Kauan - Muistumia - review






To Doom είναι το είδος του Metal που ενσωματώνει την τραγωδία, την θεατρικότητα και την μεγαλοπρέπεια στο μέγιστο δυνατό βαθμό και για αυτόν τον λόγο είναι το πιο συναισθηματικό είδος ακραίας μουσικής που έχω ακούσει.  Αφήνοντας στην άκρη την υποκειμενικότητα μου, οι Kauan είναι ένα συγκρότημα που αναμειγνύει την μεγαλοπρέπεια του doom με στοιχεία folk, κλασσικά έγχορδα (βιολί και βιόλα), πλήκτρα και φωνητικές ερμηνείας που εκτείνονται από σκληρά σε καθαρά, αντρικά σε γυναικεία, κάνοντας αυτό το δημιούργημα πιο συναισθηματικό, ρομαντικό και μελαγχολικό, δίνοντας μια βαθιά και καλλιεργημένη προσωπικότητα στο συγκρότημα.

Δεν τους έχω ξανακούσει αν και έχουν κυκλοφορήσει είδη 4 album από το 2007 και το ‘Muistumia’ είναι μια επαναηχογράφηση έξι τραγουδιών από προηγούμενες κυκλοφορίες μαζί με ένα καινούριο, το ‘Unsoi’ που ανοίγει το album. Τα κύρια χαρακτηριστικά αυτής της κυκλοφορίας είναι τα βαριά riff του doom, που τόσο αγαπώ και ενορχήστρωση που μου θυμίζει αυτές του prog rock και του ατμοσφαιρικού metal που κυκλοφορούσε κυρίως κατά τα μέσα της δεκαετίας του 90.

Οι στίχοι είναι στα Ρώσικα και στα Φινλανδικά, που από τη μια πλευρά τους κάνουν ακατανόητους αλλά από την άλλη προσφέρουν μια εξωτική ακουστική εμπειρία, αφήνοντας των ακροατή να δημιουργήσει τα δικά του εικονικά τοπία, στο χιόνι και στον πάγο ενός άγνωστου κόσμου, περιπετειώδη και γεμάτο ενδιαφέρον.



Μπαίνοντας σε μια απομονωμένη ταβέρνα στη μέση της Τούνδρας, με λίγους μονάχα αγρότες και κυνηγούς να κάθονται γύρω από ζεστές εστίες φωτιάς, πίνοντας βότκα και συζητώντας την καθημερινότητα τους και τα προβλήματα τους, τον μεγάλο χειμώνα που είχε καταστρέψει τα σπαρτά πριν από πολλά χρόνια και ιστορίες των προγόνων τους όταν ήρθαν σε αυτό το απάνθρωπο μέρος να εγκατασταθούν κα να χτίσουν το μικρό τους χωριό.

Οι κυνηγοί να λένε μια ιστορία για ένα κυνηγό, ο οποίος έπειτα από το επιτυχημένο κυνήγι μιας μέρας, βρέθηκε αντιμέτωπος με μια μεγάλη καφέ αρκούδα, λίγα μόλις μίλια βορειότερα και τον αγώνα που έδωσε, όχι μόνο για την ζωή του αλλά και για τις ζωές της γυναίκας του και των παιδιών του, καθώς τον περίμεναν να επιστρέψει φέρνοντας μαζί του φαγητό. Το όνομα αυτού είναι Kuu και είναι ο μυθικός δημιουργός του αρχαίου τους χωριού.

Αυτή είναι μια ιστορία που μόλις δημιούργησα, για να δώσω ένα παράδειγμα των εικονικών τοπίων που δημιουργούνται στη συνείδηση του γράφοντα κατά την ακρόαση του ‘Muistumia’. Όποτε συμβαίνει αυτό, ιδιαίτερα όταν συμβαίνει με αυτό τον φιλόξενο και προσβάσιμο τρόπο από τους καλλιτέχνες, είμαι κάτι περισσότερο από ευχαριστημένος. Μόλις βρήκα μερικούς καινούριους φίλους από τον βορρά. Φίλοι οι οποίοι έχουν την δυνατότητα να αφηγούνται ιστορίες μέσα από τη μουσική τους και θεωρώ αυτό το album, όχι μόνο μια επιτυχείς κυκλοφορία μα και μία σημαντική για αυτούς. Υπάρχει ταλέντο εδώ και τους εύχομαι τα καλύτερα για το μέλλον. Θα τους ακούω.

Kauan - Muistumia - review





Doom metal is the subgenre that embodies tragedy, theatricality and grandiose to their full extent and for that reason is the most emotional and moving heavy music that the author has listened to. Subjectivity aside, Kauan is the type of band that mixes the grandiose of doom with folk elements, classical strings (violin and viola), keys and a vocal performance that varies from growls to clean, male to female, singing to narration, making their craft more mellow, romantic and melancholic resulting in a deep and multilayered personality of a band.

I’ve never heard of them before, even though they have published 4 albums since 2007 and ‘Muistumia’ is a re-recording of six main tracks from previous releases along with one new track, the opener ‘Unsoi’. The main characteristics of this release are the doomy heavy riffs that I love and an orchestration that reminds me of prog-rock and atmospheric metal albums that were being released in the mid 90’s.

The lyrics are in Russian and Finnish, which on the one hand makes it incomprehensible but on the other hand it offers an exotic listening experience, leaving the listener to create his own imagery and landscapes filled with snow and ice into a world unknown but interesting and adventurous.



Walking into a secluded tavern amidst the Tundra with only a few farmers and hunters gathered around the heated pots, drinking vodka and discussing about their daily routine and problems, the great winter that destroyed the corps a long time ago and stories of their ancestors when they came in this inhumane place to settle down and build their small village. 

The hunters telling of tales of this one hunter, that after a successful game, came upon a great brown bear just a few miles north and had to fight not only for his life but for the lives of his wife and children, since they were waiting for him to bring them food. The name of that hunter was Kuu and he stands as the mythic founder of their ancient village.

This is a story that I just made up, as to give an example of the imageries created in the consciousness of the writer while experiencing ‘Muistumia’. Whenever that happens, especially when it is done in such a welcoming and accessible way by the artists, I am more than pleased. I have just found some new friends from up north. Friends who happen to have the ability of storytelling through music and I consider this album, not only a successful release but an important for them as well. There is talent here and I wish for them the best, the future holds. I will be listening.

Schizoid Lloyd - The last note in God's Magnum Opus - review




Dear Schizoid,

There are some thoughts that I would like to share with you in my attempt to explain why I have decided to break up with you.

When I first met you, I felt an unexplainable attraction for you. I liked your weird hair and clothes, your deranged sense of humor and your skills at creating freakish structures with musical pieces that seemed incompatible. But, what was a first impression of a mature multi layered personality is now a disappointing image of a worn out and confused individual and for that I blame myself. I misjudged you and I really believed that there was a future between us. Oh, I could not describe my change of heart easily, but I will try.

These riffs that caught my attention, in songs like ‘suicide penguin’, ‘avalanche riders’, ‘misanthrope puppet’ fell flat when there was nothing to hold them tight and make the songs stand out. Your vocal lines, the ones that resembled the same style that Queen expressed so diligently, really have a spark in them and when they are embodied into actual songs, they do tend to make everything flow. Take ‘amphibian seer’ for example. I really like this song and I think it’s the best in the whole album, mostly because it feels like, you know, a song.




There were times, mostly between your silly imitations of children’s playing aloud and rappers…ehm…rapping,  where you were talking about the need for art to be groundbreaking, pushing the envelope and moving into uncharted territory, like so many did before us. You mentioned other crazies, I remember. Like Frank Zappa, Captain Beefheart and Mr. Bungle. I wanted to be honest with you when it became clear to me that you lacked something crucial when it comes to art, but I sat there patiently, waiting, or should I say hoping, for a glimpse of it. Your heart, that is.

You are all mind and no heart and I can’t stand this. I just can’t. Everything sounds very thoughtful and worked out with precision, even if you wanted it to sound spontaneous, and as a result, the whole album lacks anything that would animate it into a living and breathing being. Someone that I could have fun with and spend time discovering the never ending faces of one’s personality.

Now I write this, feeling sure about it. In your attempt to be avant-garde you resulted into a faceless mold of conjoined ideas and inspirations. Was it your aspirations and your need to differentiate from everything? Is your need to draw attention so uncontrollable as to sacrifice the one thing that no one can ever deny you? Or was it something much simpler? I am sure you had fun creating this. But I didn’t have any fun listening to this.

I will end this sad and difficult note by giving you what I understand to be helpful. Put your shit together. Cut down on your superfluity and let your heart express itself. Then we can talk again.

Love,

Lloyd.



P.S. Keep the solos.

The band's facebook page


Αυτό είναι στα ελληνικά

Howls of Ebb - Vigils of the 3rd Eye review




I've tried very hard to avoid writing a review for ‘Howls of Ebb’. The reason is simple. It’s old news. Their debut was released in February of 2014. That is a long time ago and when being bombarded with new music every single day has been the norm for me, and I am grateful for that, it is relatively easy for some albums to slip through the cracks.


The collective creation of their unique and mandatory vision, forced to them by forces unseen, unexplained and awe inspiring.

I became acquainted with these obscure and weird fellas almost two months ago, while I was surfing the dark and metallic side of the internet. I found two intriguing factors that held my attention. Their cover is weird as fuck and it was released via I, voidhanger records, which specializes in weird as fuck releases. And then I listened to the album.

The arrangement is abnormal, the vocalist whispers and speaks like an ancient deity from a never to be discovered lost civilization. Their lyrical approach is that of a galactic war between the forces of good and evil. Numbers play a significant role and it seems to me that they are expressing a philosophical dark art where universes submerge into the black void of nothingness.





If I were to put them under a bright white light of an interrogation room, I would say that they are the bastard sons of death and black metal, a group of individuals with a unique vision that leads them to push the envelope and walk into uncharted musical territory.

They do not care about normality. They do not care about acceptance. They do not care about being understood. They care for only one thing. The collective creation of their unique and mandatory vision, forced unto them by forces unseen, unexplained and awe inspiring.


Soaring the might of blue abyss, fly!
Tangle the tentacles of mind, divine!
Ripe with the sweet essence of creep, sin!
3 of a pair eat sheep amongst green vile winds


But even in this abnormal expression, one can come in touch with the humane and mortal nature of this entity. There is structure. There is a layout. They never go too far as to reach a point where avant-garde becomes impossible to bear. The listener will be welcomed into their world, but he, or she, needs to be in a state of acute attention and acceptance or he will be lost and confused.

The ‘Vigils of the 3rd eye’ is the abnormal, illucid and obscure architecture of a Lovecraftian city. Are you willing to live there?


Wiping, and trifling, and stumbling, and falling
Amongst bumps and deep ends
In Dark, In Mind, In Nothing
From the crevices they crawl and win!

Illucid Illuminati
Cradling the sphere. loosening the spin
Illucid Illuminati
Heeding the Vortex, ripening the Blend

Illucid Illuminati
Standing mist high, floating beyond winds
Illucid Illuminati
Beckoning fruitful visions, yes, it will cleanse




Listen to: Illucid Illuminaty of the Dark

Best of the underground of 2014.





Όπως έχω ήδη δηλώσει στα επίσημα κοινωνικά ψηφιακά δίκτυα, μου αρέσουν οι λίστες αλλά συνήθως είμαι πολύ τεμπέλης για να κάνω μία. Κάθε τέλος του χρόνου, καθώς αυτός πλησιάζει με τον δικό του ράθυμο ρυθμό και με διάθεση για πνευματική διασκέδαση, παίρνουμε αποφάσεις για τη νέα χρονιά, τις οποίες βέβαια δεν θα κρατήσουμε, και τοποθετούμε αυτήν που φεύγει σε μικρά κουτάκια αναμνήσεων, όμορφα τακτοποιημένα σε μια γωνιά του συμπαντικού μυαλού μας. Έπειτα τα ξεχνάμε και συνεχίζουμε να γεμίζουμε τον νού μας με άχρηστες πληροφορίες, διότι είμαστε λαίμαργα όντα και καταναλώνουμε πληροφορίες θεωρώντας τις εμπειρίες.

Tι θα ειμαστε, εάν δεν γνωρίζαμε τα πάντα για όλους; Πως θα επιβιώναμε στη κοινωνική ζούγκλα που δημιουργήσαμε; Οι πληροφορίες έχουν τη δύναμη να μας κάνουν να πιστέψουμε πως γνωρίζουμε κάτι, μα κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό. Και αφού σου κατέστρεψα τι μέρα, διάβασε τη λίστα μου και άκουσε και κάποια δείγματα που μπορεί να σου προσφέρουν μερικές στιγμές σκοτεινής και μαύρης χαράς και έλα μετά να κάτσουμε μαζί σε μια γωνιά, να τραγουδήσουμε Μάλαμα. 



10. Nightfell - The living ever mourn


Ντεμπούτο για τους Nightfell και χωρίς πολυ προσπάθεια, δημιουργούν και απορροφούν των ακροατή στο σκοτεινό και riffoκεντρικό doom τους.




Μελωδικά riff και death φωνητικά, μερικές εξάρσεις όποτε αυτό απαιτείται και απαγγελίες που θυμίζουν λειτουργία εκκλησίας των μαύρων τεχνών. Άκουσε το 'The hollowing'.



9. Full of Hell & Merzbow

Τι συμβαίνει όταν αναμιγνύεις μία grind μπάντα με τον καθυστερημένο Ιάπωνα ψυχοπαθή Merzbow. Η χημική αντίδραση κρατάει ελάχιστα και παίρνεις ένα κορεσμένο διάλυμα σκατοψυχιάς, αδιάλειπτων ουρλιαχτών, sludge πετροχημικών φουσκάλων και μία σούπα καμμένων εγκεφαλικών κυττάρων για ίζημα.




Ιδανικό για τον πονοκέφαλο, καθαγιασμό πρωτόγονων ενστίκτων, εμπειρίες ανώτερης συνειδητότητας, ηχητικό μασάζ λεμφοκυττάρων και τη θεραπεία όλων των μορφών καρκίνου. Άκου το όλο. Δεν παίρνει και πολύ.



8. Darkspace - III I


Ο ήχος είναι κύμα και μεταφέρεται μέσω της μάζας. Στο διάστημα, η μάζα είναι συγκεντωμένη σε μεγάλα αστρικά σώματα και στο ενδιάμεσο δεν υπάρχει το αναγκαίο μέσο για τη μεταφορά του ήχου. Ο αέρας. Ίσως πάλι να μεταφέρεται σε συχνότητες που κανένας γνωστός βιολογικός οργανισμός δεν έχει τη δυνατότητα να συλλάβει ακουστικώς. Ίσως, από τη στιγμή που δεν μεταφέρεται ο ήχος, τότε αυτός να μην υπάρχει. Ίσως να μην το διαβάζεις αυτό τώρα, αλλά να σκέφτεσαι να το γράψεις. Μέσα σε αυτό το χωροχρονικό διάστημα υπάρχουν οι Darkspace.




Και αυτό είναι το soundtrack του. Μαζικό, ολιστικό, τρομακτικό και μαγικά ελκυστικό.  Άκουσε το 'Dark 4.20'.



7. Black Monolith - Passenger

Punk αισθητική, ψυχεδέλεια και fuzzαριστός ήχος, χαοτικώς απροσδιόριστα φωνητικά, black metal riff, μελαγχολία, πάθος, σόλα και ένας drummer που κάνει το Τουπά-Τουπά να ακούγεται σαν μια φρέσκια δημιουργία.



Φαντάσου τους Darkthrone των τεσσάρων τελευτασίων δίσκων παίζοντας όπως στα πρώτα 4, χωρίς να μετράμε το ντεμπούτο τους. Άκουσε το 'Gold watch'.



6. Thantifaxath - Sacred White noise

Στριφνό, αφιλόξενο, εσωστρεφές, δυσαρμονικό, προκλητικό. Εδώ έχουμε το black metal του μεσοαστού που μισεί με πάθος οτιδήποτε αναπνέει. Ο συνεπαρμένος από τα παρανοικά οράματα του ταξιτζής του Ντενίρο, ουρλιάζει, σέρνει τα νύχια του σε ετοιμόρροπους τοίχους, αυτοκαταστρέφεται και σκοτώνει κάθε ελπίδα και κάθε φωτεινή αχτίδα. Τίποτα ελαφρύ, τίποτα φιλόξενο, μα τόσο μοναδικά ελκυστικό και εθιστικό. 



Μελωδίες που αντιστρέφονται, riff που παίζονται ανάποδα, ασταμάτητο κοπάνημα, αργά βασανιστικά περάσματα και μια σχισμένη φωνή που κάνει και τους δαίμονες να σαστίζουν. Ναι, είναι ένας εφιάλτης και με έχει μαγέψει. Άκουσε το: 'The bright white nothing at the end of the tunnel.'



5. Lucifyre - Sun Eater

Βίαιο , σκοτεινό, σατανικό, πυκνό και συμπαγές riffing, φωνή βαθιά, επιτυδευμένα χαμηλά στη μίξη ... και χάος. Αυτό είναι το soundtrack του πολέμου μεταξύ των δυνάμεων του καλού και του κακού. Με δυσκόλεψε στην αρχή, αλλά κάτι με τραβούσε σε αυτό. Υποθέτω η ατμόσφαιρα. Δύσκολα γίνεσαι δεκτός μέσα σε αυτήν την τελετή, με μόλις οι πύλες ανοίξουν ετοιμάσου για ένα εντυπωσιακό θέαμα.



Αυτό δεν είναι τυπικό death metal. Είναι αποκρυφιστικό, τελετουργικό, υποδειγματικά 'κακό' και δεν αστειεύται καθόλου με το αντικείμενο του. Τον ακροατή. Άκουσε το: 'Nekuomanteion.'



4. Spectral Lore - III

Η φετινή χρονιά είναι εκπληκτική για την ελληνική σκηνή, με πολλές κυκλοφορίες από όλα τα μήκη και πλάτη της metal. Αυτός ο φασματικός black μεταλλάς δημιούργησε ένα ταξιδιάρικο ήχο, γεμάτο sola και lead κιθάρες που συζητούν μεταξύ τους, μια βαθιά φωνή, ισχνή και επιβλητική που καλύπτει τα κενά ανάμεσα στις νότες. Άλλοτε ambient και άλλοτε επιθετικός, χτίζει τα κομμάτια με την ατμόσφαιρα του σκοτεινού ουρανού. Ρομαντικός φιλόσοφος που μας διηγείται την ύπαρξη μιας διαφορετικής πραγματικότητας. Άκουσε το 'A rider in the lands of an infinite dreamscape.'





3. Dead Congregation - Promulgation of the fall

Εδώ βρίσκεται το Ation Death Metal στα καλύτερα του. Δυναμική ενορχήστρωση, φοβερά riff, ασταμάτητος drummer που η δίκαση του θυμίζει σε στιγμές εξαγριωμένο ελικόπτερο και τεράστια, ερεβώδης φωνή που καλύπτει τα πάντα. Η μαεστρία τους στη δημιουργία ακούγεται στο δεύτερο κομμάτι, που είναι και το ομώνυμο.




Μερικές νότες επαναλαμβάνονται από τη μία lead κιθάρα, μέχρι που χώνεται η δεύτερη με ένα ριφ που ξεδιπλώνεται σιγά σιγά, με μερικά χτυπήματα τα οποία γυρνάνε σε φρενήρη Morbidangelικο στρόβηλο και κλείνουν τον κύκλο με την τεράστια υποχθόνια φωνή. Κομμάτι σαν εισαγωγή, μετά την εισαγωγή, διότι το serpentskin που ακολουθεί δεν αστειεύεται καθόλου. Άκουσε το: 'Schisma.'



2. YOB - Clearing the path to ascend

Μεγαλειώδης ήχος, υπερβατικά συναισθήματα, πάθος, επναλαμβανόμενα κυκλικά riff, επικά τραγούδια με διάρκεια άνω των δέκα λεπτών. Κάθε τραγούδι έχει τον δικό του υπνωτικό ρυθμό πάνω στο οποίο χτίζεται η ένταση της φωνητικής ερμηνείας του τραγουδιστή και των συναισθηματικών εξάρσεων όταν ξεσπάνε τα riff. Τα τραγούδια έχουν απλή δομή, μα η ένταση που εκφράζεται είναι τέτοια που καταστρέφουν ότι πετυχαίνουν στο δρόμο τους. Συμπαγή και σκληρά τραγούδια τα οποία μαλακώνουν λόγο της ζεστής αναλογικής παραγωγής, κανοντας το άκουσμα τους πιο χαλαρό και προσιτό. Οι ΥΟΒ δεν είναι εύκολοι στο άκουσμα, μα εάν σε γραπώσουν θα μείνεις αποκαμωμένος και εντυπωσιασμένςο από το μέγεθος του ήχου τους. Άκουσε το: 'Nothing to win.'.






1. Pallbearer - Foundations of Burden

Το Foundations είναι ένα από τα καλύτερα album της metal σκηνής. Ξεφεύγει από τα όρια ενός 'καλύτερο album της χρονιάς' με ευκολία και μένει σαν σημάδι αναφοράς. Ένα από αυτά τα album τα οποία θα πρότεινα σε κάποιων που θέλει να ακούσει doom για πρώτη φορά στη ζωή του. Μαζί με Sabbath, Candlemass, My dying bride, Electric wizard. Είναι ήδη κλασσικό. Άκουσε το: 'Watcher in the dark'.









Αυτά, μεταξύ άλλων βέβαια, όπως


Mare Cognitum - Phobos Monolith,
Semptiternal Dusk - s/t
Thou - Heathen
Code Orange - I am King
Harakiri for the sky - Aokigahara
Krieg - Transient
The deathtrip - Deep drone master
Indian - From all purity
Emptiness - Nothing but the whole
Lotus Thief - Rervm


είναι τα καλύτερα underground διαμάντια της χρονιάς που σύντομα κλείνει. Ίσως σε λίγες μέρες να εμφανιστεί και κάτι ακόμη στον ορίζοντα μα δεν είμαι σίγουρος. Άκουσε, απόλαυσε, μοιράσου. Είναι τέχνη. Ακραία, πολύπλοκη και προκλητική. Και για αυτό γουστάρουμε.