Όπως έχω ήδη δηλώσει στα επίσημα κοινωνικά ψηφιακά δίκτυα, μου αρέσουν οι λίστες αλλά συνήθως είμαι πολύ τεμπέλης για να κάνω μία. Κάθε τέλος του χρόνου, καθώς αυτός πλησιάζει με τον δικό του ράθυμο ρυθμό και με διάθεση για πνευματική διασκέδαση, παίρνουμε αποφάσεις για τη νέα χρονιά, τις οποίες βέβαια δεν θα κρατήσουμε, και τοποθετούμε αυτήν που φεύγει σε μικρά κουτάκια αναμνήσεων, όμορφα τακτοποιημένα σε μια γωνιά του συμπαντικού μυαλού μας. Έπειτα τα ξεχνάμε και συνεχίζουμε να γεμίζουμε τον νού μας με άχρηστες πληροφορίες, διότι είμαστε λαίμαργα όντα και καταναλώνουμε πληροφορίες θεωρώντας τις εμπειρίες.
Tι θα ειμαστε, εάν δεν γνωρίζαμε τα πάντα για όλους; Πως θα επιβιώναμε στη κοινωνική ζούγκλα που δημιουργήσαμε; Οι πληροφορίες έχουν τη δύναμη να μας κάνουν να πιστέψουμε πως γνωρίζουμε κάτι, μα κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό. Και αφού σου κατέστρεψα τι μέρα, διάβασε τη λίστα μου και άκουσε και κάποια δείγματα που μπορεί να σου προσφέρουν μερικές στιγμές σκοτεινής και μαύρης χαράς και έλα μετά να κάτσουμε μαζί σε μια γωνιά, να τραγουδήσουμε Μάλαμα.
10. Nightfell - The living ever mourn
Ντεμπούτο για τους Nightfell και χωρίς πολυ προσπάθεια, δημιουργούν και απορροφούν των ακροατή στο σκοτεινό και riffoκεντρικό doom τους.
Μελωδικά riff και death φωνητικά, μερικές εξάρσεις όποτε αυτό απαιτείται και απαγγελίες που θυμίζουν λειτουργία εκκλησίας των μαύρων τεχνών. Άκουσε το 'The hollowing'.
9. Full of Hell & Merzbow
Τι συμβαίνει όταν αναμιγνύεις μία grind μπάντα με τον καθυστερημένο Ιάπωνα ψυχοπαθή Merzbow. Η χημική αντίδραση κρατάει ελάχιστα και παίρνεις ένα κορεσμένο διάλυμα σκατοψυχιάς, αδιάλειπτων ουρλιαχτών, sludge πετροχημικών φουσκάλων και μία σούπα καμμένων εγκεφαλικών κυττάρων για ίζημα.
Ιδανικό για τον πονοκέφαλο, καθαγιασμό πρωτόγονων ενστίκτων, εμπειρίες ανώτερης συνειδητότητας, ηχητικό μασάζ λεμφοκυττάρων και τη θεραπεία όλων των μορφών καρκίνου. Άκου το όλο. Δεν παίρνει και πολύ.
8. Darkspace - III I
Ο ήχος είναι κύμα και μεταφέρεται μέσω της μάζας. Στο διάστημα, η μάζα είναι συγκεντωμένη σε μεγάλα αστρικά σώματα και στο ενδιάμεσο δεν υπάρχει το αναγκαίο μέσο για τη μεταφορά του ήχου. Ο αέρας. Ίσως πάλι να μεταφέρεται σε συχνότητες που κανένας γνωστός βιολογικός οργανισμός δεν έχει τη δυνατότητα να συλλάβει ακουστικώς. Ίσως, από τη στιγμή που δεν μεταφέρεται ο ήχος, τότε αυτός να μην υπάρχει. Ίσως να μην το διαβάζεις αυτό τώρα, αλλά να σκέφτεσαι να το γράψεις. Μέσα σε αυτό το χωροχρονικό διάστημα υπάρχουν οι Darkspace.
Και αυτό είναι το soundtrack του. Μαζικό, ολιστικό, τρομακτικό και μαγικά ελκυστικό. Άκουσε το 'Dark 4.20'.
7. Black Monolith - Passenger
Punk αισθητική, ψυχεδέλεια και fuzzαριστός ήχος, χαοτικώς απροσδιόριστα φωνητικά, black metal riff, μελαγχολία, πάθος, σόλα και ένας drummer που κάνει το Τουπά-Τουπά να ακούγεται σαν μια φρέσκια δημιουργία.
Φαντάσου τους Darkthrone των τεσσάρων τελευτασίων δίσκων παίζοντας όπως στα πρώτα 4, χωρίς να μετράμε το ντεμπούτο τους. Άκουσε το 'Gold watch'.
6. Thantifaxath - Sacred White noise
Στριφνό, αφιλόξενο, εσωστρεφές, δυσαρμονικό, προκλητικό. Εδώ έχουμε το black metal του μεσοαστού που μισεί με πάθος οτιδήποτε αναπνέει. Ο συνεπαρμένος από τα παρανοικά οράματα του ταξιτζής του Ντενίρο, ουρλιάζει, σέρνει τα νύχια του σε ετοιμόρροπους τοίχους, αυτοκαταστρέφεται και σκοτώνει κάθε ελπίδα και κάθε φωτεινή αχτίδα. Τίποτα ελαφρύ, τίποτα φιλόξενο, μα τόσο μοναδικά ελκυστικό και εθιστικό.
Μελωδίες που αντιστρέφονται, riff που παίζονται ανάποδα, ασταμάτητο κοπάνημα, αργά βασανιστικά περάσματα και μια σχισμένη φωνή που κάνει και τους δαίμονες να σαστίζουν. Ναι, είναι ένας εφιάλτης και με έχει μαγέψει. Άκουσε το: 'The bright white nothing at the end of the tunnel.'
5. Lucifyre - Sun Eater
Βίαιο , σκοτεινό, σατανικό, πυκνό και συμπαγές riffing, φωνή βαθιά, επιτυδευμένα χαμηλά στη μίξη ... και χάος. Αυτό είναι το soundtrack του πολέμου μεταξύ των δυνάμεων του καλού και του κακού. Με δυσκόλεψε στην αρχή, αλλά κάτι με τραβούσε σε αυτό. Υποθέτω η ατμόσφαιρα. Δύσκολα γίνεσαι δεκτός μέσα σε αυτήν την τελετή, με μόλις οι πύλες ανοίξουν ετοιμάσου για ένα εντυπωσιακό θέαμα.
Αυτό δεν είναι τυπικό death metal. Είναι αποκρυφιστικό, τελετουργικό, υποδειγματικά 'κακό' και δεν αστειεύται καθόλου με το αντικείμενο του. Τον ακροατή. Άκουσε το: 'Nekuomanteion.'
4. Spectral Lore - III
Η φετινή χρονιά είναι εκπληκτική για την ελληνική σκηνή, με πολλές κυκλοφορίες από όλα τα μήκη και πλάτη της metal. Αυτός ο φασματικός black μεταλλάς δημιούργησε ένα ταξιδιάρικο ήχο, γεμάτο sola και lead κιθάρες που συζητούν μεταξύ τους, μια βαθιά φωνή, ισχνή και επιβλητική που καλύπτει τα κενά ανάμεσα στις νότες. Άλλοτε ambient και άλλοτε επιθετικός, χτίζει τα κομμάτια με την ατμόσφαιρα του σκοτεινού ουρανού. Ρομαντικός φιλόσοφος που μας διηγείται την ύπαρξη μιας διαφορετικής πραγματικότητας. Άκουσε το 'A rider in the lands of an infinite dreamscape.'
3. Dead Congregation - Promulgation of the fall
Εδώ βρίσκεται το Ation Death Metal στα καλύτερα του. Δυναμική ενορχήστρωση, φοβερά riff, ασταμάτητος drummer που η δίκαση του θυμίζει σε στιγμές εξαγριωμένο ελικόπτερο και τεράστια, ερεβώδης φωνή που καλύπτει τα πάντα. Η μαεστρία τους στη δημιουργία ακούγεται στο δεύτερο κομμάτι, που είναι και το ομώνυμο.
Μερικές νότες επαναλαμβάνονται από τη μία lead κιθάρα, μέχρι που χώνεται η δεύτερη με ένα ριφ που ξεδιπλώνεται σιγά σιγά, με μερικά χτυπήματα τα οποία γυρνάνε σε φρενήρη Morbidangelικο στρόβηλο και κλείνουν τον κύκλο με την τεράστια υποχθόνια φωνή. Κομμάτι σαν εισαγωγή, μετά την εισαγωγή, διότι το serpentskin που ακολουθεί δεν αστειεύεται καθόλου. Άκουσε το: 'Schisma.'
2. YOB - Clearing the path to ascend
Μεγαλειώδης ήχος, υπερβατικά συναισθήματα, πάθος, επναλαμβανόμενα κυκλικά riff, επικά τραγούδια με διάρκεια άνω των δέκα λεπτών. Κάθε τραγούδι έχει τον δικό του υπνωτικό ρυθμό πάνω στο οποίο χτίζεται η ένταση της φωνητικής ερμηνείας του τραγουδιστή και των συναισθηματικών εξάρσεων όταν ξεσπάνε τα riff. Τα τραγούδια έχουν απλή δομή, μα η ένταση που εκφράζεται είναι τέτοια που καταστρέφουν ότι πετυχαίνουν στο δρόμο τους. Συμπαγή και σκληρά τραγούδια τα οποία μαλακώνουν λόγο της ζεστής αναλογικής παραγωγής, κανοντας το άκουσμα τους πιο χαλαρό και προσιτό. Οι ΥΟΒ δεν είναι εύκολοι στο άκουσμα, μα εάν σε γραπώσουν θα μείνεις αποκαμωμένος και εντυπωσιασμένςο από το μέγεθος του ήχου τους. Άκουσε το: 'Nothing to win.'.
1. Pallbearer - Foundations of Burden
Το Foundations είναι ένα από τα καλύτερα album της metal σκηνής. Ξεφεύγει από τα όρια ενός 'καλύτερο album της χρονιάς' με ευκολία και μένει σαν σημάδι αναφοράς. Ένα από αυτά τα album τα οποία θα πρότεινα σε κάποιων που θέλει να ακούσει doom για πρώτη φορά στη ζωή του. Μαζί με Sabbath, Candlemass, My dying bride, Electric wizard. Είναι ήδη κλασσικό. Άκουσε το: 'Watcher in the dark'.
Αυτά, μεταξύ άλλων βέβαια, όπως
Mare Cognitum - Phobos Monolith,
Semptiternal Dusk - s/t
Thou - Heathen
Code Orange - I am King
Harakiri for the sky - Aokigahara
Krieg - Transient
The deathtrip - Deep drone master
Indian - From all purity
Emptiness - Nothing but the whole
Lotus Thief - Rervm
είναι τα καλύτερα underground διαμάντια της χρονιάς που σύντομα κλείνει. Ίσως σε λίγες μέρες να εμφανιστεί και κάτι ακόμη στον ορίζοντα μα δεν είμαι σίγουρος. Άκουσε, απόλαυσε, μοιράσου. Είναι τέχνη. Ακραία, πολύπλοκη και προκλητική. Και για αυτό γουστάρουμε.
