έδωσε το Mp3 player του που είχε μέσα το Pitch Black. Δεν ήξερα τι θα ακούσω και με τις πρώτες νότες να ακούγονται μόνο από το ένα ακουστικό υπέθεσα πως η παραγωγή είναι ακόμη πρώιμη. Και μετά έσκασε το τραγούδι και στα δύο ακουστικά, με μπομπάτη παραγωγή και τη φωνή του Τέο να ακούγεται καθαρά τσατισμένη. Ενθουσιάστηκα ακούγοντας το γιατί με δύο από τα 4 μέλη σπουδάσαμε στην ίδια σχολή και είμασταν φίλοι. Ενθουσιάστηκα γιατί αυτό που άκουγα δεν ήταν κάποιο συγκρότημα από κάποια χώρα της Αμερικής ή της Β. Ευρώπης. Κάθονταν δίπλα μου και μου έδωσαν να ακούσω κάτι δικό τους. Ένα δημιούργημα που βγήκε από τα δικά τους σπλάχνα. Ενθουσιάστηκα γιατί το τραγούδι γαμάει.


Μερικούς μήνες αργότερα το album τους κυκλοφόρησε επίσημα και το παρουσίασα στο παρών blog έχοντας υπ'οψιν μια αρχή. Την έκρινα σαν μία επαγγελματική δουλειά, γιατί αυτό ακριβώς είναι. Eνα σημαντικό album για την τοπική σκηνή, διότι κινήθηκαν κατά τα φαινόμενα με επιμονή και αποφασιστικότητα, έχοντας ένα όραμα. Και τίποτα δεν θα έμπαινε εμπόδιο σε αυτό. Έπεσε πολύ δουλειά για τη δημιουργία του Convulsion και ένιωσα την πρόθεση να τους ρωτήσω κάποια πράγματα για αυτό, με σκοπό να το ανεβάσω στο blog. Παρακάτω βρίσκονται τα λόγια των ανθρώπων πίσω από το συγκρότημα.






1)Γιατί παίζεται μουσική; Τι σας προσφέρει αυτή η δύσκολη και πολλές φορές κουραστική διαδικασία; Το album σας είναι αυτοχρηματοδοτούμενο και το κυκλοφορήσατε μόνοι σας. Γιατί μπήκατε σε αυτή τη διαδικασία; Η οικονομική κρίση σας βοήθησε να ξεκαθαρίσετε κάποια πράγματα στο μυαλό σας και να κάνετε κάτι που θέλατε από καιρό ή μπήκε εμπόδιο σε κάτι προκαθορισμένο;

Παίζουμε μουσική απλά γιατί μας αρέσει! Είναι δύσκολο να εξηγήσεις ή να αναλύσεις την σχέση που μπορεί να έχει ο καθένας μας με την τέχνη γενικότερα. Όντως, κάποιες φορές είναι μια κουραστική διαδικασία, αλλά αποκομίζουμε εμπειρίες και το σημαντικότερο, λίγα πράγματα συγκρίνονται με το συναίσθημα του να δημιουργείς κάτι απ’ το τίποτα. Στις μέρες μας, είναι δύσκολο για ένα πρωτοεμφανιζόμενο συγκρότημα να υπογράψει συμβόλαιο με κάποια δισκογραφική εταιρεία, οπότε οι περισσότερες κυκλοφορίες είναι αυτοχρηματοδοτούμενες. Δυστυχώς, πολλές εταιρίες στο χώρο απαιτούν πολλά περισσότερα από αυτά που μπορούν να προσφέρουν, οπότε αποφασίσαμε να διαχειριστούμε μόνοι μας το υλικό μας, χωρίς να δεσμευτούμε ως προς τις κινήσεις μας. Η οικονομική κρίση σίγουρα δυσχέρυνε το όλο εγχείρημα, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι περιοριστήκαμε και δεν κάναμε κάτι με τον τρόπο που θέλαμε. Σίγουρα θα θέλαμε μεγαλύτερο budget, αλλά σε γενικές γραμμές είμαστε ικανοποιημένοι με το τελικό αποτέλεσμα.



Δυστυχώς, πολλές εταιρίες στο χώρο απαιτούν πολλά περισσότερα από αυτά που μπορούν να προσφέρουν, οπότε αποφασίσαμε να διαχειριστούμε μόνοι μας το υλικό μας.


2) Είμαστε η γενιά της Ελλάδας που μεγάλωσε με αφθονία, υποσχέσεις και ευθύνες που θα αναλαμβάναμε σε μια τέτοια πραγματικότητα, η οποία βέβαια δεν υπάρχει πλέον. Αυτό που έμεινε είναι μια εικόνα διαφθοράς και παρακμής που καλύπτει όλους τους Έλληνες, όλων των κοινωνικών τάξεων και η ανάγκη ίσως για κάποιες κοινωνικές αλλαγές. Η δικιά σας στάση σαν συγκρότημα έχει  κάποια πολιτική χροιά; Είστε απολιτίκ; Ή το απολιτίκ είναι το νέο πολιτίκ;

Αποφεύγουμε πάντα συνειδητά να σταμπαριστούμε με οποιαδήποτε ταμπέλα, είτε αυτή αφορά τον ήχο και το είδος της μουσικής μας, είτε αφορά τη γενικότερη ιδεολογική ή αισθητική μας προσέγγιση. Δεν θέλουμε (και ούτε πρόκειται) να αναμίξουμε οποιαδήποτε πολιτική ιδεολογία στη μουσική μας. Ακόμα και όσα τραγούδια μας έχουν κοινωνικό περιεχόμενο, αυτό γίνεται με τρόπο που φαίνεται πως αφορούν τη δική μας σκοπιά των πραγμάτων και όχι κάποια πολιτική ιδεολογία. Ασχολούμαστε με όσα μας απασχολούν, χωρίς να εισβάλει το πρίσμα κάποιου πολιτικού κινήματος. Το ¨απολιτίκ¨ που ανέφερες, είναι προφανώς κάποιο πρόσχημα αποτυχημένης απόπειρας σύγχρονου μηδενισμού, οπότε ούτε υπέρ αυτού δεν μπορούμε να ταχθούμε!



3) Η μουσική βιομηχανία έχει χάσει την αίγλη της, οι μουσικοί όμως συνεχίζουν να κάνουν αυτό που θέλουν, με τη βοήθεια του διαδικτύου. Εσάς σας εξυπηρετεί και σας δίνει αυτό που θέλετε; Και πιο είναι αυτό; Από τη στιγμή που κάθε ένας από εμάς δύσκολα βγάζει χρήματα και έχει περιορίσει την διασκέδαση και την ψυχαγωγία του, τι σχέση μπορεί να έχει η τέχνη και δη η μουσική σας με την καθημερινότητα; Οι ζωντανές παραστάσεις εξακολουθούν να είναι το πιο σημαντικό κομμάτι ενός metal συγκροτήματος; Μήπως έχει γίνει πλέον μια πιο μοναχική και ατομική μορφή ψυχαγωγίας;

Χρησιμοποιούμε το διαδίκτυο απλά και μόνο για να μοιραστούμε τη μουσική μας και να έρθουμε σε επαφή με τον κόσμο. Το αντιμετωπίζουμε καθαρά σαν ένα εργαλείο που εξυπηρετεί αυτό το σκοπό και τίποτα παραπάνω. Η τέχνη γενικά μπορεί και πρέπει να χρησιμοποιείται σαν ένα μέσο διαφυγής από την ανιαρή και σκληρή καθημερινότητα. Εάν δε, εμπνέεται και από αυτή, μπορεί να προκαλέσει ακόμα περισσότερα συναισθήματα στον αποδέκτη. Το αν οι ζωντανές παραστάσεις είναι τόσο σημαντικές για κάποιο συγκρότημα, εξαρτάται από την προσέγγιση και τη γενικότερη ιδεολογία του κάθε συγκροτήματος. Σίγουρα, το συναίσθημα μιας ζωντανής εμφάνισης είναι μοναδικό, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι αποτελεί και τη μοναδική προϋπόθεση για να απολαύσει κάποιος τη δουλειά ενός συγκροτήματος.




Ακόμα και όσα τραγούδια μας έχουν κοινωνικό περιεχόμενο, αυτό γίνεται με τρόπο που φαίνεται πως αφορούν τη δική μας σκοπιά των πραγμάτων και όχι κάποια πολιτική ιδεολογία. 


4) Έχουν περάσει περίπου έξι μήνες από την επίσημη κυκλοφορία του album. Είστε ικανοποιημένοι με αυτό; Με την ανταπόκριση από τους μουσικόφιλους; Θα συνεχίσετε για επόμενο album; Τι σχέδια έχετε για το άμεσο και έμμεσο μέλλον του συγκροτήματος και των προσωπικών σας ζωών; Ζωντανές εμφανίσεις;

Μέχρι στιγμής έχουμε λάβει πολύ θετικές κριτικές, γεγονός το οποίο σίγουρα μας ικανοποιεί. Έχουμε υλικό για ένα δεύτερο album, αλλά είναι ακόμα νωρίς και δε θέλουμε να βιαστούμε. Σκοπεύουμε να κάνουμε περισσότερα live, αλλά προς το παρόν δεν έχουμε προγραμματίσει κάτι.
5) Ένα τραγούδι για κάθε μέλος του συγκροτήματος. Κατά προτίμηση, οι τρεις αντιστοιχούν ένα κομμάτι στο τέταρτο μέλος. Το αγαπημένο κομμάτι κάθε μέλους από το album σας.

  •       Άγγελος : The Haunted – Bullet Hole, 
  •       Αγαπημένο κομμάτι του album μας: Pitch Black
  •       Άλεξ : Vallenfyre – Cattle, 
  •      Αγαπημένο κομμάτι του album μας: Mentors
  •       Τέο : At the Gates – Blinded By Fear, 
  •       Αγαπημένο κομμάτι του album μας: Vultures Dance
  •       Τόλης : Hypocrisy – Turn The Page, 
  •       Αγαπημένο κομμάτι του album μας: Self Enemy

Immoral Hazard - Convulsion - review





Η πραγματικότητα σου, συστήνεται από κάποιες αξίες. Εάν οι αξίες σου είναι το χρήμα και η προσωπολατρεία, τότε η εμφάνιση παίζει μεγαλύτερο ρόλο. Το πως θα παρουσιάσεις τον εαυτό σου στους άλλους. Οι γνωστοί σου και η επιρροή που έχει η άποψη τους. Σου δίνεται έτσι η δυνατότητα να ξεχωρίσεις σαν κάτι μοναδικό. Ότι γυαλίζει όμως δεν είναι χρυσός.

Tο album των Immoral Hazard είναι φτιαγμένο υπο πίεση, άγχος, τρέξιμο, προσπάθεια και άδειες τσέπες. Το ερώτημα το δικό μου είναι, εάν οι συνθήκες δεν είναι οι κατάλληλες, τότε γιατί να κάνεις κάτι το οποίο μόνο ως ακραίο ρίσκο φαίνεται; Όταν τίποτα δεν είναι σίγουρο ή δεδομένο.

Ίσως η συνειδητοποίηση αυτή να χτύπησε τα παιδιά, και φίλους μου, από τους Immoral Hazard. Το είδαν, το κατάλαβαν και είπαν : Στα αρχίδια μας. Θα κάνουμε την καύλα μας.

Και το αποτέλεσμα, το οποίο το ακούω τώρα κάθως γράφω αυτές τις λέξεις, είναι ακριβώς αυτό. Μουσική φτιαγμένη από ανθρώπους με προσγειωμένη αίσθηση της πραγματικότητας. Αναγνωρίζουν της δυσκολίες γιατί τις ζούνε καθημερινά. 

Η πραγματικότητα πονάει. Σε πληγώνει και σε λυγίζει. Αυτός είναι ο χρυσός που κρύβεται μέσα σε αυτό το album. Δεν κοροιδεύουν, δεν προσπαθούν να δείξουν πως είναι κάτι παραπάνω. Οι φιλοδοξίες τους είναι μετρημένες. Γραμμένο με ειλικρίνια και νηφαλιότητα, που δεν συναντάς εύκολα.




Στο δια ταύτα. Metal σημαίνει riff. Εάν έχεις τα riff, τότε μπορείς να κάνεις ένα καλό album. Έχει ενορχήστρωση που σηκώνει κάθε τραγούδι πιο ψηλά. Έχει την ερμηνεία του Theo στα φωνητικά. Το λαρύγγι του έχει φοβερές δυνατότητες. Ξεχωρίζω την σκισμένη ερμηνεία του στο 'Eternal Exile' . Τα τύμπανα είναι λιτά, μου δίνει όμως την εντύπωση πως ο Τόλης μπορεί να παίξει παπάδες. Δεν το κάνεις όμως για να στηρίξει τα τραγούδια. Το μπάσο δίνει το βάθος, ακολουθώντας μια 'μουλωχτή' προσέγγιση. Και οι κιθάρες; Η δουλειά που έγινε στις κιθάρες. Tα riff του pitch black, self enemy, mentor,  reborn...είδη έγραψα τα μισά τραγούδια. To σόλο στο τέλος του vultures dance, στο πολλά υποσχόμενο για την μελλοντική πορεία της μπάντας dead end trails. Τα δύο τελευταία thrash τραγούδια πόλεμος, που κλείνουν το δίσκο αφήνοντας την metal ψυχή σου ξεδιψασμένη. Μετά το last nerve, σταματάς. Δεν πατάς repeat, δεν βάζεις κάτι άλλο. Αράζεις λίγο και σκέφτεσαι...

...πως γίνεται να είναι αυτοχρηματοδοτούμενο και να έχει τέτοια παραγωγή; Γεμάτη με τσαμπουκά, καθαρότητα ήχου όπου διακρίνονται όλα τα όργανα και γυαλισμένη ώστε να ακούγεται μοντέρνα, χωρίς να είναι πλαστική. Οι όποιες αδυναμίες, στα δικά μου αυτιά, περιορίζονται σε σημεία - γέφυρες που συνδέουν τα τραγούδια μεταξύ τους. 

Και είναι bolt throwerish τα riff στα mentors και haven; Αφου thrash δεν παίζουν; Και αυτό το dead end trails γιατί έχει φωνητικές γραμμές με καθαρά φωνητικά; και αν το vultures dance δεν ειναι thrash, τότε τι είναι;

Είναι ένα album που από την αρχή μέχρι το τέλος το ακούς και πορώνεσαι. Αυτό είναι metal. Απλά, στεγνά και με θυμό.

immoral hazard facebook page

immoral hazard - convulsion digital 

Immoral Hazard - Convulsion - review




Our reality is being formed by our values. If these values are money and the artificial image of a band (see Slipknot for example), then any band is dependent on the perception of the public, their public relations and the influence that certain individuals or media have. What shines isn’t always gold, though.

‘Convulsion’ is a metal album created under pressure, anxiety, effort and empty pockets. The question that arises is: ‘If the circumstances aren’t good, then why do something that appears to be as an extreme risk with little to nothing to be expected?’

Maybe this realization struck the lads, and good friends of mine, from Immoral Hazard but they decided, against all odds, to go through with this.

The result of this, which I am listening to while writing these words, is exactly that. Music crafted by people with an earthly sense of reality. They acknowledge the difficulties because they feel them every day. Reality hurts. It strikes and wears you down. And this is the gold hidden in this album. They aren’t naïve and they don’t try to appear as something more than they already are. Their aspirations are within their grasp and the songs are written with honesty and mental sobriety.



Now, let us go to the meat of this. Metal means riffs. If the riffs are there, then any band can create a decent album. This is not just a decent album. Every song has been worked to the point where the orchestration allows it to speak for itself, add to that Theo’s vocal performance, which is that of a very pissed off individual ( listen to ‘Eternal Exile’ ). The drums are terse and reserved, even though Tolis is more than capable to rip his drum kit, in a way that support the songs and make them stand out and the bass follows the songs, giving them depth. But, what really shines is work done with the guitars. The riffs of ‘Pitch Black’, ‘Self Enemy’, ‘Mentor’, ‘Reborn’ are exactly the kind of riffs that create mosh pits with ease. The solos in ‘Vultures Dance’ and ‘Dead end trails’, especially in the latter, show early shines of the bands evolvement. The last two songs, ‘Eternal Exile’ and ‘Last Nerve’, are two thrash hymns that leave the listener beaten down and exhausted by their sheer intensity. As soon as the album ends, the listener stops, relaxes in his chair and thinks with an introspective look on his face.

How is it possible to be self-financed and have such a well done production? ‘Convulsion’ is an album filled with confidence, clear sound that allows every instrument to be heard and polished, as to sound modern but not plasticated. There are weaknesses, of course, as every debut has, and these weaknesses are some of the bridges used to interconnect a song.

Just listen to the bolt thrower-ish riffs of ‘Mentors’ and ‘Haven’, or the clean vocal lines of ‘Dead end trails’, or the uniqueness of ‘Vultures Dance’. This is an album that you listen to from start to finish and feel your blood boiling. This is thrash metal. Direct, dry and angry.