Shining - International Blackjazz Society - Review

“Fuck my soul when I burn it all.” I can imagine Shining playing in large venues and the crowd moving and jumping up and down with them; shouting the simple and repetitive chants-lyrics through the voice of Jorgen Munkeby, where the narrator speaks in first person about him/herself and/or against everyone else. “My god, I don’t know what is going on. I cannot take this shit anymore, but I still need more.”… Because everyone at some point, just can’t take it anymore.

The intensity and the energy that ‘International Blackjazz Society’ expresses can be overwhelming and at the end of it, the listener may feel more relaxed and at peace. See it as a way to express anxiety, worries, uncertainty, anger, self-loathing and a wide range of destructive emotions, if kept on the inside and ultimately, have fun with it.

Shining begun exploring and creating their own sound a few years ago, when they released “Blackjazz” and now, two albums later, this musical vision is more realized, methodic and disciplined. They are more precise and they create songs that can take the listener to a wild ride. The music is dense, cohesive and filled with industrial energy, creating a thick moving wall, or maybe a massive body of water moving fast towards us, making great and fear inspiring noise, shouting at everyone and no one at the same time. The saxophone doesn’t play a dominant role and it feels more like a parallel narration to this intense storyline that is expressed while I, the listener, am experiencing the album.

This is the dream of a man about to lose his shit. Stuck in a traffic jam; hands on the stirring wheel; fingers tight around it; the mind swirling in anxiety; debts; bills; unemployment; problems at home; fighting; blaming each other; fuck my wife/husband; fuck the future; fuck society; fuck the banks and fuck it all. Jumping out of the car and running like a maniac. The man doesn’t know it yet, but it is total meltdown. “I knew what I was living for, but know I am not sure.” And when it is fully realized and the body exhausted, he is falling on his knees and crying, not out of weakness but of despair. The dream is broken. The dream is dead. “Now I know it’s all a lie. Choose the poison. Choose the lie. I sold all the things I love for a place in this empty house of control.”

The listener can sense the sensitivity and the subtlety of emotions. It is not just anger and denial. There is vulnerability, there is intensity, there is uncertainty channeled through this dark, thick, industrial entity called “International Blackjazz Society”; and most of all, it’s fun. You can move with it, dance with it, play along with it and at the end of it feel like you had an awesome time. Every song has a circular riff that moves around and welcomes you to dance with it; the drums have a warm and live sound, making it feel more rock and less industrial; not distant and cold, like metal on metal, but closer to you; lead guitars, keys, saxophone and voice are all moving on top of the basic riff-drums-bass structure and this is what makes it feel so alive and intense; along with the lyrics, you have the visions of a man that is having a meltdown and somehow enjoys it. And so do I.

Not long ago, Shining gave a live performance on a rock in Norway, Trolltunga, and from what I’ve seen they do love playing live and recording on location (like this ONE). Maybe next time they’ll play on Mars; or the moon, because, well, it’s closer. Count me a member of the International Blakcjazz Society. I just hope it doesn’t turn into a religious cult.

Read More

MOERAE- VACANTFIELD - LACHESIS - PART 2 OF 3 - REVIEW

Οι κόρες της νύχτας. Τρεις στον αριθμό. Κλωθό, Λάχεσις και Ατροπός. Αυτή που γνέθει, η υφάντρα και αυτή που κόβει.

 "Lachesis" υψώνεται! Λάχεσις, η πόρνη! Αυτή που κρατά τα γκέμια της μοίρας μου, καθόταν ντυμένη στα λευκά και τραγουδούσε παιχνιδιάρικα στον εαυτό της: “What necessity brought these linear species of human deeds? What knuckle dreams those vermins dream in obscene chords that lie beneath me?” Ω! Η ειρωνεία. Τα σαρκαστικά της λόγια χτύπησαν τις αισθήσεις μου. “Shall I measure the thread of your life with my spinal rod? Shall I bless you with plague?”, τραγούδησε και γύρισε να με κοιτάξει. “Shall I bless you with words that you’ll envy their meaning?”

Κομματιάζοντας το ύφασμα του χρόνου, υψώνομαι, κραδαίνοντας τη πίστη μου εναντίον του αναπόφευκτου τέλους. Το οριστικού θανάτου. Από καιρούς αρχαιότερους του πολιτισμού στους βιομηχανικούς ήχους της μοντέρνας εποχής, αμφισβητώ αυτό: Είμαστε καταδικασμένοι να θεριστούμε από την θέληση της; Σε ποιον είναι το μέλλον γνωστό, εάν όχι σε αυτήν; Η Λάχεσις υψώνεται! Λάχεσις, η πόρνη!

Ξεκινά, με τα δάχτυλα μου να χτυπούν τα πλήκτρα και να κινούνται πάνω στις δυσαρμονικές μελωδίες. Είμαι η δυσοίωνη φωνή που χτυπά τα αυτιά σου. Είμαι η χορωδία του χάους δίχως τέλος. Μπορείς να χορέψεις στον ρυθμό μου; Μπορείς να ακολουθήσεις το ατελείωτο τραγούδι της θέλησης της;

Βαθιά τραγουδώ με τρέλα και οι λέξεις μου χτυπούν τo νωτιαίο μυελό του χρόνου, από το παρελθόν στο παρόν και στο μέλλον, ρέει μέσα από τον αποτρελαμένο χορό μου. Ναι! Είμαι η τρέλα τρελαμένη από την καθαρή σκέψη μιας χαοτικής αποκάλυψης.

Στρέφομαι γύρω της, καλύπτοντας την θνησιμότητα μου με ένα μεγάλο υφαντό. Ριφάροντας τον δρόμο με black μελωδισμό, εναντίον της, σαν ένας ονειροπόλος της τύχης. Το ένδυμα μου μπορεί να μοιάζει μουντό και ανιαρό, αλλά είναι φτιαγμένο με το πιο αιματηρό από τα πάθη. Τη θέληση μου! Τη μοίρα μου! Τη ζωή μου εναντίον του απρόσιτου σχεδίου που περιμένει να αποκαλυφθεί.

Το τραγούδι μου είναι αυτό της ενορχήστρωσης, που υψώνεται σαν σπειρωμένη λαίλαπα. Βλέπω το παρελθόν μου να πλέει με εικόνες. Αναμνήσεις, αγαπημένες και μισητές, που απεχθάνομαι και αυτή θα λογοδοτήσει στην απαίτηση μου. Η Λάχεσις υψώθηκε! Λάχεσις, η πόρνη! Κρατά τις γενναίες μαριονέτες και βλέπω τον εαυτό μου με χορδές, να κρέμεται χαλαρά από τα δάχτυλα της. “Like dust of stars show no more.” Μίλησε το πλατύ της στόμα.

Σαν ένα κυνικό κομμάτι σε μια σάπια βελόνα. Δέξου το: Δέξου τον αναπόφευκτο χορό των Vacantfield. Είναι ένα θέατρο τρέλας.

Read More

MOERAE- VACANTFIELD - LACHESIS - PART 2 OF 3 - REVIEW

The Daughters of the Night. Three in number, Clotho, Lachesis, Atropos. The spiner of fabric, the weaver and the cutter. The present, the past and the future.

 "Lachesis" rises! Lachesis the whore! The one that holds the reign of my fate was sitting dressed in white and singing playfully to herself “What necessity brought these linear species of human deeds? What knuckle dreams those vermins dream in obscene chords that lie beneath me?”. Oh! The irony. The sarcastic words that struck my senses. “Shall I measure the thread of your life with my spinal rod? Shall I bless you with plague?” she sung and faced me. “Shall I bless you with words that you’ll envy their meaning?”

Shredding the fabric of time, I rise, holding my belief against the inevitable end. The final death. From times before civilization to the industrial sounds of modern era, I question this. Are we doomed to be harvested by her will? To whom is the future known, other than her? Lachesis rises! Lachesis the whore!

It begins, with my fingers hitting the keys and moving along disharmonic melodies. I am the grim voice that hit your ears. I am the chorus of a chaos without end. Can you dance in my rhythm? Can you follow the unending song of her will?

Deeply I sing with madness and my words hit the spinal cord of time, from past to present and the future that flows through my maddening dance. Yes! I am madness maddened by the sheer thought of a chaotic revelation.

I spin around her, covering my mortality with a large weft. Riffing my way with black melodicism, against her, like a fortune dreamer. My cloth may look dim and dull, but it is made by the bloodiest of passions. My will! My fate! My life against the matchless design that waits to be revealed.

My song is of orchestration, rising like a twisting tornado around me. I see my past, floating with pictures. Memories, beloved and hated I despise and she will answer to my demand. Lachesis risen! Lachesis the whore! She’s holding the valorous puppets and I see myself with strings, hanging loosely from her fingers. “Like dust of stars show no more.” spoke her wide mouth.

Like a cynic piece in a rotten needle. Accept it! Accept the inevitable dance of Vacantfield. It is a theater of madness.

Read More

Best of the underground of 2014.

Όπως έχω ήδη δηλώσει στα επίσημα κοινωνικά ψηφιακά δίκτυα, μου αρέσουν οι λίστες αλλά συνήθως είμαι πολύ τεμπέλης για να κάνω μία. Κάθε τέλος του χρόνου, καθώς αυτός πλησιάζει με τον δικό του ράθυμο ρυθμό και με διάθεση για πνευματική διασκέδαση, παίρνουμε αποφάσεις για τη νέα χρονιά, τις οποίες βέβαια δεν θα κρατήσουμε, και τοποθετούμε αυτήν που φεύγει σε μικρά κουτάκια αναμνήσεων, όμορφα τακτοποιημένα σε μια γωνιά του συμπαντικού μυαλού μας. Έπειτα τα ξεχνάμε και συνεχίζουμε να γεμίζουμε τον νού μας με άχρηστες πληροφορίες, διότι είμαστε λαίμαργα όντα και καταναλώνουμε πληροφορίες θεωρώντας τις εμπειρίες.

Tι θα ειμαστε, εάν δεν γνωρίζαμε τα πάντα για όλους; Πως θα επιβιώναμε στη κοινωνική ζούγκλα που δημιουργήσαμε; Οι πληροφορίες έχουν τη δύναμη να μας κάνουν να πιστέψουμε πως γνωρίζουμε κάτι, μα κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό. Και αφού σου κατέστρεψα τι μέρα, διάβασε τη λίστα μου και άκουσε και κάποια δείγματα που μπορεί να σου προσφέρουν μερικές στιγμές σκοτεινής και μαύρης χαράς και έλα μετά να κάτσουμε μαζί σε μια γωνιά, να τραγουδήσουμε Μάλαμα. 

10. Nightfell - The living ever mourn

Ντεμπούτο για τους Nightfell και χωρίς πολυ προσπάθεια, δημιουργούν και απορροφούν των ακροατή στο σκοτεινό και riffoκεντρικό doom τους.

Μελωδικά riff και death φωνητικά, μερικές εξάρσεις όποτε αυτό απαιτείται και απαγγελίες που θυμίζουν λειτουργία εκκλησίας των μαύρων τεχνών. Άκουσε το 'The hollowing'.

9. Full of Hell & Merzbow

Τι συμβαίνει όταν αναμιγνύεις μία grind μπάντα με τον καθυστερημένο Ιάπωνα ψυχοπαθή Merzbow. Η χημική αντίδραση κρατάει ελάχιστα και παίρνεις ένα κορεσμένο διάλυμα σκατοψυχιάς, αδιάλειπτων ουρλιαχτών, sludge πετροχημικών φουσκάλων και μία σούπα καμμένων εγκεφαλικών κυττάρων για ίζημα.

Ιδανικό για τον πονοκέφαλο, καθαγιασμό πρωτόγονων ενστίκτων, εμπειρίες ανώτερης συνειδητότητας, ηχητικό μασάζ λεμφοκυττάρων και τη θεραπεία όλων των μορφών καρκίνου. Άκου το όλο. Δεν παίρνει και πολύ.

8. Darkspace - III I

Ο ήχος είναι κύμα και μεταφέρεται μέσω της μάζας. Στο διάστημα, η μάζα είναι συγκεντωμένη σε μεγάλα αστρικά σώματα και στο ενδιάμεσο δεν υπάρχει το αναγκαίο μέσο για τη μεταφορά του ήχου. Ο αέρας. Ίσως πάλι να μεταφέρεται σε συχνότητες που κανένας γνωστός βιολογικός οργανισμός δεν έχει τη δυνατότητα να συλλάβει ακουστικώς. Ίσως, από τη στιγμή που δεν μεταφέρεται ο ήχος, τότε αυτός να μην υπάρχει. Ίσως να μην το διαβάζεις αυτό τώρα, αλλά να σκέφτεσαι να το γράψεις. Μέσα σε αυτό το χωροχρονικό διάστημα υπάρχουν οι Darkspace.

Και αυτό είναι το soundtrack του. Μαζικό, ολιστικό, τρομακτικό και μαγικά ελκυστικό.  Άκουσε το 'Dark 4.20'.

7. Black Monolith - Passenger

Punk αισθητική, ψυχεδέλεια και fuzzαριστός ήχος, χαοτικώς απροσδιόριστα φωνητικά, black metal riff, μελαγχολία, πάθος, σόλα και ένας drummer που κάνει το Τουπά-Τουπά να ακούγεται σαν μια φρέσκια δημιουργία.

Φαντάσου τους Darkthrone των τεσσάρων τελευτασίων δίσκων παίζοντας όπως στα πρώτα 4, χωρίς να μετράμε το ντεμπούτο τους. Άκουσε το 'Gold watch'.

6. Thantifaxath - Sacred White noise

Στριφνό, αφιλόξενο, εσωστρεφές, δυσαρμονικό, προκλητικό. Εδώ έχουμε το black metal του μεσοαστού που μισεί με πάθος οτιδήποτε αναπνέει. Ο συνεπαρμένος από τα παρανοικά οράματα του ταξιτζής του Ντενίρο, ουρλιάζει, σέρνει τα νύχια του σε ετοιμόρροπους τοίχους, αυτοκαταστρέφεται και σκοτώνει κάθε ελπίδα και κάθε φωτεινή αχτίδα. Τίποτα ελαφρύ, τίποτα φιλόξενο, μα τόσο μοναδικά ελκυστικό και εθιστικό. 

Μελωδίες που αντιστρέφονται, riff που παίζονται ανάποδα, ασταμάτητο κοπάνημα, αργά βασανιστικά περάσματα και μια σχισμένη φωνή που κάνει και τους δαίμονες να σαστίζουν. Ναι, είναι ένας εφιάλτης και με έχει μαγέψει. Άκουσε το: 'The bright white nothing at the end of the tunnel.'

5. Lucifyre - Sun Eater

Βίαιο , σκοτεινό, σατανικό, πυκνό και συμπαγές riffing, φωνή βαθιά, επιτυδευμένα χαμηλά στη μίξη ... και χάος. Αυτό είναι το soundtrack του πολέμου μεταξύ των δυνάμεων του καλού και του κακού. Με δυσκόλεψε στην αρχή, αλλά κάτι με τραβούσε σε αυτό. Υποθέτω η ατμόσφαιρα. Δύσκολα γίνεσαι δεκτός μέσα σε αυτήν την τελετή, με μόλις οι πύλες ανοίξουν ετοιμάσου για ένα εντυπωσιακό θέαμα.

Αυτό δεν είναι τυπικό death metal. Είναι αποκρυφιστικό, τελετουργικό, υποδειγματικά 'κακό' και δεν αστειεύται καθόλου με το αντικείμενο του. Τον ακροατή. Άκουσε το: 'Nekuomanteion.'

4. Spectral Lore - III

Η φετινή χρονιά είναι εκπληκτική για την ελληνική σκηνή, με πολλές κυκλοφορίες από όλα τα μήκη και πλάτη της metal. Αυτός ο φασματικός black μεταλλάς δημιούργησε ένα ταξιδιάρικο ήχο, γεμάτο sola και lead κιθάρες που συζητούν μεταξύ τους, μια βαθιά φωνή, ισχνή και επιβλητική που καλύπτει τα κενά ανάμεσα στις νότες. Άλλοτε ambient και άλλοτε επιθετικός, χτίζει τα κομμάτια με την ατμόσφαιρα του σκοτεινού ουρανού. Ρομαντικός φιλόσοφος που μας διηγείται την ύπαρξη μιας διαφορετικής πραγματικότητας. Άκουσε το 'A rider in the lands of an infinite dreamscape.'

3. Dead Congregation - Promulgation of the fall

Εδώ βρίσκεται το Ation Death Metal στα καλύτερα του. Δυναμική ενορχήστρωση, φοβερά riff, ασταμάτητος drummer που η δίκαση του θυμίζει σε στιγμές εξαγριωμένο ελικόπτερο και τεράστια, ερεβώδης φωνή που καλύπτει τα πάντα. Η μαεστρία τους στη δημιουργία ακούγεται στο δεύτερο κομμάτι, που είναι και το ομώνυμο.

Μερικές νότες επαναλαμβάνονται από τη μία lead κιθάρα, μέχρι που χώνεται η δεύτερη με ένα ριφ που ξεδιπλώνεται σιγά σιγά, με μερικά χτυπήματα τα οποία γυρνάνε σε φρενήρη Morbidangelικο στρόβηλο και κλείνουν τον κύκλο με την τεράστια υποχθόνια φωνή. Κομμάτι σαν εισαγωγή, μετά την εισαγωγή, διότι το serpentskin που ακολουθεί δεν αστειεύεται καθόλου. Άκουσε το: 'Schisma.'

2. YOB - Clearing the path to ascend

Μεγαλειώδης ήχος, υπερβατικά συναισθήματα, πάθος, επναλαμβανόμενα κυκλικά riff, επικά τραγούδια με διάρκεια άνω των δέκα λεπτών. Κάθε τραγούδι έχει τον δικό του υπνωτικό ρυθμό πάνω στο οποίο χτίζεται η ένταση της φωνητικής ερμηνείας του τραγουδιστή και των συναισθηματικών εξάρσεων όταν ξεσπάνε τα riff. Τα τραγούδια έχουν απλή δομή, μα η ένταση που εκφράζεται είναι τέτοια που καταστρέφουν ότι πετυχαίνουν στο δρόμο τους. Συμπαγή και σκληρά τραγούδια τα οποία μαλακώνουν λόγο της ζεστής αναλογικής παραγωγής, κανοντας το άκουσμα τους πιο χαλαρό και προσιτό. Οι ΥΟΒ δεν είναι εύκολοι στο άκουσμα, μα εάν σε γραπώσουν θα μείνεις αποκαμωμένος και εντυπωσιασμένςο από το μέγεθος του ήχου τους. Άκουσε το: 'Nothing to win.'.

1. Pallbearer - Foundations of Burden

Το Foundations είναι ένα από τα καλύτερα album της metal σκηνής. Ξεφεύγει από τα όρια ενός 'καλύτερο album της χρονιάς' με ευκολία και μένει σαν σημάδι αναφοράς. Ένα από αυτά τα album τα οποία θα πρότεινα σε κάποιων που θέλει να ακούσει doom για πρώτη φορά στη ζωή του. Μαζί με Sabbath, Candlemass, My dying bride, Electric wizard. Είναι ήδη κλασσικό. Άκουσε το: 'Watcher in the dark'.

Αυτά, μεταξύ άλλων βέβαια, όπως

Mare Cognitum - Phobos Monolith,

Semptiternal Dusk - s/t

Thou - Heathen

Code Orange - I am King

Harakiri for the sky - Aokigahara

Krieg - Transient

The deathtrip - Deep drone master

Indian - From all purity

Emptiness - Nothing but the whole

Lotus Thief - Rervm

είναι τα καλύτερα underground διαμάντια της χρονιάς που σύντομα κλείνει. Ίσως σε λίγες μέρες να εμφανιστεί και κάτι ακόμη στον ορίζοντα μα δεν είμαι σίγουρος. Άκουσε, απόλαυσε, μοιράσου. Είναι τέχνη. Ακραία, πολύπλοκη και προκλητική. Και για αυτό γουστάρουμε.

Read More

Darkspace III I - review

'Proceed with caution! Unknown anomalies detected!'

Τους είχα ακουστά, τους αστρικούς αυτούς κύριους από την Ελβετία. Μάλιστα, είχα την τρομακτική εμπειριά τους όταν πριν από 6 χρόνια ένας φίλος μου έδωσε ένα cd που περιείχε τις πρώτες τους κυκλοφορίες μαζί με το τελευταίο των Burst ( Lazarus Bird ). Χωρίς πολύ προσπάθεια τα έβαλα στην άκρη και αφοσιώθηκα στο αριστούργημα των Burst. Δεν ήξερα πως να αντιδράσω. Mε φόβισε ο ήχος τους. Δεν είναι εύκολο να τους ακούσεις καθώς τα συναισθήματα που θα σου προκαλέσουν είναι αυτά του χαοτικού μαύρου τρόμου του διαστήματος. 

Αστροναύτες που λόγω κάποιου απροσδιόριστου ατυχήματος καταλήξατε σε ένα νεκρό σκάφος, να πλέετε στην άδυτη άβυσσο του σύμπαντος μέχρι να σας τελειώσει το οξυγόνο. Η αποκάλυψη του διαστήματος και το τέλος που θα έρθει χωρίς εκρήξεις και την αυτοθυσία των ηρώων. Θα έρθει ολικά, με την εσωτερική κατάρευση κάθε ελπίδας και κάθε περιπετειώδους ανοίγματος σε καινούριες προοπτικές. Στην αρχή δεν το πιστεύατε. Το συζητούσατε και λέγατε πόσο μικρές είναι οι πιθανότητες να συμβεί κάτι τέτοιο. Και όμως. Τώρα ξέρετε. Ταξιδεύετε μέσα σε μαύρη τρύπα.

Θα εύχεσε να ήταν όνειρο, μα δεν είναι. Είναι το soundtrack του τέλους του σύμπαντους, κάθε σύμπαντος, και εσύ με το πλήρωμα σου, οι τελευταίοι όλων, παγιδευμένοι ανάμεσα σε αστρικά κελύφοι. 

Σκέφτεσαι όλα όσα άφησες πίσω. Πως το ταξίδι για νέους κόσμους ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς. Πως είσασταν ενθουσιασμένοι όταν σας ανακοίνωσαν πως η επαφή είναι εφικτή. Και πως κατέληξαν όλα να καμπυλωθούν γύρω από μία τόσο μικρή σκοτεινή ανωμαλία.

Αλλά δεν το ξέρατε. Δεν μπορούσατε να το ξέρετε. Ο Θεός να σας λυπηθεί.

Το μόνο που σου έμεινε είναι να αποδεχτείς τη μοίρα σου. Είσαι έτοιμος;

I found the hatch.

I got the airlock status display panel here.

There's no lights.

No power.

....

We're going in///

Read More