Τρεις τρελοί τρελοί τραγουδιστάδες


Η φωνή σε ένα metal συγκρότημα λειτουργεί σαν επιπλέον μουσικό όργανο. Ιδιαίτερα στον ακραίο ήχο, όπου μπορεί ο τραγουδιστής να κινείται μέσα στα ηχοτοπία που δημιουργούν οι υπόλοιποι μουσικοί και να εκφράσει κάτι ιδιαίτερο, διαφορετικό και πολλές φορές τρομακτικά μοναδικό.





Αυτές οι περιπτώσεις είναι σπάνιες και δεν είμαι σίγουρος εάν οφείλονται σε γονιδιακό λάθος, σε τραυματικές παιδικές εμπειρίες ή απλώς σε μια γκόμενα. Παρόλα αυτά έχουν την τάση να εκφράζονται με τέτοια πειστικότητα που οφείλουμε εμείς, σαν ακροατές και λάτρεις αυτής της μουσικής, να αναρωτηθούμε γιατί το γουστάρουμε. Η απάντηση είναι απλή, αν και όχι τόσο πρωτότυπη. Η θεατρικότητα και η ερμηνεία των τραγουδιστών ανεβάζουν επίπεδο στο μουσικό σύνολο που προσφέρουν με την παραληρηματική ερμηνεία τους και την έμφυτη τρέλα τους. Εάν δεν ήταν τραγουδιστές τότε θα ήταν τρόφιμοι σε κάποια ψυχιατρική κλινική. Ίσως στο Arkham.




  • Aldrahn – Dodheimsgard, Thorns, The deathtrip



Διάγνωση – Διπολική διαταραχή


Η περίπτωση του είναι κλινικά ακραία. Πιθηκίζει παρορμητικά, ουρλιάζει και ψιθυρίζει για εξαίσιες πνευματικές εμπειρίες και τα οκτώ άκρα της Γιόγκα. Φωνάζει παραληρηματικά σε κάθε περαστικό που συναντά στο δρόμο του και απευθύνεται σε ανώτερες οντότητες όταν κανείς δεν κάθεται να τον ακούσει. Περνάει από τη σιγουριά και την αυτοπεποίθηση στην ολοκληρωτική αυτοκαταστροφή του με μαζοχιστική απόλαυση. Είναι ταυτόχρονα ο θύτης, το θύμα και ο αφηγητής σε ένα κόσμο που κρέμεται από μία λεπτή και εύθραυστη ψυχική κλωστή. Στις διαυγείς στιγμές του φαίνεται φυσιολογικός, ικανός να μιλήσει με σχετικά ευκρινείς εικόνες και συμπαγή λόγο. Μα κάτι τέτοιο κρατά ελάχιστα. Στα οράματα του βλέπει τον εαυτό του να γεννιέται από τα δέντρα σαν καρπός του μίσους της ανθρωπότητας. Απεχθάνεται το διάλογο με τρίτους και προτιμά να συζητά με τον εαυτό του όταν έχει πέσει σκοτάδι. Λέει πως νιώθει ασφάλεια μαζί με τα ζώα της νύχτας.

  • V.I.T.R.I.O.L. – Anaal Natrakh



Διάγνωση – Διαταραχή πολλαπλής προσωπικότητας


Λέγεται πως τον βρήκαν γυμνό στο πάτωμα. Κοιμόταν μέσα σε μια λίμνη από ιδρώτα και ούρα και οι γείτονες, ύστερα από κάποιες επεξηγήσεις, περιέγραψαν την χθεσινή επεισοδιακή νύχτα στην οικοδομή τους σαν ένα καυγά μεταξύ τριών ανθρώπων. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες τους, και καθώς κανείς δεν είδε τους άλλους δύο, θεωρήθηκε πως οι τρείς αυτοί άνθρωποι είναι φίλοι που έτυχε να έχουν μια έντονη διαφωνία. Το θέμα της διαφωνίας τους δεν μπορεί να καθοριστεί με ακρίβεια καθώς οι μοναδικές λέξεις που διέκριναν οι γείτονες ήταν ‘διαύγεια’, ‘αρνούμαι’, ‘απόγνωση’, ‘σμιλεύω’, ‘ψέματα’ και άλλες οι οποίες περισσότερο συγχύζουν παρά ξεκαθαρίζουν. Τα μοναδικά στοιχεία που στην ουσία βοήθησαν στη διάγνωση είναι το πόσο διαφορετικές ακούγονταν οι φωνές τους. Η μία ήταν καθαρή και στεντόρεια. Μιλούσε με σιγουριά και ευφράδεια. Η άλλη ήταν υψίσυχνη και ακατάληπτη. Ακουγόταν φρενήρης και ήταν αδύνατο να καταλάβουν εάν μιλούσε ή απλώς φώναζε. Και η τρίτη ακουγόταν χαμηλή και μπάσα και θύμιζε, όπως μας είπαν, άνθρωπο δαιμονισμένο ή κάποιο άγριο ζώο που πολεμά για την ζωή του.
Το μόνο σίγουρο είναι πως ποτέ δεν εθεάθησαν μαζί.






  • Arioch – Funeral Mist, Marduk



Διάγνωση – Σχιζοφρένεια – Σύνδρομο μεγαλείου


Έρχεται οικειοθελώς στις συνεδρίες και φαίνεται σίγουρος για τον εαυτό του. Μέχρι στιγμής δεν έχει δείξει διάθεση να κάνει κακό σε κάποιον αν και υπάρχουν κάποιες επιφυλάξεις όσων αφορά τις προθέσεις του απέναντι στον κόσμο που τον ακούει. Συνήθως βρίσκεται μπροστά από τον Ναό της Φωτεινής Πείνας και κηρύττει την αλήθεια όπως αυτός την βλέπει.
Το κήρυγμα του μοιάζει περισσότερο με τελεολογικό μανιφέστο για την αφύπνιση και απελευθέρωση των πιστών στην επερχόμενη Μαραναθά, την έλευση Του Σωτήρα. Ο ίδιος υποστηρίζει πως είναι ο τελευταίος προφήτης Του και η δουλειά του είναι να προετοιμάσει το έδαφος για τον ερχομό Του.
Με τον καιρό έχει αποκτήσει περισσότερους ακόλουθους, χωρίς όμως να έχουν προκαλέσει το κοινό αίσθημα. Οι συνευρέσεις τους περισσότερο θυμίζουν μια θεατρική παράσταση της Κωμωδίας του Δάντη, παρά ιερή κατάνυξη και ο πολλοίς κόσμος τις παρακολουθεί από περιέργεια.
Οφείλω να ομολογήσω πως παραβρέθηκα και εγώ σε μία από τις συνάξεις τους και εντυπωσιάστηκα από το παρουσιαστικό του. Οι ακόλουθοι παρακολουθούσαν με δέος και ζητούσαν την ευλογία του.


Στην επόμενη συνάντηση μας θα του ζητήσω να σταματήσει το κύρηγμα για μερικές μέρες. Είμαι σίγουρος πως θα αρνηθεί και αυτό είναι και το ζητούμενο. Αρκεί να μην γίνει επικίνδυνος. 

Black Monolith - Passenger - review




Ο ακραίος ήχος είναι σε μία κατάσταση μόνιμου ριζοσπαστισμού. Οι μουσικοί επανεφευρίσκουν τον ίδιο τον ήχο τον οποίο αγάπησαν μεγαλώνοντας, συνδυάζοντας χαρακτηριστικά που εκ πρώτης όψεως δεν έχουν κάτι κοινό.

Το black metal και το crust punk εύκολα μπορούμε να τα διαχωρίσουμε και να τσακωνόμαστε για το ποιος είναι πιο trve σε αυτό που πρεσβεύει. Ακραία και τα δύο ήδη από τη φύση τους, με το Black metal να έχει την τάση να είναι πιο μελωδικό και ταξιδιάρικο όταν οι ασβεστωμένοι μουσικοί ρομαντζάρουν στην φύση ή έρχονται σε επαφή με την ευαίσθητη σατανική καρδιά τους. Ένας ήχος πιο φυσικός και γήινος από αυτόν του punk.

Από την άλλη, τα νεύρα και η σκατίλα της γκρίζας αστικής ζωής, η συνειδητοποιημένη αναρχία και το χάος συναντιούνται εδώ με την black metal σιδηροδρομική riffολογία και δημιουργούν ένα θορυβώδες απροσάρμοστο fuzz που θυμίζει σε φάσεις κάτι πιο ψυχεδελικό και rock’n’roll χωρίς να είναι ποτέ χίπικο και αφελές.

Η φωνή είναι πάνω από τις κιθάρες και ουρλιάζει ακατάπαυστα για κάτι. Δεν ξέρω τι. Δεν με ενδιαφέρουν οι στίχοι. Λειτουργεί σαν ένα ακόμη όργανο. Τα drums ακολουθούν τα μοτίβα της ασταμάτητης επαναλαμβανόμενης πυροβολαρχίας του αναρχισμού συνοδεύοντας κάποια punk ακόρντα που γλιστράνε με ευκολία στη μελωδικότητα του black metal. Με τις κιθάρες να αφήνονται ελεύθερες να βγάλουν τον θόρυβο τους και την παραγωγή να προωθεί αυτήν την ρευστή rock αισθητική, δημιουργούν ένα σύνολο το οποίο τελικά σε αφήνει πιο ήρεμο και ευδιάθετο.

Το αποτέλεσμα λειτουργεί εκπληκτικά υπέρ του ακροατή. Καταπραΰνει τα νεύρα, αγαλλιάζει τη ψυχή, χαλαρώνει τους μυς και σε ταξιδεύει στις κρυφές ομορφιές μιας βιομηχανοποιημένης κιτρινογκρίζας πόλης της Αγγλίας, στις αρχές του φθινοπώρου. Υγρασία, βροχή, λάσπη, riff και μοϊκάνα.


Forest of Tygers - Bruises - review


Δεν πιστεύω σε κανένα από τα σχόλια και τις απόψεις που λένε πως η ακραία σκηνή περνάει κρίση λόγω οικονομικών δυσκολιών. Η οικονομική κρίση επηρεάζει τον καταναλωτή και αυτό με τη σειρά του τiς μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες.



Εάν μια μικρή ομάδα ανθρώπων όμως γουστάρει να γράψει μουσική τότε θα το κάνει και έχει στα χέρια του το καλύτερο και πιο άμεσο μέσο που είχε ποτέ. Το internet. Βέβαια, αυτό έχει και τα ελαττώματα του, γιατί είναι εύκολο να χαθεί κανείς σε αυτό το απέραντο πεδίο ήχων, εικόνων και απόψεων. Αλλά, έχουμε το streaming και το download για να κρίνουμε για τον εαυτό μας. Που σημαίνει ότι πρέπει κάποιος να βασίζεται αποκλειστικά και μόνο στη δικιά του κριτική ικανότητα και στην πεποίθηση του πως γνωρίζει τι του αρέσει.

Προσωπικά, δεν με ενδιαφέρει εάν υπάρχει σκηνή, εάν τα μέλη τα συγκροτημάτων έχουν καλές σχέσεις, ή εάν αυτό που θέλουν είναι λεφτά. Όποια κι' αν είναι τα κριτήρια τους και οι φιλοδοξίες τους, εφόσον το αποτέλεσμα με ικανοποιεί τότε θα τους ακούσω και θα γουστάρω και θα το αγοράσω. Αφού πρώτα το έχω λιώσει. Είναι τέχνη και θέλει το χρόνο του για να μείνει στην ψυχή κάποιου. Η τεχνική του πλήρωσε πρώτα και απόλαυσε μετά είναι ένα μεγάλο ψέμα που στήθηκε από τις δυνατές δισκογραφικές. Ψάχνοντας και ακούγοντας, διαβάζοντας απόψεις και κάνοντας κλικ στο μικρό κουμπάκι με το σύμβολο του Play μπορείς να ακούσεις ότι θέλεις. Η ευθύνη βρίσκεται στα χέρια του καταναλωτή.

Enter ΄Forest of Tygers". Πρόσφατα κυκλοφόρησαν το πρώτο τους EP το οποίο μου πήρε τα μυαλά από την πρώτη ακρόαση. Έχει την ένταση του core, την φωνητική σκισμένη ερμηνεία που ικανοποιεί το ευαίσθητο αυτί μου. Την πώρωση και την συναισθηματική φόρτιση ενός μετα-αποκαλυπτικού εφιάλτη που κρατάει μονάχα δεκαεφτά λεπτά. Ένα σφηνάκι που σε στέλνει στο πάτωμα λιπόθυμο, μα απόλυτα ικανοποιημένο. Δυνατό, πιπεράτο, πληγωμένο από την πραγματικότητα μα πεισματάρικο σαν μουλάρι που αρνείται να τα παρατήσει.

Οι στίχοι τους είναι κοφτοί και άμεσοι. Σαν να τους ουρλιάζει ένας τρόφιμος στο Arkham Asylum, απομονωμένος και αποκαμωμένος, πολεμά το παρελθόν του και τους ανθρώπους που τον έφεραν σε αυτή τη θέση.



AS FLAKES OF ASH 




Pitch black. Searching. 

Can't speak, but I'm smiling. 

I beg, from within. 

Keep me here. 

You must leave me. 

Happy, as flakes of ash. 
Disassociate me from this sagging shell. 
An inner self immolation. 
Memories, as flakes of ash. 
Left in subspace ; happy, dissolved, dwindling. 
Disassociate me from this sagging shell. 
Left in subspace. 
Happy, as flakes of ash. 

Μου θύμισε το ντεμπούτο των Mastodon, τότε που τα σπάγανε με τα απανοτά riff και τις κραυγές τους. Το ep των Botch, 'An anthology of dead ends'. Ασύγχρονα, ανάποδα riff και ερμηνευτική ένταση.
Το κομμάτι 'As flakes of Ash' είναι σίγουρα από τα πιο δυνατά που άκουσα εφέτος.

Καλή αρχή έκανε το ντουέτο και θα συνεχίσουν έτσι.


Ethereal Riffian - Aeonian : The review




Ποιοι είναι τούτοι και πως βρέθηκαν στα αυτιά μου; Δεν θυμάμαι για να είμαι ειλικρινής. Από το πρώτο τραγούδι όμως που άκουσα, ένιωσα το αγκίστρι τους βαθιά στις πνευματικές μου σάρκες. Ιδιόμορφοι σε παρουσία και ιδεολογία. Οι αναζητήσεις τους είναι του ανατολικού θρησκευτικού μπλοκ. Τσακρα, δονήσεις, διαλογισμός και συλλογική συνείδηση.

Whatever man... Τα τραγούδια τους είναι μεγάλα, είναι μαμουθ χτισμένα με riff και μεράκι. Ξεδιπλώνεται κάθε τραγούδι τους, παίρνοντας τον χρόνο του για να αναπτύξει το θέμα του. Και μετά επαναλαμβάνεται. Το riff έρχεται, σε ανεβάζει, και φεύγει. Επιστρέφει ξανά και σε βάζει να κουνιέσαι λες και τους βλέπεις ζωντανά. Ξέρεις τι λέω. Σε εκείνες τις συναυλίες που δεν ασχολείσαι με τους μουσικούς και την παρουσία τους στο σανίδι. Αφήνεσαι, κλείνεις τα μάτια και λικνίζεσαι.

Δονείσαι μαζί τους. Ψέλνεις μαζί τους. Ταξιδεύεις μαζί τους. Είναι ταξίδι με καύσιμο το χόρτο, τη καύλα, τις ιδιαίτερες αναζητήσεις τους και το riff. Ναι, το riff. Χωρίς αυτό δεν θα υπήρχε metal - rock και δη stoneropsychedoomual enlightenement. Τους το εύχομαι ολόψυχα. Να το βρουν αυτό το ανώτερο που αναζητούν. Και ας είναι και ψέματα. Εάν είναι στο ταξίδι τους να μας αφήσουν τέτοια τραγούδια, ας διαβάσουν ανάποδα και τις Ουπανισάδες τραγουδώντας με τη φωνή του Ντοναλτ Ντακ. Καλό θα είναι.

Είναι από το Κίεβο. Είναι τέσσερις...και έχουν δεινόσαυρους για κατοικίδια.

When metal and lyrics collide!



Το πιο σπάνιο φαινόμενο στη μουσική τέχνη που αγαπάμε είναι να συναντήσουμε ένα τραγούδι, με σουπερ τεράστιο υπεργαμάτο riff και φωνή από τα βάθη της κόλασης, ή έστω από τα ψυχεδελικά ύψη της υπερσυνείδησης, που συνοδεύεται από καλούς στίχους.

Ποτέ δεν ήταν προαπαιτούμενο για τη μουσική και δη για τη metal αλλά όποτε συμβαίνει, το συγκρότημα αυτόματα ανεβαίνει σε επίπεδο καλλιτέχνη που δεν περιορίζεται στην εποχή του. Είναι δύσκολο, σπάνιο και εξαιρετικά ευχάριστο για ένα φίλο και σπασίκλα αυτής της μουσικής.

Σε όλα αυτά τα χρόνια έχω νιώσει αυτήν την σύνδεση με όλο το προσφερόμενο καλλιτεχνικό πακέτο, ελάχιστες φορές. Στην αρχή απογοητευόμουν και προσπαθούσα να βγάλω μια άκρη, αφιερώνοντας χρόνο στους στίχους. Διάβαζα αυτούς του Warrel Dane και του Akerfeld και πολλούς ακόμη χωρίς να έχω τη δυνατότητα να εισχωρήσω σε αυτούς, να τους νοιώσω και να τους κάνω δικούς μου.

Τελικά αποφάσισα πως δεν υπάρχει ελπίδα και άρχισα να αδιαφορώ. Αυτή η απόσταση μου έδωσε τη δυνατότητα να μην προσπαθώ να καταλάβω και απλώς να δω τις εικόνες που οι στίχοι μου δημιουργούσαν. Έτσι κατέληξα σε αυτό το μοναδικό συμπέρασμα: Οι στίχοι των μουσικών είναι σκατά.

Δεν το λες και αποκάλυψη. Με τα χρόνια όμως εκτίμησα τους στίχους κάποιων ελάχιστων καλλιτεχνών. Στο σημερινό κείμενο θια ασχοληθώ με αυτούς του Chuck Schuldiner. Για μένα ο καλύτερος στιχουργός στη metal για τον εξής απλό λόγο. Έγραφε άμεσα, χωρίς πολύπλοκες εικόνες και ανώτερες ιδέες, για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Δεν ασχολούνταν με τον κόσμο, την πείνα, τις πλυμμήρες, τη δημοκρατία και όλες τις μεγάλες ιδέες. Αντιμετώπιζε τη ζωή του προσγειωμένα καθώς αντιλαμβανόταν τη ματαιότητα των μεγάλων ιδεών.

Τον απασχολούσε ο άνθρωπος και οι σχέσεις του με τους άλλους. Απλά και καθημερινά με μια δόση, που δεν ήταν και δύσκολο να το καταλάβει κανείς, εσωτερικών, πνευματικών αναζητήσεων. Εκεί που οι περισσότεροι επιλέγουν ένα μυστικιστικό μονοπάτι για να μιλήσουν για τη γνώση του εαυτού, πιθανότατα γιατί δεν είχαν ιδέα για πιο πράγμα μιλούσαν, ο Τσακ επέλεξε τον δρόμο της κουβέντας με δυο τρεις φίλους, ένα απόγευμα, στη βεράντα, μαζί με καφέ και τσιγάρο.

Δεν ξεκίνησε έτσι βέβαια. Από στίχους για ζομπια, σε ζητήματα όπως η έκτρωση και οι μαζικοί φόνοι, στη μοίρα, τη φιλοσοφία, τη ζήλεια, τη κρίση, τη συγχώρεση, την ίδια τη ζωή. Από αλμπουμ σε αλμπουμ φαίνεται καθαρά ο δρόμος που χάραζε ο ίδιος για τον εαυτό του, τόσο στη μουσική εξέλιξη του, όσο και στιχουργικά. Τα άλματα ήταν τεράστια και περιπετειώδη για τον ίδιο και για εμάς, τους ακροατές.

Οι παρακάτω στίχοι είναι επιλογή από τραγούδια του, ξεκινώντας από το πρώτο αιματηρό αλμπουμ και καταλήγει στο ήχο της επιμονής. Άραγε θα μπορούσε να ειπωθεί η ιστορία ενός ανθρώπου σε ένα τραγούδι; Γιατί όχι. Μια προσπάθεια δεν βλάπτει.



Prophecies of Death



Gather around, watch and see a new creation of misery
End it now, it is the only way
too cruel, that is what they say.

Death and life taken so easily
Right or wrong, whose choice will it be?
Should we not prepare for the uncertain
Mysteries of our life, of our destiny?
.
See past the dark and use your energy
Learn from these images
Thoughts that we call dreams
The answer cannot be found
in the writing of others
Or the words of a trained mind.

Won't you join me on the perennial quest
reaching into the dark, retrieving light
Search for answers on the perennial quest
where dreams are followed, and time is a test.

Life is like a mystery
with many clues, but with few answers
to tell us what it is that we can do to look
for messages that keep us from the truth.

When you taste the truth you will
see like others before me, to you
I am past, a story to tell,
tell it.

Enforce the words no more, be free
alone you might just find serenity.



To forgive is to suffer.


"Ladies!"