Visigoth - The Revenant King - review

Το άλογο μου είναι κουρασμένο έπειτα από τόσες ώρες ταξιδιού, διαμέσου του μεγάλου βάλτου του παγωμένου βορρά, κοντά στα σύνορα της μεγάλης μας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Είμαι και εγώ κουρασμένος και έχω καταναλώσει και την τελευταία σταγόνα νερού καθώς και το φαγητό που κουβαλούσα μαζί μου. Η αποστολή μου όμως είναι υψίστης σημασίας. Πρέπει να περάσω το μονοπάτι του πράσινου ποταμού και να φτάσω τον μικρό καταυλισμό μας, που βρίσκεται εγκατεστημένος κοντά στο γκρίζο δάσος, βρέξει χιονίσει.

Πρέπει να σας ειδοποιήσω, αδέλφια μου, για τον επερχόμενο στρατό των Βησιγότθων, που περπατούν με γρήγορο ρυθμό προς το μικρό αλλά σημαντικό φυλάκιο μας. Οφείλουμε, με κόστος την ίδια μας την ζωή, να το υπερασπιστούμε. Δεν πρέπει κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες να τους επιτρέψουμε να περάσουν την γέφυρα και εάν αυτό σημαίνει πως πρέπει να την καταστρέψουμε, ας είναι. Είμαστε οι πολεμιστές, είμαστε οι ιχνηλάτες, είμαστε οι ατσάλινες φωνές μέσα στη νύχτα.

Αλλά, καθώς τα γράφω αυτά βιαστικά, οφείλω να παρουσιάσω τα πρόσφατα γεγονότα που οδήγησαν σε αυτήν την αναπάντεχη στροφή στον πόλεμο μας. Είδα, με βαθιά λύπη και πόνο στη καρδιά μου, το δασικό χωριό μου, το μόνο σπίτι που έχω γνωρίσει, να καταναλώνεται από τις φωτιές. Ήρθαν από τον βορρά με σίδερο και φωτιά, καθώς το φεγγάρι στο τέλος του Οκτώβρη αναδύθηκε μέσα από την ομίχλη. Και εγώ, ένας αλαβάστρινος μάρτυρας στην ιεροτελεστία τους, είδα δεκατρείς  κουκουλωμένες φιγούρες να υποκλίνονται βαθιά, μέσα στο δάσος και να μαζεύονται για την θυσία, καθώς εγώ στεκόμουν εκεί, παρατηρώντας με το μάτι ενός κατασκόπου, με φόβο και δέος, με μεγάλη προσδοκία και ελπίδα, τον ουρανό του γερασμένου Οκτώβρη να γεμίζει με αίμα και φωτιά σαν μια ορθάνοιχτη πύλη για τον κάτω κόσμο. Με οδύνη και τρόμο στην ψυχή μου, είδα πάνω από τον βωμό ένα νέο κορίτσι να αναδύεται με ψυχρά μαύρα στοιχειωμένα μάτια. Ήταν μια αιματηρή θυσία πάνω στον πέτρινο βωμό. Ήταν μια αρχαία ιεροτελεστία πάνω στο πεντάγραμμο και για αυτό, αδέλφια μου, σας γράφω. Σφυριά, αλυσίδες και καρφιά, όχι φόβος και αδυναμία είναι το μονοπάτι που διαλέξαμε. Πάντοτε αληθινή στον κώδικα, συμπαραστεκόμαστε. Υψώστε τις γροθιές σας δίπλα στα αδέλφια μας και σταθείτε αιώνια περήφανοι. Είμαστε οι αληθινοί και οι θαρραλέοι και για πάντα ένα με τον ήχο. Είμαστε η σιδερένια αδελφότητα και θα έρθουμε από τον νότο για ψυχρή και μισητή εκδίκηση.

Ελπίζω, εάν δεν φτάσω εκεί, αυτό το μήνυμα να φτάσει με κάποιο τρόπο στα μάτια σας και να σας πληροφορήσει για το μαύρο σκοτεινό μέλλον που έρχεται προς τα εμάς. Ελπίζω, σαν σύντροφος πολεμιστής, φίλος και αδελφός, να είμαι εκεί, να στέκομαι δίπλα σας, και να ανακτήσουμε τη φωτιά του νου μας και να υψώσουμε τις γροθιές μας ενάντια στον ουρανό.

Η βαριά μεταλλική προέλαση της στρατιάς των Βησιγότθων έρχεται και οφείλουμε να είμαστε έτοιμοι. Με γενναιότητα θα πολεμήσουμε, με περηφάνια θα πέσουμε. Χαίρε αδέλφια μου. Τους ακούω στον άδειο πρωινό ουρανό, να έρχονται κοντύτερα με κάθε μου ανάσα. Χαίρε αδέλφια μου. Έχω δρόμο μπροστά μου.

Read More

Visigoth - The Revenant King - review

My horse is tired after long hours of thrusting through the wide marsh of the cold north, near the borders of our great Roman Empire. I am, by all means, tired myself and have consumed every last drop of water and food I carried with me. My mission though is of the outmost importance. I have to cross the path of the green river and reach our small camp we’ve settled near the gray forest, come heaven or high water.

I have to warn you, my brothers, about the oncoming army of the Visigoths, marching with fast pace towards our little but important reach. We have, at the expense of our own lives, to defend it. Under no circumstance should we allow them to cross the bridge and if that means destroying it, so be it. We are the warriors, we are the pathfinders, we are the voices of steel in the night. For this I am sure.

But, while I write with such haste, I have to present the recent events that led to this unexpected turn into our war. I saw, with great sorrow and pain in my heart, my woodland village, the only home I've ever known, being consumed by flames. They came from the north with iron and fire, as the late October moon rose through the fog. And I, an Alabaster witness to the rite, saw thirteen hooded figures bowing deep within the woods and gathering for the sacrifice, as I was standing there, watching with the eyes of a spy, with fear and awe, with great anticipation and hope, the late October sky streaking with blood and fire like a yawning gateway to the underworld. With agony and terror in my soul, I saw on the altar a young girl rising with cold black haunted eyes. This was a blood sacrifice upon the altar stone. It was an ancient rite upon the pentagram and for this, my brothers, I write to you. Hammers, chains, and spikes, no fear or weakness is the path we chose. Always true to the code, we stand beside each other. Raise your fists beside our brothers and stand eternally proud. We are the true and the brave and forever one with the sound. We are the Iron Brotherhood and we will come from the south with cold and hateful vengeance.

I surely hope, if I don’t make it there, that this message will somehow reach your eyes and inform you about the black darkened future coming towards us. I surely hope, as a fellow warrior, a friend and a brother, that I will be there, standing beside you, reclaiming the fire in our minds and raising our fists against the sky.

The heavy metal march of the army of Visigoth’s is coming and we should be prepared. With valor we shall fight, with pride we shall fall. Hail to you my brothers. I hear them in the empty morning sky, coming closer with every single breath. Hail to you my brothers. I have a long road ahead.

Read More