Howls of Ebb - Vigils of the 3rd Eye review




I've tried very hard to avoid writing a review for ‘Howls of Ebb’. The reason is simple. It’s old news. Their debut was released in February of 2014. That is a long time ago and when being bombarded with new music every single day has been the norm for me, and I am grateful for that, it is relatively easy for some albums to slip through the cracks.


The collective creation of their unique and mandatory vision, forced to them by forces unseen, unexplained and awe inspiring.

I became acquainted with these obscure and weird fellas almost two months ago, while I was surfing the dark and metallic side of the internet. I found two intriguing factors that held my attention. Their cover is weird as fuck and it was released via I, voidhanger records, which specializes in weird as fuck releases. And then I listened to the album.

The arrangement is abnormal, the vocalist whispers and speaks like an ancient deity from a never to be discovered lost civilization. Their lyrical approach is that of a galactic war between the forces of good and evil. Numbers play a significant role and it seems to me that they are expressing a philosophical dark art where universes submerge into the black void of nothingness.





If I were to put them under a bright white light of an interrogation room, I would say that they are the bastard sons of death and black metal, a group of individuals with a unique vision that leads them to push the envelope and walk into uncharted musical territory.

They do not care about normality. They do not care about acceptance. They do not care about being understood. They care for only one thing. The collective creation of their unique and mandatory vision, forced unto them by forces unseen, unexplained and awe inspiring.


Soaring the might of blue abyss, fly!
Tangle the tentacles of mind, divine!
Ripe with the sweet essence of creep, sin!
3 of a pair eat sheep amongst green vile winds


But even in this abnormal expression, one can come in touch with the humane and mortal nature of this entity. There is structure. There is a layout. They never go too far as to reach a point where avant-garde becomes impossible to bear. The listener will be welcomed into their world, but he, or she, needs to be in a state of acute attention and acceptance or he will be lost and confused.

The ‘Vigils of the 3rd eye’ is the abnormal, illucid and obscure architecture of a Lovecraftian city. Are you willing to live there?


Wiping, and trifling, and stumbling, and falling
Amongst bumps and deep ends
In Dark, In Mind, In Nothing
From the crevices they crawl and win!

Illucid Illuminati
Cradling the sphere. loosening the spin
Illucid Illuminati
Heeding the Vortex, ripening the Blend

Illucid Illuminati
Standing mist high, floating beyond winds
Illucid Illuminati
Beckoning fruitful visions, yes, it will cleanse




Listen to: Illucid Illuminaty of the Dark

Best of the underground of 2014.





Όπως έχω ήδη δηλώσει στα επίσημα κοινωνικά ψηφιακά δίκτυα, μου αρέσουν οι λίστες αλλά συνήθως είμαι πολύ τεμπέλης για να κάνω μία. Κάθε τέλος του χρόνου, καθώς αυτός πλησιάζει με τον δικό του ράθυμο ρυθμό και με διάθεση για πνευματική διασκέδαση, παίρνουμε αποφάσεις για τη νέα χρονιά, τις οποίες βέβαια δεν θα κρατήσουμε, και τοποθετούμε αυτήν που φεύγει σε μικρά κουτάκια αναμνήσεων, όμορφα τακτοποιημένα σε μια γωνιά του συμπαντικού μυαλού μας. Έπειτα τα ξεχνάμε και συνεχίζουμε να γεμίζουμε τον νού μας με άχρηστες πληροφορίες, διότι είμαστε λαίμαργα όντα και καταναλώνουμε πληροφορίες θεωρώντας τις εμπειρίες.

Tι θα ειμαστε, εάν δεν γνωρίζαμε τα πάντα για όλους; Πως θα επιβιώναμε στη κοινωνική ζούγκλα που δημιουργήσαμε; Οι πληροφορίες έχουν τη δύναμη να μας κάνουν να πιστέψουμε πως γνωρίζουμε κάτι, μα κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό. Και αφού σου κατέστρεψα τι μέρα, διάβασε τη λίστα μου και άκουσε και κάποια δείγματα που μπορεί να σου προσφέρουν μερικές στιγμές σκοτεινής και μαύρης χαράς και έλα μετά να κάτσουμε μαζί σε μια γωνιά, να τραγουδήσουμε Μάλαμα. 



10. Nightfell - The living ever mourn


Ντεμπούτο για τους Nightfell και χωρίς πολυ προσπάθεια, δημιουργούν και απορροφούν των ακροατή στο σκοτεινό και riffoκεντρικό doom τους.




Μελωδικά riff και death φωνητικά, μερικές εξάρσεις όποτε αυτό απαιτείται και απαγγελίες που θυμίζουν λειτουργία εκκλησίας των μαύρων τεχνών. Άκουσε το 'The hollowing'.



9. Full of Hell & Merzbow

Τι συμβαίνει όταν αναμιγνύεις μία grind μπάντα με τον καθυστερημένο Ιάπωνα ψυχοπαθή Merzbow. Η χημική αντίδραση κρατάει ελάχιστα και παίρνεις ένα κορεσμένο διάλυμα σκατοψυχιάς, αδιάλειπτων ουρλιαχτών, sludge πετροχημικών φουσκάλων και μία σούπα καμμένων εγκεφαλικών κυττάρων για ίζημα.




Ιδανικό για τον πονοκέφαλο, καθαγιασμό πρωτόγονων ενστίκτων, εμπειρίες ανώτερης συνειδητότητας, ηχητικό μασάζ λεμφοκυττάρων και τη θεραπεία όλων των μορφών καρκίνου. Άκου το όλο. Δεν παίρνει και πολύ.



8. Darkspace - III I


Ο ήχος είναι κύμα και μεταφέρεται μέσω της μάζας. Στο διάστημα, η μάζα είναι συγκεντωμένη σε μεγάλα αστρικά σώματα και στο ενδιάμεσο δεν υπάρχει το αναγκαίο μέσο για τη μεταφορά του ήχου. Ο αέρας. Ίσως πάλι να μεταφέρεται σε συχνότητες που κανένας γνωστός βιολογικός οργανισμός δεν έχει τη δυνατότητα να συλλάβει ακουστικώς. Ίσως, από τη στιγμή που δεν μεταφέρεται ο ήχος, τότε αυτός να μην υπάρχει. Ίσως να μην το διαβάζεις αυτό τώρα, αλλά να σκέφτεσαι να το γράψεις. Μέσα σε αυτό το χωροχρονικό διάστημα υπάρχουν οι Darkspace.




Και αυτό είναι το soundtrack του. Μαζικό, ολιστικό, τρομακτικό και μαγικά ελκυστικό.  Άκουσε το 'Dark 4.20'.



7. Black Monolith - Passenger

Punk αισθητική, ψυχεδέλεια και fuzzαριστός ήχος, χαοτικώς απροσδιόριστα φωνητικά, black metal riff, μελαγχολία, πάθος, σόλα και ένας drummer που κάνει το Τουπά-Τουπά να ακούγεται σαν μια φρέσκια δημιουργία.



Φαντάσου τους Darkthrone των τεσσάρων τελευτασίων δίσκων παίζοντας όπως στα πρώτα 4, χωρίς να μετράμε το ντεμπούτο τους. Άκουσε το 'Gold watch'.



6. Thantifaxath - Sacred White noise

Στριφνό, αφιλόξενο, εσωστρεφές, δυσαρμονικό, προκλητικό. Εδώ έχουμε το black metal του μεσοαστού που μισεί με πάθος οτιδήποτε αναπνέει. Ο συνεπαρμένος από τα παρανοικά οράματα του ταξιτζής του Ντενίρο, ουρλιάζει, σέρνει τα νύχια του σε ετοιμόρροπους τοίχους, αυτοκαταστρέφεται και σκοτώνει κάθε ελπίδα και κάθε φωτεινή αχτίδα. Τίποτα ελαφρύ, τίποτα φιλόξενο, μα τόσο μοναδικά ελκυστικό και εθιστικό. 



Μελωδίες που αντιστρέφονται, riff που παίζονται ανάποδα, ασταμάτητο κοπάνημα, αργά βασανιστικά περάσματα και μια σχισμένη φωνή που κάνει και τους δαίμονες να σαστίζουν. Ναι, είναι ένας εφιάλτης και με έχει μαγέψει. Άκουσε το: 'The bright white nothing at the end of the tunnel.'



5. Lucifyre - Sun Eater

Βίαιο , σκοτεινό, σατανικό, πυκνό και συμπαγές riffing, φωνή βαθιά, επιτυδευμένα χαμηλά στη μίξη ... και χάος. Αυτό είναι το soundtrack του πολέμου μεταξύ των δυνάμεων του καλού και του κακού. Με δυσκόλεψε στην αρχή, αλλά κάτι με τραβούσε σε αυτό. Υποθέτω η ατμόσφαιρα. Δύσκολα γίνεσαι δεκτός μέσα σε αυτήν την τελετή, με μόλις οι πύλες ανοίξουν ετοιμάσου για ένα εντυπωσιακό θέαμα.



Αυτό δεν είναι τυπικό death metal. Είναι αποκρυφιστικό, τελετουργικό, υποδειγματικά 'κακό' και δεν αστειεύται καθόλου με το αντικείμενο του. Τον ακροατή. Άκουσε το: 'Nekuomanteion.'



4. Spectral Lore - III

Η φετινή χρονιά είναι εκπληκτική για την ελληνική σκηνή, με πολλές κυκλοφορίες από όλα τα μήκη και πλάτη της metal. Αυτός ο φασματικός black μεταλλάς δημιούργησε ένα ταξιδιάρικο ήχο, γεμάτο sola και lead κιθάρες που συζητούν μεταξύ τους, μια βαθιά φωνή, ισχνή και επιβλητική που καλύπτει τα κενά ανάμεσα στις νότες. Άλλοτε ambient και άλλοτε επιθετικός, χτίζει τα κομμάτια με την ατμόσφαιρα του σκοτεινού ουρανού. Ρομαντικός φιλόσοφος που μας διηγείται την ύπαρξη μιας διαφορετικής πραγματικότητας. Άκουσε το 'A rider in the lands of an infinite dreamscape.'





3. Dead Congregation - Promulgation of the fall

Εδώ βρίσκεται το Ation Death Metal στα καλύτερα του. Δυναμική ενορχήστρωση, φοβερά riff, ασταμάτητος drummer που η δίκαση του θυμίζει σε στιγμές εξαγριωμένο ελικόπτερο και τεράστια, ερεβώδης φωνή που καλύπτει τα πάντα. Η μαεστρία τους στη δημιουργία ακούγεται στο δεύτερο κομμάτι, που είναι και το ομώνυμο.




Μερικές νότες επαναλαμβάνονται από τη μία lead κιθάρα, μέχρι που χώνεται η δεύτερη με ένα ριφ που ξεδιπλώνεται σιγά σιγά, με μερικά χτυπήματα τα οποία γυρνάνε σε φρενήρη Morbidangelικο στρόβηλο και κλείνουν τον κύκλο με την τεράστια υποχθόνια φωνή. Κομμάτι σαν εισαγωγή, μετά την εισαγωγή, διότι το serpentskin που ακολουθεί δεν αστειεύεται καθόλου. Άκουσε το: 'Schisma.'



2. YOB - Clearing the path to ascend

Μεγαλειώδης ήχος, υπερβατικά συναισθήματα, πάθος, επναλαμβανόμενα κυκλικά riff, επικά τραγούδια με διάρκεια άνω των δέκα λεπτών. Κάθε τραγούδι έχει τον δικό του υπνωτικό ρυθμό πάνω στο οποίο χτίζεται η ένταση της φωνητικής ερμηνείας του τραγουδιστή και των συναισθηματικών εξάρσεων όταν ξεσπάνε τα riff. Τα τραγούδια έχουν απλή δομή, μα η ένταση που εκφράζεται είναι τέτοια που καταστρέφουν ότι πετυχαίνουν στο δρόμο τους. Συμπαγή και σκληρά τραγούδια τα οποία μαλακώνουν λόγο της ζεστής αναλογικής παραγωγής, κανοντας το άκουσμα τους πιο χαλαρό και προσιτό. Οι ΥΟΒ δεν είναι εύκολοι στο άκουσμα, μα εάν σε γραπώσουν θα μείνεις αποκαμωμένος και εντυπωσιασμένςο από το μέγεθος του ήχου τους. Άκουσε το: 'Nothing to win.'.






1. Pallbearer - Foundations of Burden

Το Foundations είναι ένα από τα καλύτερα album της metal σκηνής. Ξεφεύγει από τα όρια ενός 'καλύτερο album της χρονιάς' με ευκολία και μένει σαν σημάδι αναφοράς. Ένα από αυτά τα album τα οποία θα πρότεινα σε κάποιων που θέλει να ακούσει doom για πρώτη φορά στη ζωή του. Μαζί με Sabbath, Candlemass, My dying bride, Electric wizard. Είναι ήδη κλασσικό. Άκουσε το: 'Watcher in the dark'.









Αυτά, μεταξύ άλλων βέβαια, όπως


Mare Cognitum - Phobos Monolith,
Semptiternal Dusk - s/t
Thou - Heathen
Code Orange - I am King
Harakiri for the sky - Aokigahara
Krieg - Transient
The deathtrip - Deep drone master
Indian - From all purity
Emptiness - Nothing but the whole
Lotus Thief - Rervm


είναι τα καλύτερα underground διαμάντια της χρονιάς που σύντομα κλείνει. Ίσως σε λίγες μέρες να εμφανιστεί και κάτι ακόμη στον ορίζοντα μα δεν είμαι σίγουρος. Άκουσε, απόλαυσε, μοιράσου. Είναι τέχνη. Ακραία, πολύπλοκη και προκλητική. Και για αυτό γουστάρουμε.

Pallbearer - Foundations of burden - review






Οι Pallbearer είναι ένα από αυτά τα μουσικά σχήματα που το έργο τους είναι λίγο πιο μπροστά από τη φήμη τους. Το δεύτερο τους album κυκλοφόρησε πριν από κάποιους μήνες και ακόμη καλλιεργεί το στίγμα του στη μουσική σκηνή. Αλλά δεν είναι ένα δύσκολο album. Λιτό, άμεσο και συναισθηματικά βαθύ, σε απορροφάει αβίαστα στην ομορφιά του και σε φέρνει με γλύκα απέναντι στο αναπόφευκτο.

Τα riff κινούνται με άνεση και χτίζουν ένα κόσμο όπου κάθε τι, κακό και καλό, έχει γίνει πλέον κομμάτι της ψυχής του δημιουργού. Οι lead κιθάρες στολίζουν κάθε τραγούδι με την αναγκαία ελαφρότητα που ένας doom δίσκος χρειάζεται και τα drums δίνουν τον σταθερό επαναληπτικό ρυθμό σε μια γαλέρα που πλέει σε άγνωστα νερά.


Tο ταλέντο των ανθρώπων πίσω από αυτό το σχήμα έδωσαν μορφή σε ένα από τα πιο όμορφα και συναισθηματικά ακούσματα του γράφοντα.

Είναι ένα ταξίδι στο κόκκινο της θλίψης και στη μελαγχολία του θανάτου χωρίς μεγάλες συναισθηματικές εκφράσεις και έντονες χειρονομίες. Παρόλα αυτά επιτυγχάνουν μέσα σε αυτό το μονόωρο να ελαφρύνουν τον ακροατή από τα δικά του άγχη και τη δική του τρέλα. Μια κουβέντα στη κουπαστή, με τον καπετάνιο να μοιράζεται μαζί σου τα χρόνια του στη θάλασσα. Τα λόγια του έχουν σοφία, μα δεν μπορεί να κρύψει τη μελαγχολία του και την επιθυμία του για ένα διαφορετικό τέλος.


I can almost see
The phantoms gone in the past
What could I ever trade
For all that’s escaped in time
What can dreams be if nothing ever lasts?





Δίχως ηρωισμούς και μοιρολατρία, ταξιδεύετε όλοι μαζί στο βέβαιο τέλος σας.

 Ο αφηγητής έχει αποδεχτεί τη μοίρα του και τραγουδά με συγκρατημένη απόγνωση την απελπισία του, με την ελπίδα να βρίσκεται κρυμμένη μέσα σε αυτούς τους στίχους, το πάθος και την ανάγκη για δημιουργία να φαίνονται δειλά και να περιμένουν το κατάλληλο χέρι, το θάρρος ίσως, για να σηκώσει το κορμί που υποφέρει από το παρελθόν του. Μια έκφραση για μία ανώτερη δύναμη. Ανώτερη μα όχι απάνθρωπη. Κάτι που να είναι προσιτό και δυνατό από τον κάθε ένα από εμάς.


This burden of regret
Kindling to ignite
And a necessary end
To living in a lie
So when all fires burn cold
Leave behind a glowing husk
The ghost that I become again
Glides back into the dusk
Alone


Είναι ένας θρήνος για αυτό που θα έρθει. Η αποδοχή, η μακαριότητα, η μελαγχολία και η σοφία είναι τα θεμέλια αυτού του δίσκου και το ταλέντο των ανθρώπων πίσω από αυτό το σχήμα έδωσαν μορφή σε ένα από τα πιο όμορφα και συναισθηματικά ακούσματα του γράφοντα.


The short dance of existing
We’re always shifting
And always becoming


Πλούσιος, εσωστρεφής και ελκυστικός σαν το τραγούδι των Σειρήνων. Βαρύς, μελαγχολικός και απελπισμένος, τούτος ο δίσκος είναι η καλλιτεχνική αρτιότητα της χρονιάς. Και ο χρόνος θα δείξει πως ανήκει στα μεγάλα έργα του metal.



Συνέντευξη Immoral Hazard




Είχαμε καθίσει σε μια καφετέρια στην Καμάρα και συζητούσαμε. Ο Άγγελος και ο Τέο δεν έκρυβαν τον ενθουσιασμό τους για την διαδικασία ηχογράφησης, αν και ήταν ακόμη σε μια μέση φάση. Μέχρι τότε δεν είχα ακούσει κάποιο δείγμα και ο Άγγελος μου έδωσε το Mp3 player του που είχε μέσα το Pitch Black. Δεν ήξερα τι θα ακούσω και με τις πρώτες νότες να ακούγονται μόνο από το ένα ακουστικό υπέθεσα πως η παραγωγή είναι ακόμη πρώιμη. Και μετά έσκασε το τραγούδι και στα δύο ακουστικά, με μπομπάτη παραγωγή και τη φωνή του Τέο να ακούγεται καθαρά τσατισμένη. Ενθουσιάστηκα ακούγοντας το γιατί με δύο από τα 4 μέλη σπουδάσαμε στην ίδια σχολή και είμασταν φίλοι. Ενθουσιάστηκα γιατί αυτό που άκουγα δεν ήταν κάποιο συγκρότημα από κάποια χώρα της Αμερικής ή της Β. Ευρώπης. Κάθονταν δίπλα μου και μου έδωσαν να ακούσω κάτι δικό τους. Ένα δημιούργημα που βγήκε από τα δικά τους σπλάχνα. Ενθουσιάστηκα γιατί το τραγούδι γαμάει.


Μερικούς μήνες αργότερα το album τους κυκλοφόρησε επίσημα και το παρουσίασα στο παρών blog έχοντας υπ'οψιν μια αρχή. Την έκρινα σαν μία επαγγελματική δουλειά, γιατί αυτό ακριβώς είναι. Eνα σημαντικό album για την τοπική σκηνή, διότι κινήθηκαν κατά τα φαινόμενα με επιμονή και αποφασιστικότητα, έχοντας ένα όραμα. Και τίποτα δεν θα έμπαινε εμπόδιο σε αυτό. Έπεσε πολύ δουλειά για τη δημιουργία του Convulsion και ένιωσα την πρόθεση να τους ρωτήσω κάποια πράγματα για αυτό, με σκοπό να το ανεβάσω στο blog. Παρακάτω βρίσκονται τα λόγια των ανθρώπων πίσω από το συγκρότημα.






1)Γιατί παίζεται μουσική; Τι σας προσφέρει αυτή η δύσκολη και πολλές φορές κουραστική διαδικασία; Το album σας είναι αυτοχρηματοδοτούμενο και το κυκλοφορήσατε μόνοι σας. Γιατί μπήκατε σε αυτή τη διαδικασία; Η οικονομική κρίση σας βοήθησε να ξεκαθαρίσετε κάποια πράγματα στο μυαλό σας και να κάνετε κάτι που θέλατε από καιρό ή μπήκε εμπόδιο σε κάτι προκαθορισμένο;

Παίζουμε μουσική απλά γιατί μας αρέσει! Είναι δύσκολο να εξηγήσεις ή να αναλύσεις την σχέση που μπορεί να έχει ο καθένας μας με την τέχνη γενικότερα. Όντως, κάποιες φορές είναι μια κουραστική διαδικασία, αλλά αποκομίζουμε εμπειρίες και το σημαντικότερο, λίγα πράγματα συγκρίνονται με το συναίσθημα του να δημιουργείς κάτι απ’ το τίποτα. Στις μέρες μας, είναι δύσκολο για ένα πρωτοεμφανιζόμενο συγκρότημα να υπογράψει συμβόλαιο με κάποια δισκογραφική εταιρεία, οπότε οι περισσότερες κυκλοφορίες είναι αυτοχρηματοδοτούμενες. Δυστυχώς, πολλές εταιρίες στο χώρο απαιτούν πολλά περισσότερα από αυτά που μπορούν να προσφέρουν, οπότε αποφασίσαμε να διαχειριστούμε μόνοι μας το υλικό μας, χωρίς να δεσμευτούμε ως προς τις κινήσεις μας. Η οικονομική κρίση σίγουρα δυσχέρυνε το όλο εγχείρημα, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι περιοριστήκαμε και δεν κάναμε κάτι με τον τρόπο που θέλαμε. Σίγουρα θα θέλαμε μεγαλύτερο budget, αλλά σε γενικές γραμμές είμαστε ικανοποιημένοι με το τελικό αποτέλεσμα.



Δυστυχώς, πολλές εταιρίες στο χώρο απαιτούν πολλά περισσότερα από αυτά που μπορούν να προσφέρουν, οπότε αποφασίσαμε να διαχειριστούμε μόνοι μας το υλικό μας.


2) Είμαστε η γενιά της Ελλάδας που μεγάλωσε με αφθονία, υποσχέσεις και ευθύνες που θα αναλαμβάναμε σε μια τέτοια πραγματικότητα, η οποία βέβαια δεν υπάρχει πλέον. Αυτό που έμεινε είναι μια εικόνα διαφθοράς και παρακμής που καλύπτει όλους τους Έλληνες, όλων των κοινωνικών τάξεων και η ανάγκη ίσως για κάποιες κοινωνικές αλλαγές. Η δικιά σας στάση σαν συγκρότημα έχει  κάποια πολιτική χροιά; Είστε απολιτίκ; Ή το απολιτίκ είναι το νέο πολιτίκ;

Αποφεύγουμε πάντα συνειδητά να σταμπαριστούμε με οποιαδήποτε ταμπέλα, είτε αυτή αφορά τον ήχο και το είδος της μουσικής μας, είτε αφορά τη γενικότερη ιδεολογική ή αισθητική μας προσέγγιση. Δεν θέλουμε (και ούτε πρόκειται) να αναμίξουμε οποιαδήποτε πολιτική ιδεολογία στη μουσική μας. Ακόμα και όσα τραγούδια μας έχουν κοινωνικό περιεχόμενο, αυτό γίνεται με τρόπο που φαίνεται πως αφορούν τη δική μας σκοπιά των πραγμάτων και όχι κάποια πολιτική ιδεολογία. Ασχολούμαστε με όσα μας απασχολούν, χωρίς να εισβάλει το πρίσμα κάποιου πολιτικού κινήματος. Το ¨απολιτίκ¨ που ανέφερες, είναι προφανώς κάποιο πρόσχημα αποτυχημένης απόπειρας σύγχρονου μηδενισμού, οπότε ούτε υπέρ αυτού δεν μπορούμε να ταχθούμε!



3) Η μουσική βιομηχανία έχει χάσει την αίγλη της, οι μουσικοί όμως συνεχίζουν να κάνουν αυτό που θέλουν, με τη βοήθεια του διαδικτύου. Εσάς σας εξυπηρετεί και σας δίνει αυτό που θέλετε; Και πιο είναι αυτό; Από τη στιγμή που κάθε ένας από εμάς δύσκολα βγάζει χρήματα και έχει περιορίσει την διασκέδαση και την ψυχαγωγία του, τι σχέση μπορεί να έχει η τέχνη και δη η μουσική σας με την καθημερινότητα; Οι ζωντανές παραστάσεις εξακολουθούν να είναι το πιο σημαντικό κομμάτι ενός metal συγκροτήματος; Μήπως έχει γίνει πλέον μια πιο μοναχική και ατομική μορφή ψυχαγωγίας;

Χρησιμοποιούμε το διαδίκτυο απλά και μόνο για να μοιραστούμε τη μουσική μας και να έρθουμε σε επαφή με τον κόσμο. Το αντιμετωπίζουμε καθαρά σαν ένα εργαλείο που εξυπηρετεί αυτό το σκοπό και τίποτα παραπάνω. Η τέχνη γενικά μπορεί και πρέπει να χρησιμοποιείται σαν ένα μέσο διαφυγής από την ανιαρή και σκληρή καθημερινότητα. Εάν δε, εμπνέεται και από αυτή, μπορεί να προκαλέσει ακόμα περισσότερα συναισθήματα στον αποδέκτη. Το αν οι ζωντανές παραστάσεις είναι τόσο σημαντικές για κάποιο συγκρότημα, εξαρτάται από την προσέγγιση και τη γενικότερη ιδεολογία του κάθε συγκροτήματος. Σίγουρα, το συναίσθημα μιας ζωντανής εμφάνισης είναι μοναδικό, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι αποτελεί και τη μοναδική προϋπόθεση για να απολαύσει κάποιος τη δουλειά ενός συγκροτήματος.




Ακόμα και όσα τραγούδια μας έχουν κοινωνικό περιεχόμενο, αυτό γίνεται με τρόπο που φαίνεται πως αφορούν τη δική μας σκοπιά των πραγμάτων και όχι κάποια πολιτική ιδεολογία. 


4) Έχουν περάσει περίπου έξι μήνες από την επίσημη κυκλοφορία του album. Είστε ικανοποιημένοι με αυτό; Με την ανταπόκριση από τους μουσικόφιλους; Θα συνεχίσετε για επόμενο album; Τι σχέδια έχετε για το άμεσο και έμμεσο μέλλον του συγκροτήματος και των προσωπικών σας ζωών; Ζωντανές εμφανίσεις;

Μέχρι στιγμής έχουμε λάβει πολύ θετικές κριτικές, γεγονός το οποίο σίγουρα μας ικανοποιεί. Έχουμε υλικό για ένα δεύτερο album, αλλά είναι ακόμα νωρίς και δε θέλουμε να βιαστούμε. Σκοπεύουμε να κάνουμε περισσότερα live, αλλά προς το παρόν δεν έχουμε προγραμματίσει κάτι.
5) Ένα τραγούδι για κάθε μέλος του συγκροτήματος. Κατά προτίμηση, οι τρεις αντιστοιχούν ένα κομμάτι στο τέταρτο μέλος. Το αγαπημένο κομμάτι κάθε μέλους από το album σας.

  •       Άγγελος : The Haunted – Bullet Hole, 
  •       Αγαπημένο κομμάτι του album μας: Pitch Black
  •       Άλεξ : Vallenfyre – Cattle, 
  •      Αγαπημένο κομμάτι του album μας: Mentors
  •       Τέο : At the Gates – Blinded By Fear, 
  •       Αγαπημένο κομμάτι του album μας: Vultures Dance
  •       Τόλης : Hypocrisy – Turn The Page, 
  •       Αγαπημένο κομμάτι του album μας: Self Enemy

Darkspace III I - review


'Proceed with caution! Unknown anomalies detected!'



Τους είχα ακουστά, τους αστρικούς αυτούς κύριους από την Ελβετία. Μάλιστα, είχα την τρομακτική εμπειριά τους όταν πριν από 6 χρόνια ένας φίλος μου έδωσε ένα cd που περιείχε τις πρώτες τους κυκλοφορίες μαζί με το τελευταίο των Burst ( Lazarus Bird ). Χωρίς πολύ προσπάθεια τα έβαλα στην άκρη και αφοσιώθηκα στο αριστούργημα των Burst. Δεν ήξερα πως να αντιδράσω. Mε φόβισε ο ήχος τους. Δεν είναι εύκολο να τους ακούσεις καθώς τα συναισθήματα που θα σου προκαλέσουν είναι αυτά του χαοτικού μαύρου τρόμου του διαστήματος. 

Αστροναύτες που λόγω κάποιου απροσδιόριστου ατυχήματος καταλήξατε σε ένα νεκρό σκάφος, να πλέετε στην άδυτη άβυσσο του σύμπαντος μέχρι να σας τελειώσει το οξυγόνο. Η αποκάλυψη του διαστήματος και το τέλος που θα έρθει χωρίς εκρήξεις και την αυτοθυσία των ηρώων. Θα έρθει ολικά, με την εσωτερική κατάρευση κάθε ελπίδας και κάθε περιπετειώδους ανοίγματος σε καινούριες προοπτικές. Στην αρχή δεν το πιστεύατε. Το συζητούσατε και λέγατε πόσο μικρές είναι οι πιθανότητες να συμβεί κάτι τέτοιο. Και όμως. Τώρα ξέρετε. Ταξιδεύετε μέσα σε μαύρη τρύπα.

Θα εύχεσε να ήταν όνειρο, μα δεν είναι. Είναι το soundtrack του τέλους του σύμπαντους, κάθε σύμπαντος, και εσύ με το πλήρωμα σου, οι τελευταίοι όλων, παγιδευμένοι ανάμεσα σε αστρικά κελύφοι. 

Σκέφτεσαι όλα όσα άφησες πίσω. Πως το ταξίδι για νέους κόσμους ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς. Πως είσασταν ενθουσιασμένοι όταν σας ανακοίνωσαν πως η επαφή είναι εφικτή. Και πως κατέληξαν όλα να καμπυλωθούν γύρω από μία τόσο μικρή σκοτεινή ανωμαλία.

Αλλά δεν το ξέρατε. Δεν μπορούσατε να το ξέρετε. Ο Θεός να σας λυπηθεί.

Το μόνο που σου έμεινε είναι να αποδεχτείς τη μοίρα σου. Είσαι έτοιμος;



I found the hatch.
I got the airlock status display panel here.
There's no lights.
No power.

....

We're going in///