Immoral Hazard - Convulsion - review





Η πραγματικότητα σου, συστήνεται από κάποιες αξίες. Εάν οι αξίες σου είναι το χρήμα και η προσωπολατρεία, τότε η εμφάνιση παίζει μεγαλύτερο ρόλο. Το πως θα παρουσιάσεις τον εαυτό σου στους άλλους. Οι γνωστοί σου και η επιρροή που έχει η άποψη τους. Σου δίνεται έτσι η δυνατότητα να ξεχωρίσεις σαν κάτι μοναδικό. Ότι γυαλίζει όμως δεν είναι χρυσός.

Tο album των Immoral Hazard είναι φτιαγμένο υπο πίεση, άγχος, τρέξιμο, προσπάθεια και άδειες τσέπες. Το ερώτημα το δικό μου είναι, εάν οι συνθήκες δεν είναι οι κατάλληλες, τότε γιατί να κάνεις κάτι το οποίο μόνο ως ακραίο ρίσκο φαίνεται; Όταν τίποτα δεν είναι σίγουρο ή δεδομένο.

Ίσως η συνειδητοποίηση αυτή να χτύπησε τα παιδιά, και φίλους μου, από τους Immoral Hazard. Το είδαν, το κατάλαβαν και είπαν : Στα αρχίδια μας. Θα κάνουμε την καύλα μας.

Και το αποτέλεσμα, το οποίο το ακούω τώρα κάθως γράφω αυτές τις λέξεις, είναι ακριβώς αυτό. Μουσική φτιαγμένη από ανθρώπους με προσγειωμένη αίσθηση της πραγματικότητας. Αναγνωρίζουν της δυσκολίες γιατί τις ζούνε καθημερινά. 

Η πραγματικότητα πονάει. Σε πληγώνει και σε λυγίζει. Αυτός είναι ο χρυσός που κρύβεται μέσα σε αυτό το album. Δεν κοροιδεύουν, δεν προσπαθούν να δείξουν πως είναι κάτι παραπάνω. Οι φιλοδοξίες τους είναι μετρημένες. Γραμμένο με ειλικρίνια και νηφαλιότητα, που δεν συναντάς εύκολα.




Στο δια ταύτα. Metal σημαίνει riff. Εάν έχεις τα riff, τότε μπορείς να κάνεις ένα καλό album. Έχει ενορχήστρωση που σηκώνει κάθε τραγούδι πιο ψηλά. Έχει την ερμηνεία του Theo στα φωνητικά. Το λαρύγγι του έχει φοβερές δυνατότητες. Ξεχωρίζω την σκισμένη ερμηνεία του στο 'Eternal Exile' . Τα τύμπανα είναι λιτά, μου δίνει όμως την εντύπωση πως ο Τόλης μπορεί να παίξει παπάδες. Δεν το κάνεις όμως για να στηρίξει τα τραγούδια. Το μπάσο δίνει το βάθος, ακολουθώντας μια 'μουλωχτή' προσέγγιση. Και οι κιθάρες; Η δουλειά που έγινε στις κιθάρες. Tα riff του pitch black, self enemy, mentor,  reborn...είδη έγραψα τα μισά τραγούδια. To σόλο στο τέλος του vultures dance, στο πολλά υποσχόμενο για την μελλοντική πορεία της μπάντας dead end trails. Τα δύο τελευταία thrash τραγούδια πόλεμος, που κλείνουν το δίσκο αφήνοντας την metal ψυχή σου ξεδιψασμένη. Μετά το last nerve, σταματάς. Δεν πατάς repeat, δεν βάζεις κάτι άλλο. Αράζεις λίγο και σκέφτεσαι...

...πως γίνεται να είναι αυτοχρηματοδοτούμενο και να έχει τέτοια παραγωγή; Γεμάτη με τσαμπουκά, καθαρότητα ήχου όπου διακρίνονται όλα τα όργανα και γυαλισμένη ώστε να ακούγεται μοντέρνα, χωρίς να είναι πλαστική. Οι όποιες αδυναμίες, στα δικά μου αυτιά, περιορίζονται σε σημεία - γέφυρες που συνδέουν τα τραγούδια μεταξύ τους. 

Και είναι bolt throwerish τα riff στα mentors και haven; Αφου thrash δεν παίζουν; Και αυτό το dead end trails γιατί έχει φωνητικές γραμμές με καθαρά φωνητικά; και αν το vultures dance δεν ειναι thrash, τότε τι είναι;

Είναι ένα album που από την αρχή μέχρι το τέλος το ακούς και πορώνεσαι. Αυτό είναι metal. Απλά, στεγνά και με θυμό.

immoral hazard facebook page

immoral hazard - convulsion digital 

Immoral Hazard - Convulsion - review




Our reality is being formed by our values. If these values are money and the artificial image of a band (see Slipknot for example), then any band is dependent on the perception of the public, their public relations and the influence that certain individuals or media have. What shines isn’t always gold, though.

‘Convulsion’ is a metal album created under pressure, anxiety, effort and empty pockets. The question that arises is: ‘If the circumstances aren’t good, then why do something that appears to be as an extreme risk with little to nothing to be expected?’

Maybe this realization struck the lads, and good friends of mine, from Immoral Hazard but they decided, against all odds, to go through with this.

The result of this, which I am listening to while writing these words, is exactly that. Music crafted by people with an earthly sense of reality. They acknowledge the difficulties because they feel them every day. Reality hurts. It strikes and wears you down. And this is the gold hidden in this album. They aren’t naïve and they don’t try to appear as something more than they already are. Their aspirations are within their grasp and the songs are written with honesty and mental sobriety.



Now, let us go to the meat of this. Metal means riffs. If the riffs are there, then any band can create a decent album. This is not just a decent album. Every song has been worked to the point where the orchestration allows it to speak for itself, add to that Theo’s vocal performance, which is that of a very pissed off individual ( listen to ‘Eternal Exile’ ). The drums are terse and reserved, even though Tolis is more than capable to rip his drum kit, in a way that support the songs and make them stand out and the bass follows the songs, giving them depth. But, what really shines is work done with the guitars. The riffs of ‘Pitch Black’, ‘Self Enemy’, ‘Mentor’, ‘Reborn’ are exactly the kind of riffs that create mosh pits with ease. The solos in ‘Vultures Dance’ and ‘Dead end trails’, especially in the latter, show early shines of the bands evolvement. The last two songs, ‘Eternal Exile’ and ‘Last Nerve’, are two thrash hymns that leave the listener beaten down and exhausted by their sheer intensity. As soon as the album ends, the listener stops, relaxes in his chair and thinks with an introspective look on his face.

How is it possible to be self-financed and have such a well done production? ‘Convulsion’ is an album filled with confidence, clear sound that allows every instrument to be heard and polished, as to sound modern but not plasticated. There are weaknesses, of course, as every debut has, and these weaknesses are some of the bridges used to interconnect a song.

Just listen to the bolt thrower-ish riffs of ‘Mentors’ and ‘Haven’, or the clean vocal lines of ‘Dead end trails’, or the uniqueness of ‘Vultures Dance’. This is an album that you listen to from start to finish and feel your blood boiling. This is thrash metal. Direct, dry and angry.

Best of Underground 2013



Κάθε χρόνο κάνουμε λίστες χωρίς κάποιο προφανή λόγο, εκτός από το να επιβεβαιώσουμε στον εαυτό μας πως την προηγούμενη χρονιά γουστάραμε με διάφορα πράγματα.Η τέχνη είναι η διέξοδος μας. Χωρίς αυτήν τι θα κάναμε; Θα την δημιουργούσαμε. Μέχρι τότε τα βάζουμε σε σειρά και τα αξιολογούμε με βάση κάποια κριτήρια που διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο. Κατά αυτόν τον τρόπο ιδού η λίστα με τις μουσικές που με κέρδισαν τη χρονιά που πέρασε.

10. Argus - Beyond the martyrs




Οι κύριοι αυτοί είναι από το 'murica. Παίρνουν ένα είδος που πλέον δεν ξεχωρίζει και το ανεβάζουν επίπεδο. Ξεχωρίζουν γιατί έχουν μια εκπληκτική φωνή, με πολύ τσαγανό και βάθος. Ξεχωρίζουν γιατί παίζουν power metal της Αμερικάνικης σχολής και μπαίνουν, τώρα στο τρίτο τους album, στο πάνθεον των power metal συγκροτημάτων. Ακόμη underground και ίσως παραμείνουν σε αυτή τη φάση, αλλά εάν γράφουν τέτοια album εμένα δε με απασχολεί καθόλου.

9. Bolzer - Aura




Εκπληκτικό mini-LP από μία mini-collectiva που δημιουργούν δυσοίωνη ατμόσφαιρα με τα riff να παίζουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο και την φωνή να έρχεται μουλωχτή μέσα από τα βάθη της κόλασης. Πνιγηρό, νεκρικό, ολιστικό. Έχω φάει σκάλωμα και το ακούω συνεχώς εδώ και τρεις μήνες.

8. Byzantine - Byzantine




Εγώ το metal μου το θέλω riffατο. Δίχως αυτό δεν με κερδίζει εύκολα. Αυτό μας προσφέρουν απλόχερα οι Byzantine. Ρυθμικό riffοκεντρικό metal με τη φωνή γκαρίδα σήμα κατατεθέν τους. Πολλά χρόνια στο κουρπέτι και ακόμα περιμένουν να γίνουν γνωστοί. Να βγουν από την αφάνεια. Αλλα φευ. Εδώ βγαίνουν καλύτερα album της χρονιάς κάτι avenged sevenfold. Η αδικία στο σύνολο του metal κοινού περιορίζεται στη προώθηση και μόνο. Πόσα, μα πόσα, αξιόλογα album μπορείς να ακούσεις εάν ψαχτείς λίγο. Και τώρα με το internet τα πράγματα είναι πιο έυκολα προσβάσιμα αλλά εξαρτάται από τη δικιά σου κριτική ικανότητα να ξεχωρίζεις το σκατό από τον μαύρο χρυσό.

7. Goatess - Goatess




Θυμάμαι πριν κάποια χρόνια που ψαχνόμουν γενικά με τη μουσική και μεταπηδούσα από το ένα υπο είδος στο άλλος, να έπεσα πάνω σε ένα album θυσαυρό. Το όνομα της μπάντας Terra firma και στη φωνή ένας περίεργος τύπος με το όνομα Lord Chritus. Μου έλειψε αυτή η φωνή. Και όταν σερβίρεται με την doomιλα που τόσο της ταιριάζει, είναι δυνατόν να μην γουστάρεις; Ανάλαφρο όσο ένα φορτίο σκουριασμένα σίδερα, σου δίνει την προοπτική που θες για μια χειμωνιάτικη μέρα.

6. Cultes des Ghoules - Henbane




Στο πρώτο άκουσμα ξεκίνησα περιμένοντας occult black metal. Και δεν έπεσα έξω. Δεν περίμενα όμως αυτή τη φωνή που έρχεται μέσα από το πυχτό σκοτάδι της Μόρια. Το black metal στηρίζεται στην ατμόσφαιρα και στα σιδηροδρομικά riff. Πετυχαίνουν να δημιουργήσουν μια πραγματικότητα που σε απορροφά και σε εγκλωβίζει μέσα της. Απολαυστικό album. Κατάλληλο για νανούρισμα. 



5. Subrosa - More constant than the gods



Η profound lore είναι η καλύτερη underground δισκογραφική τα τελευταία χρόνια. Από μέσα της έχουν αναδειχτεί αρκετοί, που ίσως να μην τους δίνοταν η ευκαιρία διότι 'η αγορά δεν ενδιαφέρεται για αυτον τον ήχο τώρα'. Ο οποίος ήχος δεν είναι και κάτι avant garde. Τιγκα στο fuzz ρυθμικό doom θα το έλεγα. Κάτι σαν αυτούς τους YOB και τους Wizard με γυναικεία φωνητικά. Χάσιμο. Ψυχεδέλεια, μουντίλα, σόλα, μεγάλα riff που γεμίζουν τα αυτιά με λάσπη. Αργά και βασανιστηκά τραβάς και σκουντάς το κάρο σου που κόλλησε στο δρόμο, καθώς πηγαίνεις στην αγορά της μεσαιωνικής Βαρκελώνης. Δεν το γνωρίζεις ακόμη αλλά θα σε μαζέψει η ιερά εξέταση και σύντομα θα καείς στην πυρά. Μάγισσα. ΟΥΥΥΥΥΥΥΥ! Love it.


4. Inquisition - Obscure verses for the Multiverse



( Ε?...γαμάτο? )Τι να λέμε τώρα; 25 χρονών συγκρότημα και ακόμα underground. Αλλά για κάποια συγκροτήματα έτσι πρέπει να είναι και είμαι σίγουρος πως δεν τους απασχολεί καθόλου. Έχουν κάνει τον ήχο τους έτσι ώστε το black metal τους να είναι riffοκεντρικό. Το αγαπάνε το riff, όπως το αγαπάω και εγώ. Το καταλαβαίνεις αυτό ακούγοντας τους. Οι κιθάρες ξεχωρίζουν στην παραγωγή, χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι λάθος, ή πως θάβονται τα άλλα όργανα. Αλλα είναι το riff. Πάνω σε αυτό δουλεύουν. Κάθε τραγούδι εδώ έχει το δικό του στίγμα. Κιθαριστικές μελωδίες που φέρνουν στο νου πιο κλασσικά ακούσματα. Κάτι σε ροκ και heavy. Και μετά έρχεται το ασταμάτητο κοπάνημα και η grim φωνή από πάνω, να σου στρώσουν το δρόμο προς την κόλαση. Αυτά είναι.


3. Gorguts - Colored sands



Άτσα. Να' σου και οι Gorguts πίσω από το πουθενά. Πολλά χρόνια έμειναν στην άκρη. Το κεντρικό μέλος, απ' όσο γνωρίζω, πέρασε ένα διάστημα ( σκέψου μήνες ) κάνοντας hitchhike στην Ασία.Ένα διάστημα σε μοναστήρι βουδιστών. Μπήκε για τα καλά μέσα στις πνευματικές του αναζητήσεις. Παράλληλα έπαιζε. Ασχολήθηκε με τη μουσική. Έμαθε και άλλα μουσικά όργανα και τις τεχνικές νοοτροπίες. Το αποτέλεσμα αυτού είναι η φυσική εξέλιξη τους. Death metal με jazz νοοτροπία. Όχι με τον τρόπο των shinning. Εδώ είναι death metal. Μόνο. Όχι σαξόφωνα. 

Πνιγηρό. Αγχωτικό. Πιεστικό. Δυσαρμονικό. Εφιαλτικό. Πως λέμε 'evil dead' αλλά όχι το remake. Στρυφνό death metal, άκρως απολαυστικό.


2. In Vain - Aenigma




Το album εξελίσσεται ομαλά, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν είναι περίπλοκο. Θα έλεγα πως είναι No label metal. Κάτι σαν το progressive χωρίς να είναι progressive. Τα τραγούδια διαδέχονται το ένα το άλλο με ρυθμό που διατηρούν το ενδιαφέρον του ακροατή. Ακούς τρεις τύπους φωνητικών γραμμών, από black κραυγές και death growls στα καθαρά μελωδικά.

Αλλάζουν ρυθμούς, παίζουν με σένα, με τις δυνατότητες σου και σου προσφέρουν απλόχερα ένα πλούσιο γεμάτο album με πάθος, καύλα και διάρκεια.


1. Hacride - Back to where you've never been




Πραγματικά εξεπλάγην. Όχι με το album. Περισσότερο με την απουσία του από λίστες. Αυτό είναι το αρτιότερο τους album. Έχουν κόψει τα περιττα post ή/και ambient ανοίγματα. Παίζουν αυστηρά και πειθαρχειμένα. Η παραγωγή είναι στοιβαρή, γκρίζα, πυκνή. Στεγνή από συναισθήματα στη μουσική. Και εκεί έρχεται η νέα φωνή. Που τραγουδά, γκαρίζει, φτύνει στοίχους ανθρώπινους, πονεμένους. Στοίχους απελπισίας και αγανάκτισης από έναν μεσόκοπο που ζει στα μεγάλα αστικά κέντρα και τον περιβάλλουν οι βιομηχανίες. Εκεί στις φτωχές συνοικίες των ανθρακορύχων στην Αγγλία. Στα ψαροχώρια της Ρωσίας. Μιλάει, φωνάζει και δέρνει τον ακροατή.

Τα τραγούδια δεν ξεχωρίζουν μεταξύ τους, όχι γιατί δεν γαμάνε, αλλά γιατί γαμάει σαν σύνολο. Καμία αδυναμία. Κανένα έλεος στους αδύναμους. 
Και είναι αυτός ο συνδυασμός, της παθιασμένης φωνής και της στεγνής μουσικής απόδοσης που το κάνουν τόσο συναισθηματικό. Αυτό το album πονάει και επιτυγχάνει ακόμα και αυτό το οποίο δεν περιμένεις. Αυτολυτρώνεται. Κλείνει ο κύκλος. Φοράς τα γάντια σου, το κράνος ασφαλείας και ξαναμπαίνεις στο σκοτάδι των ορυχείων.