Showing posts with label Misc. Show all posts
Showing posts with label Misc. Show all posts

Η Ίθάκη' του M.J.Keenan ( Tool - A Perfect Circle - Puscifer )


Ο M. J. Keenan (Tool, A Perfect Circle, Puscifer) έχει μια εκπληκτική, σπάνια φωνή. Βαθιά συναισθηματική με την οποία μπορεί να ερμηνεύσει μίσος, πόνο, απελπισία, αλαζονεία, τρέλα, ειρωνεία και να καλύψει ένα πολύ μεγάλο εύρος συναισθημάτων.  Εκτός όμως από αυτό, διαθέτει και μία στιχουργική δεινότητα που τον ξεχωρίζει. Οι ίδιοι οι στίχοι του “Lateralus” για παράδειγμα έχουν αποτελέσει λαμπρό μυστήριο για παρά πολλούς από εμάς.

Οι στίχοι του όμως δεν είναι ποιήματα. Δεν στέκονται αυτούσιοι σαν αυτούς του Σεφέρη, του Ελύτη ή του Γουίτμαν και πολλών άλλων ακόμη. Αυτό είναι λογικό και αποδεκτό. Από όσο γνωρίζω, γράφει τις μελωδικές γραμμές και τους στίχους πάνω σε ήδη γραμμένη μουσική των Tool και ακολουθεί τις φόρμες που έχουν οριστεί. Όχι απολύτως βέβαια, καθώς το συνηθίζει να ξεφεύγει από τις γραμμές της μουσικής και να γράφει πάνω από αυτές. Αυτό, μαζί με τα επαναληπτικά μουσικά μοτίβα και τα βαθιά γεμίσματα της μουσικής των Tool, είναι μάλλον ο λόγος που ξεχωρίζουν τόσο.

Από την άλλη πλευρά, ο Καβάφης ήταν ένας μοναχικός άνθρωπος, αποκομμένος κοινωνικά, σε ένα πολιτισμό όπου η ομοφυλοφιλία στιγμάτιζε κοινωνικά και πολλές φορές οδηγούσε και στον θάνατο. Δολοφονίες και αυτοκτονίες ανθρώπων με ερωτικές επιθυμίες οι οποίες δεν ήταν κοινωνικά αποδεκτές, σίγουρα τον οδήγησαν να πάρει κάποιες αποφάσεις για την επιβίωση του, ενώ ταυτόχρονα καλλιεργούσε την αγάπη του για το όμορφο, την αρετή και την ζωή.

Ίσως αυτή η εσωτερική σύγκρουση, μεταξύ κοινωνικών προτύπων και ερωτικών επιθυμιών, να τον έβαλαν στο μονοπάτι της δημιουργίας και δη της ποίησης. Ίσως το ένα να μην αποκλείει το άλλο και όλη του η ζωή να ήταν προδιαγεγραμμένη από τη στιγμή που γεννήθηκε. Το μόνο σίγουρο είναι πως αυτήν την σύγκρουση την είχε συνειδητοποιήσει με απόλυτη βεβαιότητα και φαίνεται έντονα μέσα από τα ποιήματα του, καθώς επεδίωκε να τα παρουσιάζει μέσα από ένα διευρυμένο πρίσμα, ανθρώπινο, μα όχι προσωπικό.

Η Ιθάκη είναι, κατά την άποψη μου, το πιο σημαντικό του ποίημα διότι ξεφεύγει από την εποχή του. Είναι μια ολιγόστιχη ελεγεία στην ομορφιά της ζωής. Στο ταξίδι που ζούμε εμείς αυτή τη στιγμή μέχρι το αναπόφευκτο τέλος, την μοίρα όλων, τον θάνατο. Το τέλος του ταξιδιού, η Ιθάκη, έχει αποτελέσει ίσως το πιο βίαιο, φιλοσοφικά και ηθικά, θέμα το οποίο έχει εγερθεί ποτέ στη συνείδηση του ανθρώπου.

Τι είναι θάνατος; Μπορεί κάποιος να δώσει μιαν απάντηση η οποία να είναι τόσο καθολικά απόλυτη ώστε ποτέ να μην μπορέσει κάποιος να την αρνηθεί; Μάλλον όχι. Και εκεί είναι που η ερώτηση μπορεί να αλλάξει μορφή και να μπει στη θέση του αντικειμένου το ίδιο το υποκείμενο. Αυτόν που ρωτάει και αυτόν που σκέφτεται όλα αυτά. Ποιος ρωτάει τι είναι θάνατος; Ποιος είσαι;

Εσύ ένας ξένος, ο οποίος έτυχε να βρεθεί στον ποταμό Βέρντε, στην Αριζόνα, σε μία αναπάντεχη γνωριμία με το πνεύμα του χρόνου. Την ανίκητη και ορμητική ροή του, μέσα από λαγκάδια, νησιά , πόλεις και πολιτισμούς.

Εκεί βρίσκεται ο Keenan και μας τραγουδά πως βρισκόμαστε απλώς σε μία στάση. Μας επιβεβαιώνει εγκάρδια πως έχουμε ακόμη δρόμο μπροστά μας και πως τώρα μας δίνεται η ευκαιρία να δούμε την ιστορία μας. Άλλωστε δεν υπάρχει λόγος να βιαζόμαστε. Αυτή θα μας περιμένει και είναι σίγουρο πως θα μας βρει.

Μπορεί πολλές φορές να μην έχουμε κατεύθυνση, κάποιο συγκεκριμένο σκοπό, ή ακόμη να βρισκόμαστε σε μία δύσκολη, σχεδόν ανυπόφορη φάση της ζωής μας. Να παλεύουμε με τέρατα και δαίμονες που η ψυχή μας όρθωσε μπροστά μας. Συμβαίνει. Είναι μία Ιθάκη, μία περίοδος της ζωής μας.

Και μετά, μπορεί πάλι να χαθούμε σε άγνωστες θάλασσες. Φοβισμένοι, αβέβαιοι και γεμάτοι αμφιβολίες. Μα η αλήθεια είναι εκεί, να μας ψιθυρίζει στις πιο δύσκολες στιγμές μας, πως το ταξίδι μας δεν τέλειωσε. Είναι απλώς μια στάση.

Συνεχίζουν και τα δύο αυτά πνεύματα, άλλος με το τραγούδι και άλλος με το μολύβι, να μας σιγοντάρουν και να μας εκφράζουν με σοφία την συμπόνια τους και την αγάπη τους για μας. Εμείς, ο άγνωστος που βρέθηκε στο δρόμο τους. Μας καλοσωρίζουν και μας μιλούν. Λένε πως ο τελικός προορισμός είναι εκεί. Λένε πως θα έρθει η στιγμή μπροστά στη φτωχική Ιθάκη, ή στον μεγαλείωδη ποταμό Βέρντε και πως εκεί θα πρέπει να ζυγίσουμε την αξία μας. Το ταξίδι μας. Τις Ιθάκες μας.


Αυτή είναι η ομορφιά του λόγου και της φωνής. Απλά, άμεσα, με σιγουριά και συμπόνοια. Με ένα φιλικό χτύπημα στο ώμο, μας καλοσωρίζουν και μας δίνουν τα δώρα τους, αυτοί που έχουν κάνει το ταξίδι τους. Άλλος στην τελική Ιθάκη και άλλος σε μια προηγούμενη. Και εμείς; Κάπου εκεί. Ίσως λίγο πιο πίσω. Ίσως ανάμεσα. Αλλά σίγουρα, κάπου εκεί. Στο ταξίδι.

I SING OF INSANITY IN IT'S LIVING SHELL

 The voice in a metal band works as an extra instrument. Especially in the extreme sound, where the singer moves between the soundscapes that the rest of the musicians create and expresses something special, different and on occasion horrifyingly unique. 

These occasions are rare and I am not sure if it’s due to a genetic error, traumatic childhood memories or just a broken heart. Nevertheless, in these instances the singers express themselves with such persuasiveness that we ought to wander, we the listeners and supporters of this music, why we love it. The answer is simple but not so original. The theatricality and performance of the singers can take the music into a whole new lever, with their delirium and inherent madness. If they weren’t singers then they would be inmates in a psychiatric ward. Maybe in Arkham.




1. Aldrahn – Dodheimsgard, Thorns, The deathtrip 

Diagnosis – Bipolar Disorder



His case is clinically extreme. He is aping impulsively, screaming and whispering about exquisite spiritual experiences and the eight limbs of Yoga. He shouts deliriously at every one crossing his path at the street and addresses higher entities when no one is paying attention to him. He lingers from certainty and self-esteem to complete self-destruction with masochistic delight. He is, simultaneously, the abuser and the abused, the narrator and the lead protagonist in a world that is hanging from a thin and fragile psychic thread. 

In his pellucid moments he appears to be normal, with the ability to communicate clearly and with vivid and well-constructed reasoning. But these are rare and brief occasions. In his visions, he sees himself being born from the trees as the fruit of humanity’s hatred. He despises conversing with others and prefers soliloquys after the night has fallen. He claims he feels safe among the creatures of the night.






2. V.I.T.R.I.O.L. – Anaal Nathrakh

Diagnosis – Multiple Personality Disorder



It is being said that he was found naked on the floor. He was sleeping in a pool of sweat and urine and the neighbors, after some clarification, described yesterday’s eventful night at their apartment block, as a quarrel between three individuals. 

According to their testimonies, and since no one has seen the other two, we believe that these three were friends who happened to have an intense disagreement. The subject of their disagreement cannot be clarified since the only words that the neighbors heard clearly were ‘lucidity’, ‘I deny’, ‘despair’, ‘craft’, ‘liar’ and others that mostly confuse rather than help. 

The only clue that helped in their testimony was the description of the voices tonality and quality. The first was clear and articulate. He spoke with confidence and clarity. The second was highly pitched and irregular. He sounded frenetic and it was impossible to make out any words. The third one was low and deep and it reminded them a demonized human being or some wild animal fighting for its life.


The only certainty on this case is that no one has ever seen them together. 

 



3. Arioch – Funeral Mist, Marduk

Diagnosis – Paranoid Schizophrenia – Messiah Syndrome




He is coming at our sessions voluntarily and seems confident. Up to this day, he hasn’t shown any desire to harm anyone, though there is some wariness concerning his true intentions behind his preaching. He can be found daily standing in front of the Great Hunger Temple and preaching about the truth.

I have to admit that I, myself, attended one of the congregations and I was impressed by his imposing presence. His devotees were enthralled by him and they were asking for his blessing. 

In our next session I will recommend that he stops his preaching for a few days. I am sure he will decline and this is my purpose. To see what is there beneath the mask. I just hope he doesn’t become dangerous or threatening to my well being.

His preaching sounds more like a teleological manifesto for the awakening and liberation of the faithful on the oncoming Maranatha, the coming of the savior. He claims he is the last of His prophets and it is his duty to prepare the ground for His arrival. He has gained a number of followers but they have never provoked the common feeling of safety. Their congregations seem more like a theatrical play of Dante’s Divine Comedy, rather than a holy devoutness and most of the attendees are there for the show. 

Τρεις τρελοί τρελοί τραγουδιστάδες


Η φωνή σε ένα metal συγκρότημα λειτουργεί σαν επιπλέον μουσικό όργανο. Ιδιαίτερα στον ακραίο ήχο, όπου μπορεί ο τραγουδιστής να κινείται μέσα στα ηχοτοπία που δημιουργούν οι υπόλοιποι μουσικοί και να εκφράσει κάτι ιδιαίτερο, διαφορετικό και πολλές φορές τρομακτικά μοναδικό.





Αυτές οι περιπτώσεις είναι σπάνιες και δεν είμαι σίγουρος εάν οφείλονται σε γονιδιακό λάθος, σε τραυματικές παιδικές εμπειρίες ή απλώς σε μια γκόμενα. Παρόλα αυτά έχουν την τάση να εκφράζονται με τέτοια πειστικότητα που οφείλουμε εμείς, σαν ακροατές και λάτρεις αυτής της μουσικής, να αναρωτηθούμε γιατί το γουστάρουμε. Η απάντηση είναι απλή, αν και όχι τόσο πρωτότυπη. Η θεατρικότητα και η ερμηνεία των τραγουδιστών ανεβάζουν επίπεδο στο μουσικό σύνολο που προσφέρουν με την παραληρηματική ερμηνεία τους και την έμφυτη τρέλα τους. Εάν δεν ήταν τραγουδιστές τότε θα ήταν τρόφιμοι σε κάποια ψυχιατρική κλινική. Ίσως στο Arkham.




  • Aldrahn – Dodheimsgard, Thorns, The deathtrip



Διάγνωση – Διπολική διαταραχή


Η περίπτωση του είναι κλινικά ακραία. Πιθηκίζει παρορμητικά, ουρλιάζει και ψιθυρίζει για εξαίσιες πνευματικές εμπειρίες και τα οκτώ άκρα της Γιόγκα. Φωνάζει παραληρηματικά σε κάθε περαστικό που συναντά στο δρόμο του και απευθύνεται σε ανώτερες οντότητες όταν κανείς δεν κάθεται να τον ακούσει. Περνάει από τη σιγουριά και την αυτοπεποίθηση στην ολοκληρωτική αυτοκαταστροφή του με μαζοχιστική απόλαυση. Είναι ταυτόχρονα ο θύτης, το θύμα και ο αφηγητής σε ένα κόσμο που κρέμεται από μία λεπτή και εύθραυστη ψυχική κλωστή. Στις διαυγείς στιγμές του φαίνεται φυσιολογικός, ικανός να μιλήσει με σχετικά ευκρινείς εικόνες και συμπαγή λόγο. Μα κάτι τέτοιο κρατά ελάχιστα. Στα οράματα του βλέπει τον εαυτό του να γεννιέται από τα δέντρα σαν καρπός του μίσους της ανθρωπότητας. Απεχθάνεται το διάλογο με τρίτους και προτιμά να συζητά με τον εαυτό του όταν έχει πέσει σκοτάδι. Λέει πως νιώθει ασφάλεια μαζί με τα ζώα της νύχτας.

  • V.I.T.R.I.O.L. – Anaal Natrakh



Διάγνωση – Διαταραχή πολλαπλής προσωπικότητας


Λέγεται πως τον βρήκαν γυμνό στο πάτωμα. Κοιμόταν μέσα σε μια λίμνη από ιδρώτα και ούρα και οι γείτονες, ύστερα από κάποιες επεξηγήσεις, περιέγραψαν την χθεσινή επεισοδιακή νύχτα στην οικοδομή τους σαν ένα καυγά μεταξύ τριών ανθρώπων. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες τους, και καθώς κανείς δεν είδε τους άλλους δύο, θεωρήθηκε πως οι τρείς αυτοί άνθρωποι είναι φίλοι που έτυχε να έχουν μια έντονη διαφωνία. Το θέμα της διαφωνίας τους δεν μπορεί να καθοριστεί με ακρίβεια καθώς οι μοναδικές λέξεις που διέκριναν οι γείτονες ήταν ‘διαύγεια’, ‘αρνούμαι’, ‘απόγνωση’, ‘σμιλεύω’, ‘ψέματα’ και άλλες οι οποίες περισσότερο συγχύζουν παρά ξεκαθαρίζουν. Τα μοναδικά στοιχεία που στην ουσία βοήθησαν στη διάγνωση είναι το πόσο διαφορετικές ακούγονταν οι φωνές τους. Η μία ήταν καθαρή και στεντόρεια. Μιλούσε με σιγουριά και ευφράδεια. Η άλλη ήταν υψίσυχνη και ακατάληπτη. Ακουγόταν φρενήρης και ήταν αδύνατο να καταλάβουν εάν μιλούσε ή απλώς φώναζε. Και η τρίτη ακουγόταν χαμηλή και μπάσα και θύμιζε, όπως μας είπαν, άνθρωπο δαιμονισμένο ή κάποιο άγριο ζώο που πολεμά για την ζωή του.
Το μόνο σίγουρο είναι πως ποτέ δεν εθεάθησαν μαζί.






  • Arioch – Funeral Mist, Marduk



Διάγνωση – Σχιζοφρένεια – Σύνδρομο μεγαλείου


Έρχεται οικειοθελώς στις συνεδρίες και φαίνεται σίγουρος για τον εαυτό του. Μέχρι στιγμής δεν έχει δείξει διάθεση να κάνει κακό σε κάποιον αν και υπάρχουν κάποιες επιφυλάξεις όσων αφορά τις προθέσεις του απέναντι στον κόσμο που τον ακούει. Συνήθως βρίσκεται μπροστά από τον Ναό της Φωτεινής Πείνας και κηρύττει την αλήθεια όπως αυτός την βλέπει.
Το κήρυγμα του μοιάζει περισσότερο με τελεολογικό μανιφέστο για την αφύπνιση και απελευθέρωση των πιστών στην επερχόμενη Μαραναθά, την έλευση Του Σωτήρα. Ο ίδιος υποστηρίζει πως είναι ο τελευταίος προφήτης Του και η δουλειά του είναι να προετοιμάσει το έδαφος για τον ερχομό Του.
Με τον καιρό έχει αποκτήσει περισσότερους ακόλουθους, χωρίς όμως να έχουν προκαλέσει το κοινό αίσθημα. Οι συνευρέσεις τους περισσότερο θυμίζουν μια θεατρική παράσταση της Κωμωδίας του Δάντη, παρά ιερή κατάνυξη και ο πολλοίς κόσμος τις παρακολουθεί από περιέργεια.
Οφείλω να ομολογήσω πως παραβρέθηκα και εγώ σε μία από τις συνάξεις τους και εντυπωσιάστηκα από το παρουσιαστικό του. Οι ακόλουθοι παρακολουθούσαν με δέος και ζητούσαν την ευλογία του.


Στην επόμενη συνάντηση μας θα του ζητήσω να σταματήσει το κύρηγμα για μερικές μέρες. Είμαι σίγουρος πως θα αρνηθεί και αυτό είναι και το ζητούμενο. Αρκεί να μην γίνει επικίνδυνος. 

When metal and lyrics collide!



Το πιο σπάνιο φαινόμενο στη μουσική τέχνη που αγαπάμε είναι να συναντήσουμε ένα τραγούδι, με σουπερ τεράστιο υπεργαμάτο riff και φωνή από τα βάθη της κόλασης, ή έστω από τα ψυχεδελικά ύψη της υπερσυνείδησης, που συνοδεύεται από καλούς στίχους.

Ποτέ δεν ήταν προαπαιτούμενο για τη μουσική και δη για τη metal αλλά όποτε συμβαίνει, το συγκρότημα αυτόματα ανεβαίνει σε επίπεδο καλλιτέχνη που δεν περιορίζεται στην εποχή του. Είναι δύσκολο, σπάνιο και εξαιρετικά ευχάριστο για ένα φίλο και σπασίκλα αυτής της μουσικής.

Σε όλα αυτά τα χρόνια έχω νιώσει αυτήν την σύνδεση με όλο το προσφερόμενο καλλιτεχνικό πακέτο, ελάχιστες φορές. Στην αρχή απογοητευόμουν και προσπαθούσα να βγάλω μια άκρη, αφιερώνοντας χρόνο στους στίχους. Διάβαζα αυτούς του Warrel Dane και του Akerfeld και πολλούς ακόμη χωρίς να έχω τη δυνατότητα να εισχωρήσω σε αυτούς, να τους νοιώσω και να τους κάνω δικούς μου.

Τελικά αποφάσισα πως δεν υπάρχει ελπίδα και άρχισα να αδιαφορώ. Αυτή η απόσταση μου έδωσε τη δυνατότητα να μην προσπαθώ να καταλάβω και απλώς να δω τις εικόνες που οι στίχοι μου δημιουργούσαν. Έτσι κατέληξα σε αυτό το μοναδικό συμπέρασμα: Οι στίχοι των μουσικών είναι σκατά.

Δεν το λες και αποκάλυψη. Με τα χρόνια όμως εκτίμησα τους στίχους κάποιων ελάχιστων καλλιτεχνών. Στο σημερινό κείμενο θια ασχοληθώ με αυτούς του Chuck Schuldiner. Για μένα ο καλύτερος στιχουργός στη metal για τον εξής απλό λόγο. Έγραφε άμεσα, χωρίς πολύπλοκες εικόνες και ανώτερες ιδέες, για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Δεν ασχολούνταν με τον κόσμο, την πείνα, τις πλυμμήρες, τη δημοκρατία και όλες τις μεγάλες ιδέες. Αντιμετώπιζε τη ζωή του προσγειωμένα καθώς αντιλαμβανόταν τη ματαιότητα των μεγάλων ιδεών.

Τον απασχολούσε ο άνθρωπος και οι σχέσεις του με τους άλλους. Απλά και καθημερινά με μια δόση, που δεν ήταν και δύσκολο να το καταλάβει κανείς, εσωτερικών, πνευματικών αναζητήσεων. Εκεί που οι περισσότεροι επιλέγουν ένα μυστικιστικό μονοπάτι για να μιλήσουν για τη γνώση του εαυτού, πιθανότατα γιατί δεν είχαν ιδέα για πιο πράγμα μιλούσαν, ο Τσακ επέλεξε τον δρόμο της κουβέντας με δυο τρεις φίλους, ένα απόγευμα, στη βεράντα, μαζί με καφέ και τσιγάρο.

Δεν ξεκίνησε έτσι βέβαια. Από στίχους για ζομπια, σε ζητήματα όπως η έκτρωση και οι μαζικοί φόνοι, στη μοίρα, τη φιλοσοφία, τη ζήλεια, τη κρίση, τη συγχώρεση, την ίδια τη ζωή. Από αλμπουμ σε αλμπουμ φαίνεται καθαρά ο δρόμος που χάραζε ο ίδιος για τον εαυτό του, τόσο στη μουσική εξέλιξη του, όσο και στιχουργικά. Τα άλματα ήταν τεράστια και περιπετειώδη για τον ίδιο και για εμάς, τους ακροατές.

Οι παρακάτω στίχοι είναι επιλογή από τραγούδια του, ξεκινώντας από το πρώτο αιματηρό αλμπουμ και καταλήγει στο ήχο της επιμονής. Άραγε θα μπορούσε να ειπωθεί η ιστορία ενός ανθρώπου σε ένα τραγούδι; Γιατί όχι. Μια προσπάθεια δεν βλάπτει.



Prophecies of Death



Gather around, watch and see a new creation of misery
End it now, it is the only way
too cruel, that is what they say.

Death and life taken so easily
Right or wrong, whose choice will it be?
Should we not prepare for the uncertain
Mysteries of our life, of our destiny?
.
See past the dark and use your energy
Learn from these images
Thoughts that we call dreams
The answer cannot be found
in the writing of others
Or the words of a trained mind.

Won't you join me on the perennial quest
reaching into the dark, retrieving light
Search for answers on the perennial quest
where dreams are followed, and time is a test.

Life is like a mystery
with many clues, but with few answers
to tell us what it is that we can do to look
for messages that keep us from the truth.

When you taste the truth you will
see like others before me, to you
I am past, a story to tell,
tell it.

Enforce the words no more, be free
alone you might just find serenity.



To forgive is to suffer.


"Ladies!"