Forest of Tygers - Bruises - review


Δεν πιστεύω σε κανένα από τα σχόλια και τις απόψεις που λένε πως η ακραία σκηνή περνάει κρίση λόγω οικονομικών δυσκολιών. Η οικονομική κρίση επηρεάζει τον καταναλωτή και αυτό με τη σειρά του τiς μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες.



Εάν μια μικρή ομάδα ανθρώπων όμως γουστάρει να γράψει μουσική τότε θα το κάνει και έχει στα χέρια του το καλύτερο και πιο άμεσο μέσο που είχε ποτέ. Το internet. Βέβαια, αυτό έχει και τα ελαττώματα του, γιατί είναι εύκολο να χαθεί κανείς σε αυτό το απέραντο πεδίο ήχων, εικόνων και απόψεων. Αλλά, έχουμε το streaming και το download για να κρίνουμε για τον εαυτό μας. Που σημαίνει ότι πρέπει κάποιος να βασίζεται αποκλειστικά και μόνο στη δικιά του κριτική ικανότητα και στην πεποίθηση του πως γνωρίζει τι του αρέσει.

Προσωπικά, δεν με ενδιαφέρει εάν υπάρχει σκηνή, εάν τα μέλη τα συγκροτημάτων έχουν καλές σχέσεις, ή εάν αυτό που θέλουν είναι λεφτά. Όποια κι' αν είναι τα κριτήρια τους και οι φιλοδοξίες τους, εφόσον το αποτέλεσμα με ικανοποιεί τότε θα τους ακούσω και θα γουστάρω και θα το αγοράσω. Αφού πρώτα το έχω λιώσει. Είναι τέχνη και θέλει το χρόνο του για να μείνει στην ψυχή κάποιου. Η τεχνική του πλήρωσε πρώτα και απόλαυσε μετά είναι ένα μεγάλο ψέμα που στήθηκε από τις δυνατές δισκογραφικές. Ψάχνοντας και ακούγοντας, διαβάζοντας απόψεις και κάνοντας κλικ στο μικρό κουμπάκι με το σύμβολο του Play μπορείς να ακούσεις ότι θέλεις. Η ευθύνη βρίσκεται στα χέρια του καταναλωτή.

Enter ΄Forest of Tygers". Πρόσφατα κυκλοφόρησαν το πρώτο τους EP το οποίο μου πήρε τα μυαλά από την πρώτη ακρόαση. Έχει την ένταση του core, την φωνητική σκισμένη ερμηνεία που ικανοποιεί το ευαίσθητο αυτί μου. Την πώρωση και την συναισθηματική φόρτιση ενός μετα-αποκαλυπτικού εφιάλτη που κρατάει μονάχα δεκαεφτά λεπτά. Ένα σφηνάκι που σε στέλνει στο πάτωμα λιπόθυμο, μα απόλυτα ικανοποιημένο. Δυνατό, πιπεράτο, πληγωμένο από την πραγματικότητα μα πεισματάρικο σαν μουλάρι που αρνείται να τα παρατήσει.

Οι στίχοι τους είναι κοφτοί και άμεσοι. Σαν να τους ουρλιάζει ένας τρόφιμος στο Arkham Asylum, απομονωμένος και αποκαμωμένος, πολεμά το παρελθόν του και τους ανθρώπους που τον έφεραν σε αυτή τη θέση.



AS FLAKES OF ASH 




Pitch black. Searching. 

Can't speak, but I'm smiling. 

I beg, from within. 

Keep me here. 

You must leave me. 

Happy, as flakes of ash. 
Disassociate me from this sagging shell. 
An inner self immolation. 
Memories, as flakes of ash. 
Left in subspace ; happy, dissolved, dwindling. 
Disassociate me from this sagging shell. 
Left in subspace. 
Happy, as flakes of ash. 

Μου θύμισε το ντεμπούτο των Mastodon, τότε που τα σπάγανε με τα απανοτά riff και τις κραυγές τους. Το ep των Botch, 'An anthology of dead ends'. Ασύγχρονα, ανάποδα riff και ερμηνευτική ένταση.
Το κομμάτι 'As flakes of Ash' είναι σίγουρα από τα πιο δυνατά που άκουσα εφέτος.

Καλή αρχή έκανε το ντουέτο και θα συνεχίσουν έτσι.


Ethereal Riffian - Aeonian : The review




Ποιοι είναι τούτοι και πως βρέθηκαν στα αυτιά μου; Δεν θυμάμαι για να είμαι ειλικρινής. Από το πρώτο τραγούδι όμως που άκουσα, ένιωσα το αγκίστρι τους βαθιά στις πνευματικές μου σάρκες. Ιδιόμορφοι σε παρουσία και ιδεολογία. Οι αναζητήσεις τους είναι του ανατολικού θρησκευτικού μπλοκ. Τσακρα, δονήσεις, διαλογισμός και συλλογική συνείδηση.

Whatever man... Τα τραγούδια τους είναι μεγάλα, είναι μαμουθ χτισμένα με riff και μεράκι. Ξεδιπλώνεται κάθε τραγούδι τους, παίρνοντας τον χρόνο του για να αναπτύξει το θέμα του. Και μετά επαναλαμβάνεται. Το riff έρχεται, σε ανεβάζει, και φεύγει. Επιστρέφει ξανά και σε βάζει να κουνιέσαι λες και τους βλέπεις ζωντανά. Ξέρεις τι λέω. Σε εκείνες τις συναυλίες που δεν ασχολείσαι με τους μουσικούς και την παρουσία τους στο σανίδι. Αφήνεσαι, κλείνεις τα μάτια και λικνίζεσαι.

Δονείσαι μαζί τους. Ψέλνεις μαζί τους. Ταξιδεύεις μαζί τους. Είναι ταξίδι με καύσιμο το χόρτο, τη καύλα, τις ιδιαίτερες αναζητήσεις τους και το riff. Ναι, το riff. Χωρίς αυτό δεν θα υπήρχε metal - rock και δη stoneropsychedoomual enlightenement. Τους το εύχομαι ολόψυχα. Να το βρουν αυτό το ανώτερο που αναζητούν. Και ας είναι και ψέματα. Εάν είναι στο ταξίδι τους να μας αφήσουν τέτοια τραγούδια, ας διαβάσουν ανάποδα και τις Ουπανισάδες τραγουδώντας με τη φωνή του Ντοναλτ Ντακ. Καλό θα είναι.

Είναι από το Κίεβο. Είναι τέσσερις...και έχουν δεινόσαυρους για κατοικίδια.

When metal and lyrics collide!



Το πιο σπάνιο φαινόμενο στη μουσική τέχνη που αγαπάμε είναι να συναντήσουμε ένα τραγούδι, με σουπερ τεράστιο υπεργαμάτο riff και φωνή από τα βάθη της κόλασης, ή έστω από τα ψυχεδελικά ύψη της υπερσυνείδησης, που συνοδεύεται από καλούς στίχους.

Ποτέ δεν ήταν προαπαιτούμενο για τη μουσική και δη για τη metal αλλά όποτε συμβαίνει, το συγκρότημα αυτόματα ανεβαίνει σε επίπεδο καλλιτέχνη που δεν περιορίζεται στην εποχή του. Είναι δύσκολο, σπάνιο και εξαιρετικά ευχάριστο για ένα φίλο και σπασίκλα αυτής της μουσικής.

Σε όλα αυτά τα χρόνια έχω νιώσει αυτήν την σύνδεση με όλο το προσφερόμενο καλλιτεχνικό πακέτο, ελάχιστες φορές. Στην αρχή απογοητευόμουν και προσπαθούσα να βγάλω μια άκρη, αφιερώνοντας χρόνο στους στίχους. Διάβαζα αυτούς του Warrel Dane και του Akerfeld και πολλούς ακόμη χωρίς να έχω τη δυνατότητα να εισχωρήσω σε αυτούς, να τους νοιώσω και να τους κάνω δικούς μου.

Τελικά αποφάσισα πως δεν υπάρχει ελπίδα και άρχισα να αδιαφορώ. Αυτή η απόσταση μου έδωσε τη δυνατότητα να μην προσπαθώ να καταλάβω και απλώς να δω τις εικόνες που οι στίχοι μου δημιουργούσαν. Έτσι κατέληξα σε αυτό το μοναδικό συμπέρασμα: Οι στίχοι των μουσικών είναι σκατά.

Δεν το λες και αποκάλυψη. Με τα χρόνια όμως εκτίμησα τους στίχους κάποιων ελάχιστων καλλιτεχνών. Στο σημερινό κείμενο θια ασχοληθώ με αυτούς του Chuck Schuldiner. Για μένα ο καλύτερος στιχουργός στη metal για τον εξής απλό λόγο. Έγραφε άμεσα, χωρίς πολύπλοκες εικόνες και ανώτερες ιδέες, για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Δεν ασχολούνταν με τον κόσμο, την πείνα, τις πλυμμήρες, τη δημοκρατία και όλες τις μεγάλες ιδέες. Αντιμετώπιζε τη ζωή του προσγειωμένα καθώς αντιλαμβανόταν τη ματαιότητα των μεγάλων ιδεών.

Τον απασχολούσε ο άνθρωπος και οι σχέσεις του με τους άλλους. Απλά και καθημερινά με μια δόση, που δεν ήταν και δύσκολο να το καταλάβει κανείς, εσωτερικών, πνευματικών αναζητήσεων. Εκεί που οι περισσότεροι επιλέγουν ένα μυστικιστικό μονοπάτι για να μιλήσουν για τη γνώση του εαυτού, πιθανότατα γιατί δεν είχαν ιδέα για πιο πράγμα μιλούσαν, ο Τσακ επέλεξε τον δρόμο της κουβέντας με δυο τρεις φίλους, ένα απόγευμα, στη βεράντα, μαζί με καφέ και τσιγάρο.

Δεν ξεκίνησε έτσι βέβαια. Από στίχους για ζομπια, σε ζητήματα όπως η έκτρωση και οι μαζικοί φόνοι, στη μοίρα, τη φιλοσοφία, τη ζήλεια, τη κρίση, τη συγχώρεση, την ίδια τη ζωή. Από αλμπουμ σε αλμπουμ φαίνεται καθαρά ο δρόμος που χάραζε ο ίδιος για τον εαυτό του, τόσο στη μουσική εξέλιξη του, όσο και στιχουργικά. Τα άλματα ήταν τεράστια και περιπετειώδη για τον ίδιο και για εμάς, τους ακροατές.

Οι παρακάτω στίχοι είναι επιλογή από τραγούδια του, ξεκινώντας από το πρώτο αιματηρό αλμπουμ και καταλήγει στο ήχο της επιμονής. Άραγε θα μπορούσε να ειπωθεί η ιστορία ενός ανθρώπου σε ένα τραγούδι; Γιατί όχι. Μια προσπάθεια δεν βλάπτει.



Prophecies of Death



Gather around, watch and see a new creation of misery
End it now, it is the only way
too cruel, that is what they say.

Death and life taken so easily
Right or wrong, whose choice will it be?
Should we not prepare for the uncertain
Mysteries of our life, of our destiny?
.
See past the dark and use your energy
Learn from these images
Thoughts that we call dreams
The answer cannot be found
in the writing of others
Or the words of a trained mind.

Won't you join me on the perennial quest
reaching into the dark, retrieving light
Search for answers on the perennial quest
where dreams are followed, and time is a test.

Life is like a mystery
with many clues, but with few answers
to tell us what it is that we can do to look
for messages that keep us from the truth.

When you taste the truth you will
see like others before me, to you
I am past, a story to tell,
tell it.

Enforce the words no more, be free
alone you might just find serenity.



To forgive is to suffer.


"Ladies!"

Immoral Hazard - Convulsion - review





Η πραγματικότητα σου, συστήνεται από κάποιες αξίες. Εάν οι αξίες σου είναι το χρήμα και η προσωπολατρεία, τότε η εμφάνιση παίζει μεγαλύτερο ρόλο. Το πως θα παρουσιάσεις τον εαυτό σου στους άλλους. Οι γνωστοί σου και η επιρροή που έχει η άποψη τους. Σου δίνεται έτσι η δυνατότητα να ξεχωρίσεις σαν κάτι μοναδικό. Ότι γυαλίζει όμως δεν είναι χρυσός.

Tο album των Immoral Hazard είναι φτιαγμένο υπο πίεση, άγχος, τρέξιμο, προσπάθεια και άδειες τσέπες. Το ερώτημα το δικό μου είναι, εάν οι συνθήκες δεν είναι οι κατάλληλες, τότε γιατί να κάνεις κάτι το οποίο μόνο ως ακραίο ρίσκο φαίνεται; Όταν τίποτα δεν είναι σίγουρο ή δεδομένο.

Ίσως η συνειδητοποίηση αυτή να χτύπησε τα παιδιά, και φίλους μου, από τους Immoral Hazard. Το είδαν, το κατάλαβαν και είπαν : Στα αρχίδια μας. Θα κάνουμε την καύλα μας.

Και το αποτέλεσμα, το οποίο το ακούω τώρα κάθως γράφω αυτές τις λέξεις, είναι ακριβώς αυτό. Μουσική φτιαγμένη από ανθρώπους με προσγειωμένη αίσθηση της πραγματικότητας. Αναγνωρίζουν της δυσκολίες γιατί τις ζούνε καθημερινά. 

Η πραγματικότητα πονάει. Σε πληγώνει και σε λυγίζει. Αυτός είναι ο χρυσός που κρύβεται μέσα σε αυτό το album. Δεν κοροιδεύουν, δεν προσπαθούν να δείξουν πως είναι κάτι παραπάνω. Οι φιλοδοξίες τους είναι μετρημένες. Γραμμένο με ειλικρίνια και νηφαλιότητα, που δεν συναντάς εύκολα.




Στο δια ταύτα. Metal σημαίνει riff. Εάν έχεις τα riff, τότε μπορείς να κάνεις ένα καλό album. Έχει ενορχήστρωση που σηκώνει κάθε τραγούδι πιο ψηλά. Έχει την ερμηνεία του Theo στα φωνητικά. Το λαρύγγι του έχει φοβερές δυνατότητες. Ξεχωρίζω την σκισμένη ερμηνεία του στο 'Eternal Exile' . Τα τύμπανα είναι λιτά, μου δίνει όμως την εντύπωση πως ο Τόλης μπορεί να παίξει παπάδες. Δεν το κάνεις όμως για να στηρίξει τα τραγούδια. Το μπάσο δίνει το βάθος, ακολουθώντας μια 'μουλωχτή' προσέγγιση. Και οι κιθάρες; Η δουλειά που έγινε στις κιθάρες. Tα riff του pitch black, self enemy, mentor,  reborn...είδη έγραψα τα μισά τραγούδια. To σόλο στο τέλος του vultures dance, στο πολλά υποσχόμενο για την μελλοντική πορεία της μπάντας dead end trails. Τα δύο τελευταία thrash τραγούδια πόλεμος, που κλείνουν το δίσκο αφήνοντας την metal ψυχή σου ξεδιψασμένη. Μετά το last nerve, σταματάς. Δεν πατάς repeat, δεν βάζεις κάτι άλλο. Αράζεις λίγο και σκέφτεσαι...

...πως γίνεται να είναι αυτοχρηματοδοτούμενο και να έχει τέτοια παραγωγή; Γεμάτη με τσαμπουκά, καθαρότητα ήχου όπου διακρίνονται όλα τα όργανα και γυαλισμένη ώστε να ακούγεται μοντέρνα, χωρίς να είναι πλαστική. Οι όποιες αδυναμίες, στα δικά μου αυτιά, περιορίζονται σε σημεία - γέφυρες που συνδέουν τα τραγούδια μεταξύ τους. 

Και είναι bolt throwerish τα riff στα mentors και haven; Αφου thrash δεν παίζουν; Και αυτό το dead end trails γιατί έχει φωνητικές γραμμές με καθαρά φωνητικά; και αν το vultures dance δεν ειναι thrash, τότε τι είναι;

Είναι ένα album που από την αρχή μέχρι το τέλος το ακούς και πορώνεσαι. Αυτό είναι metal. Απλά, στεγνά και με θυμό.

immoral hazard facebook page

immoral hazard - convulsion digital 

Immoral Hazard - Convulsion - review




Our reality is being formed by our values. If these values are money and the artificial image of a band (see Slipknot for example), then any band is dependent on the perception of the public, their public relations and the influence that certain individuals or media have. What shines isn’t always gold, though.

‘Convulsion’ is a metal album created under pressure, anxiety, effort and empty pockets. The question that arises is: ‘If the circumstances aren’t good, then why do something that appears to be as an extreme risk with little to nothing to be expected?’

Maybe this realization struck the lads, and good friends of mine, from Immoral Hazard but they decided, against all odds, to go through with this.

The result of this, which I am listening to while writing these words, is exactly that. Music crafted by people with an earthly sense of reality. They acknowledge the difficulties because they feel them every day. Reality hurts. It strikes and wears you down. And this is the gold hidden in this album. They aren’t naïve and they don’t try to appear as something more than they already are. Their aspirations are within their grasp and the songs are written with honesty and mental sobriety.



Now, let us go to the meat of this. Metal means riffs. If the riffs are there, then any band can create a decent album. This is not just a decent album. Every song has been worked to the point where the orchestration allows it to speak for itself, add to that Theo’s vocal performance, which is that of a very pissed off individual ( listen to ‘Eternal Exile’ ). The drums are terse and reserved, even though Tolis is more than capable to rip his drum kit, in a way that support the songs and make them stand out and the bass follows the songs, giving them depth. But, what really shines is work done with the guitars. The riffs of ‘Pitch Black’, ‘Self Enemy’, ‘Mentor’, ‘Reborn’ are exactly the kind of riffs that create mosh pits with ease. The solos in ‘Vultures Dance’ and ‘Dead end trails’, especially in the latter, show early shines of the bands evolvement. The last two songs, ‘Eternal Exile’ and ‘Last Nerve’, are two thrash hymns that leave the listener beaten down and exhausted by their sheer intensity. As soon as the album ends, the listener stops, relaxes in his chair and thinks with an introspective look on his face.

How is it possible to be self-financed and have such a well done production? ‘Convulsion’ is an album filled with confidence, clear sound that allows every instrument to be heard and polished, as to sound modern but not plasticated. There are weaknesses, of course, as every debut has, and these weaknesses are some of the bridges used to interconnect a song.

Just listen to the bolt thrower-ish riffs of ‘Mentors’ and ‘Haven’, or the clean vocal lines of ‘Dead end trails’, or the uniqueness of ‘Vultures Dance’. This is an album that you listen to from start to finish and feel your blood boiling. This is thrash metal. Direct, dry and angry.