THE TEMPLE - AS ONCE WAS - FICTION REVIEW ( FI-RE)








Η μοίρα μας είναι ο χαμός. Το γνωρίζουμε αυτό, αν και ως άνθρωποι μαζί με το γενετικό μας σφάλμα, τείνουμε προς την άρνηση και την αντίσταση αυτής της απόλυτης αλήθειας. Ο χρόνος είναι ο μοναδικός εχθρός μας και κάποιος θα όφειλε να νοιώθει την ανάγκη να το εκμεταλλευτεί αυτό. Ακόμη και εάν αυτό είναι να έχει οικογένεια, μια καριέρα με ένα όμορφο, άνετο σπίτι και μερικά ζωντανά τετράποδα, σαν το γλυκό μου σκυλί ή να καταστρέψει τον γαλαξία. Αυτή είναι μια καλή επιλογή, εάν είναι επιλογή.

Είχα κάποτε και εγώ μια τέτοια ζωή. Ήμουν ένας αξιοπρεπής άνθρωπος, αξιοσέβαστος και αγαπητός. Αλλά η μοίρα είχε άλλα πράγματα υφάνει ( όπως το μέλλον θα δείξει ) για εμένα. Κάθε Κυριακή συνήθιζα να πηγαίνω στην ίδια ορθόδοξη εκκλησία, με την οικογένεια μου, μαζί με άλλους ανθρώπους του εκκλησιάσματος. Ανάμεσα τους, μια μικροκαμωμένη γυναίκα, με ένα λυσσαλέο βλέμμα και ένα αποπλανητικό περπάτημα που μπορούσε να κάνει ακόμη και τους θεούς να κλάψουν με λαγνεία. Είμαι σίγουρος ότι γνωρίζεται που οδηγεί αυτό. Αλλά θα σας απογοητεύσω. Η παράνομη σχέση μου κράτησε μόλις λίγες νύχτες. Δεν ήταν η σχέση που με έφερε εδώ. Ήταν το μέρος που με οδήγησε. Κάτω από την αγία τράπεζα, ένα τετράγωνο τραπέζι στην κορυφή του εκκλησιάσματος, υπήρχε μια απότομη σκάλα που οδηγούσε σε έναν εσωτερικό ναό. Ένας ναός μέσα στο ναό. Πρέπει να ομολογήσω, όχι δίχως ντροπή, πως αφέθηκα στα χέρια της θεάς και απόλαυσα απεριόριστη αγιότητα για αυτόν τον πεπερασμένο χρόνο, καθορισμένος από τα όρια της θνησιμότητας μας.

Ήμουν χαμένος, μεταξύ φωνών και ζεστών ήχων που ανακλώνταν στους πέτρινους τοίχους. Έτρεμα, σαν ένα πληγωμένο και αδέσποτο σκυλί, στις μοιχευτικές αλλά θεσπέσιες εκμεταλλεύσεις του σώματος. Τώρα, περιορισμένος πίσω από τους ατσάλινους στύλους της κοινωνικής φυλάκισης, λαχταρώ για τον χρόνο που πέρασα μαζί της. Κάθομαι μόνος στο σκοτάδι και ζωγραφίζω προσεχτικά πάνω στις αναμνήσεις μου μαζί της. Ο ναός μου. Η δέσποινα στα λευκά. Ήταν η χίπισσα μάγισσα που αγάπησα. Προσεύχομαι, σαγηνευμένος σε μυστικούς χορούς του έρωτα, με τα ξανθά της μαλλιά να πέφτουν πάνω στου σπαθιού μου τον χαμό, διατάζοντας με να φέρω φρέσκο αίμα από το νεκροταφείο. Κυνηγώ την σάρκα των αγνώμων, για να καταλαγιάσω την επιθυμία μου για αυτήν.

Ήμουν ενοχλημένος και ακόμη είμαι, όποτε αυτή έρχεται σε μένα, από τα ηχητικά σολαρίσματα, υπενθυμίζοντας μου ότι όλες τους είναι μάγισσες, επιβάλλοντας απελπισία και απόγνωση στην παραστρατημένη μου ψυχή. Ακόμη μου τραγουδά τα βράδια, όταν τα μάτια μου αρνούνται να ξεκουραστούν και γράφω αυτό, με ακραία απόγνωση να βγαίνει από το σώμα μου. Μου είπε πως ήμουν ο μοναδικός που αγάπησε. Μου είπε ότι θα ζήσουμε για πάντα και τώρα περιμένω τη σειρά μου για την καρέκλα. Ξεγελάστηκα και τώρα καταδικάστηκα πριν την ώρα μου.

Ίσως να έχω ακόμη επιλογή. Ίσως ακόμη να μπορώ να επανορθώσω το λάθος που έγινε εις βάρος μου. Δεν νοιώθω την πράσινη καιόμενη φλόγα, καθώς βλέπω πίσω στα χνάρια που άφησε και δεν ονειρεύομαι περισσότερα από όσα μου έδειξε. Δεν είναι θεμέλιο, δεν είναι πέτρα. Δεν είναι ναός. Εγώ είμαι. Και θα επιστρέψω.

THE TEMPLE - AS ONCE WAS - FICTION REVIEW ( FI-RE)







Our fate is doom. We know that, though as humans and our genetic error, we tend to ignore and resist this ultimate truth. Time is our only enemy and one should feel that he/she needs to make the most of it. Whether it be having a family, a career with a nice, comfy house and a few living quadropods, like my sweet dog or destroying the galaxy. That is a nice choice, if it is a choice.

I used to have a life like that. I was a decent man, a respectful and beloved man. But fate had other things weaved (as the future will reveal) for me. Every Sunday I used to go to the same Orthodox Church, with my family, along with other people of the congregation. Among them, there was a petite woman, with a fierce look in her eyes and a seductive walk that could make the gods cry with lust. I am sure you know where this leads. But I will disappoint you. My affair lasted just a few nights. It wasn’t the affair that brought me here. It was the place she led me. Underneath the holy trapeza, the square table at the top of the congregation for all to see, there was a steep stairway which led to an internal temple. A temple inside a temple. I have to admit, not without shame, that I let myself into the arms of the goddess and enjoyed infinite divinity for that finite time, defined by the confines of our mortality.

I was lost, between voices of despair and warming sounds bouncing of the stone walls. I trembled, like a wounded stray dog, at the adulterous but exquisite exploits of the body. Now, confined behind the steel bars of societal imprisonment, I yearn for my time with her. I sit alone in the dark and paint mindfully on my memories of her. My temple. The lady in white. She was the hippie witch I loved. I pray, enthralled in mystic dances of eros, with her blond hair falling upon my sword of doom, ordering me to bring fresh blood from the cemetery field. I prey upon the flesh of the ignorants, to appease my desire of her.

I was annoyed and still am, whenever she comes to me, by her soloing echo, reminding me that all of them are witches, enforcing hopelessness and sadness into my misguided soul. She stills sings to me in the night, when my eyes refuse to rest and I write this, with utter despair crawling out of my body. She told me that I was the only one she ever loved. She told me we were going to live forever and now I await my turn for the chair. I was fooled and now I am doomed before my time.

Maybe, I still have choice. Maybe I can still repair this wrong that was done to me. I am not feeling the green burning flame, as I gaze back along footprints she made and I am not dreaming of more than she has shown. She is not a foundation, she is not a stone. She is not a temple. I am. And I will be back.

TOME OF THE UNREPLENISHED - INNERSTANDING - REVIEW







Τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να διαμορφώνεται από μία κολεκτίβα black metal συγκροτημάτων η τάση του νεορομαντισμού και έχει αρχίσει να παίρνει μορφή. Δεν είμαστε πλέον μέρος της φύσης. Δεν βρίσκουμε τη γαλήνη μέσα στα όρια που οι ανθρώπινες αισθήσεις ορίζουν. Ποθούμε την απόλυτη κενότητα της συνείδησης.

Η επιθυμία για αφύπνιση και την ανακάλυψη της αλήθειας, τη μία και μοναδική αλήθεια που βρίσκεται κρυμμένη μέσα σε μας, μπαίνει εμπόδιο σε αυτή τη συνειδητοποίηση. Ποιος, εάν όχι ‘εγώ’ κάνει ερωτήσεις; Ποιος, εάν όχι ‘εγώ’, είναι ορισμένος να ζήσει περιορισμένος και πολεμάει για το απεριόριστο; Αυτή είναι η αιώνια μάχη μεταξύ του ‘εγώ’ και οτιδήποτε αλλού το οποίο γίνεται αντιληπτό, από το ‘εγώ’, ως το ’μη-εγώ’. Πάνω σε αυτή τη δυαδικότητα, η ζωή πηγάζει από την ίδια της την ουσία.

Ο Hermes, ο άνθρωπος πίσω από το συγκρότημα, βρίσκεται σε αυτό το στενό και δύσκολο μονοπάτι της συνειδητοποίησης του εαυτού. Θα μπορέσει να αποκτήσει το όραμα του; Θα φτάσει στο σημείο χωρίς σημεία; Θα θεραπεύσει όλες τις πληγές και τις απαθείς επιθυμίες του; Πρέπει να περιμένουμε και να δούμε, καθώς ο Hermes θα παραδίδει τα προϊόντα του ταξιδιού του.

Το πρώτο του δημιούργημα λέγεται, ευλόγως, ‘Innerstanding’και είναι ένα black metal album το οποίο μπορεί κάποιος να το ζήσει σαν σύνολο, όπου τα τραγούδια διασυνδέονται και συγχωνεύονται μεταξύ τους σε κάτι ενιαίο. Το όραμα του βασίζεται σε έντονες κιθαριστικές μελωδίες που έχουν την τάση να δημιουργούν ένα κοσμικό, αστρικό συναίσθημα. Απλώς ακούστε το δεύτερο μισό του ‘Take me to the stars’ και ζήστε τις εξυψωτικές μελωδίες του. Ένα album το oποίο θα μπορούσε να είναι instrumental, καθώς ο μισός χρόνος του συντίθεται αποκλειστικά από μουσική.

Ίσως όλα να λειτουργούσαν τέλεια, εάν δεν υπήρχαν δύο φτωχές επιλογές. Χρησιμοποιεί drum machine και αυτό αφαιρεί από το album. Δεν μπορεί να αγνοηθεί, τουλάχιστον όχι από τα αυτιά μου. Αυτός ο πλαστικός, μηχανικός και καθορισμένος ήχος λειτουργεί εναντίον της μουσικής, αντί να την στηρίζει ή να την ανεβάζει.

Το δεύτερο φτωχά εκτελεσμένο μέρος είναι η φωνητική ερμηνεία. Πέρα από κάποιες black metal κραυγές στα ‘Transcended Body’ και ‘A monument in time’, επέλεξε να απαγγέλει με μια βαθιά και επιβλητική φωνή, μαζί με την χρήση echo. Ίσως να ήθελε να δημιουργήσει μια θεϊκή φωνητική ερμηνεία, το οποίο είναι περίεργο, καθώς η φωνή είναι το πιο ανθρώπινο και εκφραστικό όργανο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη μουσική. Αλλά η ρύθμιση, η ενορχήστρωση, τα εφέ που χρησιμοποιούνται για ηχοτοπία και, πάνω από όλα, οι πανέμορφες και έντονες κιθαριστικές μελωδίες κάνουν το album να ακούγεται μοναδικό και ισχυρό.

Ένα αστρικό ταξίδι που σε καλεί να το ζήσεις, καθώς πλανητικά αντικείμενα περνάνε από δίπλα σου με εκρηκτική ταχύτητα και ήλιοι καταπίνονται από τη δικιά τους γιγαντιαία βαρυτική έλξη, καταρρέοντας σε μια μαζική μαύρη τρύπα κενού όπου το μόνο πράγμα που το διαπερνά είναι χορδές συνειδητής δημιουργίας. Ναι, το σύμπαν ουρλιάζει αλλά όχι για την τελευταία φορά. Θα αναδημιουργηθεί, από αστρική σκόνη σε τραγούδια. Έχω απόλυτη πίστη στο όραμα του Hermes και το ντεμπούτο του θα πρέπει να θεωρείται ως το πρώτο βήμα ενός περιπετειώδους ταξιδιού.

Take us to the stars.

TOME OF THE UNREPLENISHED - INNERSTANDING - REVIEW






In the recent years, neoromanticism is forming by a collective of black metal bands and has started taking its shape. We are no longer a part of nature. We do not find peace within the confines of the human senses. We yearn for the absolute emptiness of consciousness.

The desire for enlightenment and the discovery of truth, the one and only truth that is hidden within, stands in the way of this realization. Who but the ‘I’ is asking questions? Who but the ‘I’ is set to live confined and struggles for the unconfined? This is the eternal battle between ego and everything else that is being conceived, by the ego, as not itself. Unto this duality, life sprung from its own essence. 

Hermes, the individual behind the band, is on that narrow and difficult path of self-realization. Will Hermes obtain his vision? Will he reach the point of no points? Will he heal all the wounds and apathetic desires? One must wait and see for himself, while Hermes will deliver the products of his journey.

His first creation is called, understandably, ‘Innerstanding’ and it is a black metal album that can be experienced as a whole, where the songs are interconnected and melding into each other seamlessly. His vision is based upon the intense melodicism of the guitars that tend to have a cosmic, astral feeling. Just listen to the second half of ‘take me to the stars’ and experience its uplifting melodies. An album that could be instrumental, since half the playing time is comprised solely by music. 

Everything could work perfectly if there weren’t for two poor decisions. He is using a drum machine and that takes away from the album. It cannot be ignored, at least not by the ears of this writer. This plastic and mechanized, fixed sound is working against the music, rather than just support or promote it. 

The second poorly executed part is the vocal performance. Apart from a few black screams in ‘Transcended Body’ and ‘a monument in time’, he chose to recite with a deep and imposing voice, along with the use of echo. He might have wanted to create a god like vocal delivery, which is weird, since the voice is the most humane and soulful instrument that can be used in music. But, the arrangement, the orchestration, the effects that are used for ambience and, most of all, the beautiful and intense guitar melodies make the whole album sound unique and powerful. 

An astral journey to be lived, where planetary objects pass by you with extreme speed and suns are being swallowed by their own gigantic gravitational pull, imploding into a massive black hole of voidness where the only thing that passes through, are strings of conscious creation. Yes, the universe does scream but not for the very last time. It will be reformed, from astral dust to songs. I have complete faith in the vision of Hermes and his debut album should be regarded as a first step to an adventurous journey.

Take us to the stars.

ANTAGONISTE - THE MYTH OF MANKIND - REVIEW






Οι Antagoniste κυκλοφόρησαν ένα φιλόδοξο album και οι προσδοκίες που εκφράζονται από τον άνθρωπο πίσω από το συγκρότημα, αποτυγχάνουν να φτάσουν το όραμα το οποίο ο ίδιος έθεσε μπροστά του. Η τέχνη, σε κάθε μορφή, απαιτεί όχι μόνο έμπνευση και ανάγκη για έκφραση. Απαιτεί δεξιοτεχνία. Όπως ένας λιθοξόος (μου αρέσει αυτή η αναλογία) που δουλεύει ασταμάτητα, κάνοντας απανωτά λάθη, μέχρι το αποτέλεσμα να πλησιάζει σε αυτό που είχε στο μυαλό του.

Υπάρχει ένα ανέκδοτο για τον Μικελάντζελο και το γλυπτό του, Δαβίδ, όπου στεκόταν μπροστά από το γιγάντιο κομμάτι μάρμαρο για μήνες χωρίς να κάνει τίποτα. Όταν ρωτήθηκε για αυτό, απάντησε: «Δεν βλέπεις ότι δουλεύω;» Όλα ξεκινούν από μέσα και έπειτα εκφράζονται προς τα έξω. Η τέχνη είναι ο επιτυχής τρόπος επικοινωνίας με τη χρήση ενός μέσου.

Υπομονή, θυσίες, αυτοκριτική, καταστροφή και δημιουργία, όλα τους αρετές των τεχνών. Αυτό το οποίο δεν καταλαβαίνω είναι αυτό το οποίο θέλουν οι Antagoniste να επικοινωνήσουν με το The myth of mankind. Το όραμα τους δεν είναι καθαρό και θεωρώ πως οφείλεται σε καλλιτεχνική ανωριμότητα. Η ενορχήστρωση των τραγουδιών είναι αυτή της ποπ μουσικής. Ο θόρυβος, το feedback και το sludged-ambience χρησιμοποιούνται σε ολόκληρο το album για να δημιουργήσουν ένα ταξίδι ανακάλυψης του εαυτού, αλλά αποτυγχάνουν. Οι στίχοι δεν έχουν βάθος και ειρμό. Η σχέση μεταξύ μουσικής ατμόσφαιρας και στίχων που προσπάθησαν να δημιουργήσουν δεν συμβαίνει ποτέ.

Μπορώ να το δω σαν μια Indie-rock, shoegaze ηχογράφηση με τσιτωμένο distortion, gain και ένταση. Ο τραγουδιστής κάποιες φορές μιλάει ψιθυριστά, άλλες κραυγάζει και άλλες ακούγεται σαν να φωνάζει σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Κάποιες δυσαρμονίες στις μελωδίες τις κιθάρας δεν κάνει ένα τραγούδι black metal, ούτε βέβαια και η ατμόσφαιρα. Θα πρότεινα τα τραγούδια ‘The Barren Lands’ και ‘The Demiurge’ σαν παραδείγματα καλών προς μέτριων τραγουδιών. Έπειτα προσπαθήστε να ακούσετε ολόκληρο το album και δείτε για τον εαυτό σας πως δεν επιτυγχάνεται η σύνδεση μεταξύ ακροατή και μουσικής.

Δεν μπορείς απλώς να φιλοδοξείς το μεγαλοπρεπές. Απαιτούνται θυσίες και η προσπάθεια να το περάσουν αυτό το album σαν ένα ‘εξελικτικό μουσικό ταξίδι το οποίο θα σε βοηθήσει να εξερευνήσεις την εσωτερική άβυσσο του εαυτού σου’, με άλλα λόγια ότι είναι μια μορφή διαφωτισμένης καλλιτεχνικής έκφρασης και να αποτυγχάνουν ακριβώς σε αυτό, είναι αλαζονικό και ανώριμο.

Παρακάτω παρουσιάζονται μερικοί στίχοι που εκλιπαρούν για προσοχή μας. Ας τους διαμελίσουμε.

The world is conditioned by the very idea of its own annihilation (I deny all existence)

There is no objective, no morality, no object, meaning or purpose, reality doesn’t exist, existence has no meaning, the negation of one, the meaninglessness of life, all human ideas are valueless, an ascetic attitude as a will to nothingness.

Πρώτος στίχος: Ναι, η ιδέα του θανάτου μπορεί να διαμορφώσει τον ανθρώπινο νου. Αλλά δεν είναι αυτό καλό και σημαντικό. Η ιδέα του θανάτου μπορεί να είναι ένα ισχυρό κίνητρο δημιουργικότητας. Δεν υπάρχει λόγος να αρνηθούμε την ύπαρξη. Memento Mori, αδέλφια.

Επόμενοι στίχοι: Έχεις χάσει τον σκοπό σου στη ζωή και νιώθεις πως δεν υπάρχει ηθική στους ανθρώπους; Και εάν όντως αυτό συμβαίνει, γιατί είσαι τόσο εξαρτημένος από την ανηθικότητα του κόσμου; Λες πως δεν υπάρχει αντικείμενο, το οποίο μπορεί μόνο να σημαίνει πως δεν υπάρχει υποκείμενο, εκτός εάν είσαι κατά κάποιο τρόπο σολιψιστής, το οποίο είναι ένας κουλτουριάρικος τρόπος να λες πως πιστεύεις στο Καρτεσιανό δόγμα του ‘Σκέφτομαι άρα υπάρχω.’ Αλλά αμέσως μετά το αρνείσαι, λέγοντας πως όλες οι ανθρώπινες ιδέες είναι ανάξιες. Δεν εκτιμάς την τέχνη σου, επειδή είναι δημιούργημα του νου σου;

Ολοκληρώνοντας, η εξιδανίκευση των first world problems δεν σε κάνει γνώστη με καλλιτεχνική φύση. Εάν θέλεις να το φιλοσοφήσεις, θα σου πρότεινα να πάς πέρα από το σημείο δίχως επιστροφή και να σταματήσεις να πετάς ιδέες οι οποίες ταιριάζουν στις προϋπάρχουσες αντιλήψεις σου για την ζωή.

Αυτό δεν αποτελεί κριτική μόνο για τους στίχους. Όλο αυτό το δημιούργημα εκφράζει ένα συγχυσμένο νου. Ή, ίσως, εγώ να είμαι ο αλαζόνας και ο ανόητος και το επόμενο album τους, σίγουρα όχι αυτό, να είναι απόλυτο αριστούργημα. Ε ρε, γιαούρτια που θα μου πετάξουν… μάλλον όχι.